Sofa-perspektiv på trashkultur og kulturelt trash

Har desken drukke?

2008-06-13T08:50:00.000-07:00

Eller har Frp-Røssland havna på kjøret? Ikkje godt å vite.

Kveldsteater

2008-06-11T08:03:00.000-07:00

Mandag tok eg, Linn og sakkebass banen opp på Fløyfjellet for å overvære litt out-door-action teater i styggværet. Forestillinga var Three kinds of fire der forfattar og skodis Ingvill Skjold Thorkildsen på eigen hånd dramatiserer paralelle historier som foregår under den store bybrannen i Bergen i 1916.

Uheldig nok kom stykket til å bli i overkant aktualisert gjennom det som skjedde tidlegare på ettermiddagen, men det var nok neppe det som var grunnen til at ikkje hordene av teaterfans eller nederlandske turistar kom turande.

Oppmøtet på premieredagen var då også ...ehh... heller skralt og løfter du ei hand framfor augo kan du telle antall besøkande om du beveg deg frå tommel til lillefing. At markedsføringa i forkant av stykket altså ikkje var god nok skjønner vel alle, men stykket i seg sjølv var såpass bra at det hadde fortjent større oppmøte. Kanskje er eg i overkant begeistra for konfliktfylte familiedrama med enkel scenedekor og dirrande dramatikk (aaaah...gje meg mi dose Harold Pinter), men det spørgast om ikkje fleire også ville hatt interesse for Three kinds of Fire. Om dei berre visste at det eksisterte.

Så rull deg inn i varme klær og nyt eit stykke kveldsteater på Fløyen. For dramatisk effekt velger du gjerne ein stemningsrik gråværsdag med smoggete og hutrande omgjevnader. Thorkildsen står jo uansett der oppe kvar mandag til fredag til og med 4.juli, og det hadde vert synd om det kun var skogsdyra som skulle nyte godt av slik eit godt stykke bergensk kulturhistorie.

Rip It Up-festivalen: 18-19 Juli

2008-05-22T03:27:00.001-07:00

Trivst du som ein frodig frosk i det öppna landskap? Er det sofistikert obskur indiepop du fyrer av når du skal gasse ørene med sus? Booka billett til den svenske pop-festivalen Rip It Up da vel. Den minimale festivalen som for andre året blir avholdt i Värmlandsbro, ei mil utanfor Sâffle, har igjen hosta opp eit smalt, men delikat program. The Clientele, Another Sunny Day, Pipas, Days, The Tidy Ups, The Dreamers, Cocoanut Groove og The Honeydrips er blant dei gromme bandan som allereie har meldt sin ankomst denne helga i juli. Og det beste av alt er at dette kan bli ditt for skarve 280 kroner! Hørte vi gitt vekk?

Slik lyd det når Days tråkker seg opp i skauen:

Brevet

2008-05-21T09:11:00.000-07:00

Vel, det er på tide med eit aldri så lite comeback her for å lede merksemda mot ein enormt gripande, sår og vakker artikkel som stod på trykk i Aftenposten rett etter påske.

I den posthumt publiserte kronikken En tale fra graven skreiv ein kreftramma eldre herremann ned sine funderingar kring livets kår etter å fått sin eigen dødsårsak opplest av legen. Kroppen min skalv og tårene prøvde på foræderisk sett å lure seg fram når eg leste tankane til det som verka som eit raust og særs reflektert menneske. Ja det er klart det kan verke klisjerikelig, gamalmodig og litterært og filmatisk på ein veldig Paulo Coelho eller Almodóvar-typisk måte - dette med å sette pris på dei gode studene og velsigne det levde liv (i den religiøse, eller min favoritt; den bibel-likgyldige versjonen) og innsjå at din misjon på kloden er nokolunde fullført, men det einaste eg er ganske sikker på er det ikkje er tanketomt svada. Og uansett kva tankar ein har gjort seg om aktiv dødshjelp trur eg ingen kan ha vondt av å lese denne

Sånn, der var det unnagjort. La oss kjøre oss opp på noka søpplenews.

Linkemosaikk

2006-04-26T03:59:00.000-07:00

Som illustrert under den heller dårlige snutten Angstblogging, kan for mange halvtenkte idear innabords gjere ein stakkars sau i sepia motlaus. Det har blitt for mange oppsamla linkar med andre ord. Linkar som skulle danne utgangspunkt for nye bloggpostar, men som derimot har støva bort i det altslukande folder-beistet katalogisert som "Tja, er dette gøy? (eventuelle bloggeting i framtida)". Unødvendig å seie; lista har blitt så altfor lang og frykten for å opne denne mappa igjen desto større.

Men i går oppsøkte eg denne Belzebubs svartsvidde port, vrei om nøkkelen og lot alskens uhygge flomme over meg i ein potpurri av fyrrige kunstprosjekt, latterlege videoparodiar, gatesmart hiphop, italiensk adbusting og ein krøllete venstreorientert professor attåt. Om du er interessert i dette oppsparte vrakgodset skal det fungere å trykke på eit valgfritt miniatyrbilde for så å bli transportert vidare til ein større versjon.

Elementært Dr. Watson

2006-04-24T10:07:00.000-07:00

Har du ein korpulent doktor som venn og biograf? Gir ord som deduksjon og
logisk forklaring deg kriblande gåshud? Har du drøye uvaner som inkluderar både pipetobakk, opium og heroin? Har du ein nemesis som du både beundrar og avskyr?
Snusar du rundt i skap og skuffer på jakt etter blodige tøystykker? Har du ein tørr britisk humor som brukast på bekostning av dine intellektuelt underlegne kompanjonger? Da går du vel med ein liten Sherlock Holmes i magen også? I så tilfelle er kanskje ~~mordmysteriet~~/teambuildings-leiken Auksjonen tingen for deg.

Den gretne Baronessen Gretel af Munch har på mistenkelig vis gått hedens veg og verken du eller di snobbete forsamling står utanfor mistanke. Klarer du å avsløre mordaren vil heder og ære drysse som partiklar av flass nedover jakkekragen og den ukjente premien vil være din for evig.

(Det blir teke forbehold om at dette konseptet kanskje er betre på idè-planet enn i praksis, men javisst høyrest det gøyalt ut. Som ein slags live-versjon av Agatha Christie-baserte spelet And Then There Were None. Bowling på neste firmafest? Nei, huff så passé, gje meg heller den bloddryppande mordgåta)

Bestemors påskepåst

2006-04-06T06:33:00.000-07:00

Gul høgtid betyr egg, nøtter, skitur i nordmarka og for nokon ein liten injeksjon med bibelfakta. Det betyr også ein reunion med den næraste slekta for alle oss som har stått og huta med neven mot bygda vår medan vi ropte av all makt; "adjø loosers, aldri skal eg komme tilbake hit, svenskjævlar". Men med halen mellom beina og desperate ynsker om å bli utsatt for ufattelige mengder kos, trekk vi alltid tilbake til heimstaden når høgtidene nærmar seg. Det er på tide å treffe igjen den eldre delen av la familia, noko som aldri fortonar seg utan eit visst snev av Larry Davidsk komikk.

For det kan sanneleg være pussig å møte igjen besteforeldre etter nokre månedar med fråvær. Då skal status gjerast opp. Krumkaker, Lux-brus og utgått konfekt skal settast på bordet, bølgene av det lokale dansebandet skal strøyme ut av radioen og gamle røvarhistorier skal fortellast for n'te gang. Auraen av langsom tid skal fylle den marmordraperte stua medan den yngre garde slår seg ned i stresslessen klar til å bli underholdt på eit noko unikt vis. At alder skal kunne ha ei viss innverknad på våre verdsanskuelsar er sjølvsagt. Besteforeldre kan med beundringsverdig uthaldenheit snøvle fram historier om raggsokkar, lysekroner og billige knekkebrød på Rimi; tema det er greit å jatte med på for ei kortare periode men helst ikkje lenger enn nødvendig. Barnebarna kan med ungdommlig arroganse smatte fram avhandlingar om bluetooth, Rammstein og pornografisk reality-tv; tema som står fjernt frå den kvardagen besteforeldrene kjenner til.

Når eg skal på besøk til mi mormor er det viktig å være relativt tom i magen. Allereie før skoa har blitt knytt opp er mengder av frukt, kaker og brus henta fram frå eit skjult lager og pent stillt opp på bordet. Takker ein nei til slik føde merkar ein umiddelbart skuffelsen i ansiktet på den 86 år gamle dama. Uansett om eg kun skulle ta til meg ei appelsin blir kvinnemennesket i strålande humør; det er tydelig at det er sjølve transaksjonen som er viktig, ikkje summen av den. "Og alt står bra til i Bergen", seier ho spakt, ikkje som eit spørsmål men heller som ei konstatering. "Joda, eg svever på ei lykkesky" seier eg tilfeldig, vel vitande om at eg aldri i livet vil kunne bruke mormor som psykolog. Samtalen svermar deretter inn på meir "avanserte" greier når eg for eksempel fortel at det er mogleg å sende bilder over internettet; "Åååhh (hyler ho i ei blanding av eufori/vanvidd), denne teknologien altså. Når eg var lita jente på gården hadde vi ingenting og no kan ein jaggu programmere dataen til alt".

Med denne teknologiske konklusjonen framlagt og vedteken går vi over til eit mindre komfortabelt tema; Ovasjoner av eit knippe slektningar, tilfeldigvis på min alder, som verkelig har "komt seg fram i livet". Det er historiane om familiestifting, toppjobbar, politiske karrierer og alternative feriar til Malaysia som får meg til å sitte der og tygge på den tørre kanelbollen medan eg undrar på kva eg gjorde i forrige veke. Plutselig dukker tanter og onklar av meg opp med små krabatar på slep, noko som får mormor til å rope ut: "Gå og leik med Marve alle sammen". Ho festar dådyraugene på meg, sett opp sitt største smil og vinker på tantene med følgande utsagn: "Kom alle sammen og sjå guten med barnetekke". Og i løpet av eit par sekund står eg der på utstilling framfor ein gjeng smilande klovnar med videokamera framme og prøver etter beste evne å leike så "autentisk" som mulig.

Men ein klarer aldri vere heilt ærlig under observasjon. Ta f.eks banning. Banning er noko ein aldri gjer innanfor mormors fire veggar. Unge Stavelin påpeikte nylig at han gjerne "arresterer" sin bannande fetter i den hensikt å score eit par lettjente gullgutt-poeng med bestemora. Men så snart han er ute av Risør-huset bannar han verre enn den skitnaste sjøulk. Priceless. På samme måten sparer ein gjerne dei mest rølpete og vulgære historiene til seinare treffingar med kompisar eller venninner, det passar seg liksom ikkje i slike selskap. Den obligatoriske praten i mormor sitt selskap går heller om avvæpnande tema som vind, vær og mat. Og bra er vel det.

Eit besøk med besteforeldre skal vere som å tråkke inn i ei anna tidsone der du mottek den korrekte mengda skryt, sjokolade og merksemd du sårt fortjenar. Besøket kan oppfattast som ei kjedeleg plikt der du oppfører deg i utakt med dine naturlege føringar. men samtidig er det noko befriande i det å kunne slenge seg bakover i stresslessen og høre livet bli formulert på langsomt vis av ein 80 år gammal hingst eller hoppe. Ta vare på dine besteforeldre er årets human-etiske påskeråd.

Dette innlegget står i gjeld til ei superb historie ("pliktbesøk") forfatta på den avdøde bloggen Inkognito rundt omkring 31 Oktober i fjor. Dessverre har den posten gått hedens veg og forsvunnet frå nettet og sjølv eit forsøk i waybackmachine-søk i Internet Archive førte ikkje fram. Eit par humoristiske linjer frå den posten klarte eg likevel å spore opp og desse fanger vel essensen i innlegget på ein meget fin måte.

Bestefar står smilende klar med håndtrykket som jeg vet inneholder en hundrelapp og ønsker lykke til med alle mine planer og fremtidstanker. Samtalen løper over de samme historiene fra min barndom, sklir inn på sommerens meteorologiske forhold og avsluttes med highlights fra slektas sykdomssituasjon (Inkognito)

Xbox 360 med kvinnekamp

2006-03-07T03:57:00.000-08:00

Ein mail har blitt sendt rundt til alle studentar på Infomedia. Den er frå Microsoft og oppfordrar alle jenter i Bergen til å bruke ein del av kvinnedagen på Zachariasbryggen. På bryggen vil det i anleiing dagen bli holdt eit Xbox360-arrangement (Xbox on Wheels) der tjeiorna skal få lov til vise kva dei er gode for i bilspelet Project Gotham Racing 3. Den flinkaste jenta vil stikke av med ein flunkande ny Xbox 360. Gutter og menn som ynskjer det kan bli med på arrangementet, men får på ingen måte lov til å delta i sjølve konkurransen. På denne måten ønsker Microsoft å ta denne internasjonale kampdagen på alvor. Give the ladies some presanger, med andre ord.

Enkelte kan derimot hevde at dette luktar av simpel markedsføring med kvinnedagen som eit passande alibi. Eg ser ikkje korleis endå eit arrangement som delar menn og kvinner inn i ulike konkurranseklasser handlar om å ta dagen på alvor. Bør ikkje kvinnedagen handle om å redusere ulikskapen mellom kjønna heller enn å vidareføre dei? Og ikkje minst; Impliserar ikkje dette arrangementet at menn er betre Xbox-spelarar enn kvinner? Kjør debatt eller la være.

Meir kuriosa: The Simpsons rekonstruert

2006-03-04T10:46:00.000-08:00

Snubla over ein stilig Simpsons-intro der teikningane er bytta ut med ekte personar og omgivnader. Introen er komponert av dei faste Simpsons-folka og vil nok bli nytta i ei framtidig episode av serien.

Battlefield Bunny Bounce med José Gonzáles

2006-03-01T04:29:00.000-08:00

For ikkje lenge sidan gikk reklame-partyet Gullfisken på TV2. Hurra, Hurra. La oss hedre våre irritasjonsmoment. Tanken på at tv-sjårar rundt omkring i Norge skal bruke sms-kroner på å stemme fram "årets beste reklame" er på kanten surrealistisk. I alle fall dumt. Snakk om få lov til å piske sin eigen rygg. For kva er eigentleg fint med tv-reklamer? Dei kan sikkert vere morosame, kinky og sosiale, men i bunn og grunn er dei eit onde som flesteparten vil ha seg fråbedt. Bortsett frå på kino tydeligvis der terskelen for kollektiv humring er særdeles lav.

Men det finnast likevel reklamer som er så flotte at misnøyen forsvinn på eit blunk. Den velkjente Sony-reklama som viser ein haug med fargerike sprettballar hagle nedover San Franciscos bratte bakke er strålande. Sony; send meg fleire slike subliminale meldingar av vakker karakter og kanskje til slutt eg kjøper meg ein av desse flatskjerman. Men når Eplefolk frekt og uhemma kan kjøre kopiar av deilige Postal Service-videoar kan vel andre la seg inspirere av denne vene balleiken. Og lage ein sprettande artig Battlefield 2 reklame-versjon ut av det.

Den opprinnelege Sony-reklama ser du her (trøbbel med Opera) , og den alternative BF2-versjonen her (funker flott med Opera)

Når livet passerer ein i revy

2006-02-21T06:03:00.000-08:00

Arbeidskollega Trond er ute med ein nydeleg WebCam-video frå sitt vindu på danmarksplass. Ambient/elektronika-soundtracket er utruleg passande. Ser ut som moro å bo der ute, men hür går det med all denne eksosen? Videoen fikk meg til å tenke på Åsmund som for ei stund sidan lagde ein liknande sak frå sin (vår) lesesal i Lauritz Meltzers Hus. Flott karer.

Hypnotisk zoomebilde

2006-02-20T05:47:00.000-08:00

Som liten pjokk hadde eg ein stadig tilbakevendande fantasi. Idèen var å filme meg sjølv medan eg såg meg sjølv bli filma på tv som igjen viste meg sjølv bli filma på ein annan skjerm som igjen viste meg på ein ny tv osv. Eg innbilte meg at dette ville fortone seg som ei liggande egyptisk pyramide; ei pyramide som aldri tok slutt, men som kasta meg evig innover i det hypnotiske djupet av tvens absurde verden som eg aldri ville klare å komme meg ut av. i1277 sendte meg nettopp eit grådig tøft zoome-bilde som på ein måte illustrerar denne naive barndomstanken, og på den andre måten fører den uendeleg masse lenger.

Oh My God, kor eg elsker slike ting som dette.

Om folks forhold til musikk

2006-02-15T03:59:00.000-08:00

I helga var eg og 3-4 kompisar invitert til eit lite musikk-konsept. Planen var demokratisk og fin. Alle dei involverte skulle treffast på platekompaniet og kjøpe to skiver kvar. Etter innkjøpet skulle vi tusle mot vorspielet der absolutt alle platene ville bli spelt av i stein-saks-papir-kronologi. Årsaken til dette konseptet var at ingen bøller skulle få lov til å dominere kvelden gjennom å legge beslag på cdspelaren. Alle skulle få høre den musikken dei ville. Harmonisk, eller? Natta før vorspielet tok til hadde eg eit fælt mareritt. Eg såg for meg ein kakafoni av svensk symfoni-prog, nederlandsk synth-prog og afrikansk worldmusic-prog. Prog, prog og atter prog, eit verdsleg helvete. Var det det som venta meg? Eg slo meg hardt på truten og bestemte meg likevel for å møte opp og respektere alle musikkvalg som blei tatt. Det var tross alt litt av poenget.

Å samle ein bråte menn i alderen 25+ med over gjennomsnittleg musikkinteresse til festlege lag, vil såklart vere ei utfordring. Særleg når det festlege inkluderer plenty med beruselsesdrikk. Det har seg vel slik at alle sosiale klikkar består av dominante brutusar og dominerte stakkarer. Ikkje nødvendigvis dominante som i s&m-forstand, men dominante som i "usedvanleg flink til å prakke si vilje på andre" og dominerte som i "usedvanleg flink til å føye seg etter den dominante". Særleg visar dette seg når spørsmålet om auditiv forlystelse kjem på dagsorden. Sjølv er eg kanskje ein primitiv stakkar med dominante trekk; altså ikkje den som er mest aktiv på å høre min type musikk, men heller ikkje tom for latterlegjerande utsagn når verkeleg møkk rallar i rommet. Men dette varierar som sagt.

Setting: Det er ei ganske rolig forsamling, første pils går ned kanalen, salte chipsflak slenger seg på. Enkelte trommer bittelitt på knær, andre skumleser albumcover:

Første skive svinger:

- (icebreaker med kryptisk melding) voldsomme 80`s beats dette her..
- (lukkelig platekjøper) Ja......Ganske kult dette her.....Det er mi første cefååån-plate
- (arrogant musikkpoliti) apapap!!, navnet er ikkje zefååån, men ceevåån, ceeevåån!!
- (litt skamfull platekjøper)ahh, javel

Første eksempel viste oss den klassiske karakteren musikkpolitiet;
denne elsker å korrigere andre sine feilaktige faktaopplysninger, musikkpolitiet har ein arrogant framtoning og får tilfredstillt sitt ego gjennom å "arrestere" andre.

Andre skive ruller:

- (glory hunter på jakt etter heder) Han var med i Slowdive denne karen.......og Mojave 3....Hørt om desse?
- (interessert kompis) Nei......Men var veldig rolig og behageleg , få coveret takk...
- (glory hunter som smiler) Klart det buddy!!
- (Utålmodig fyr som venter på å høre si skive) Texas Hold-Em anyone, få gryna på bordet..
- (glory hunter redd for at musikken drukner i gambling) Skru musikken eit par hakk opp.

Andre eksempel viste oss dei klassiske karakterane glory hunter og den utålmodige; førstnevnte hater at musikken han sjølv liker blir kommersiell, men vil alltid prøve å få mest mulig folk til å like den. Han er ein siklande sleiping som på irriterande vis festar blikket på andre under musikken for å lokke ut ein positiv reaksjon (desse folka ser på han sjølvsagt med sidesynet). Den utålmodige karakteren blir ikkje knekt av dette trikset og avfeier musikken gjennom å foreslå nye aktivitetar som endrar fokuset i forsamlinga. Glory hunteren og den utålmodige har potensiale til å krangle høglydt om øl-konsumet blir for stort.

Tredje skive danser:

- (leksikonet tidlegare kjent som den utålmodige og musikkpolitiet) Denne skiva er eit landemerke i postpunk/new Wave-historia, uten dette albumet hadde band som
.......aldri oppstått... Den kom ut i 1980, blei godt motatt i Sveits, Belgia, Usa, bla bla bla.........
- (Kollektivet som tar alt for god fisk, men mister interessa undervegs) hhmm, jo, du verden.
- (icebreaker som føler seg forplikta til å kommentere) fin dansemusikk er det
- (leksikonet som føler seg støtt av kommentaren) dansemusikk du, det er ikkje dansemusikk alt som er postpunk!!

Tredje eksempel introduserer karakteren leksikonet; denne ser på seg sjølv som eit oppslagsverk, men forstår at han godt kan slenge ut feilaktige opplysninger for å briljere ovanfor dei andre. Desse andre vil sjelden klare å sjelne fakta frå fiksjon. Leksikonet er ein autoritet med frie tøyler som faktisk les gjennom coverbladet til cdar han kjøper. Stor vinylsamling har han også. Kollektivet er ein passiv gjeng som sjelden sett spørsmålsteikn med autoriteten.

Fjerde skive triller:

- (den brautande adrenalinjunkien) vis oss floppen, treng ein flush så inderlig, skru ned musikken, dette var kjiipt, treng litt power.
- (den høflige) hm, albumet er kun på rundt 30minutt, kanskje vi kunne hørt litt etter?
- (den brautande adrenalinjunkien ignorerar den høflige) FLUUUSH!!! IN ya face!!
- (den høflige skrur ned musikken og snakker med ein annan høfleg) Konseptet er i ferd med å gå av hengslane

Fjerde eksempel er ein trist historie. Her møter vi den høflege karakteren som må føye seg etter ein brautande adrenalinjunkie som fullstendig overkjøyrer musikken med pokerpreik, buldrandre framtoning og spydige kommentarar. Den høflige karakteren tek dette med fatning, men er litt skuffa over manglande respekt for sin eigen musikk.

Femte skive hopper:
- (misjonæren) Zappa er kongen, han er så fantastisk. Hør på dette, hør på dette..........
- (anti-misjonæren) kan du slutte å kommentere kvar einaste gitarsolo?
- (misjonæren) Zappa er kongen, det er ingen andre guder enn Zappa....dum di dam, squeeech
- (anti-misjonæren som misliker Zappa, men som mest av alt misliker misjonering av musikk) avskyelig flinkismusikk dette her. Må vi høre gjennom alle spor på albumet? Få på litt pop
- (misjonæren prøver å endre reglane) Vi må høre cd nummer to også, det er dobbelplate dette, vi må høre alt av Zappa, Zappa er GUD
- (kollektivet) STOPP!!

Femte eksempel introduserar misjonæren og anti-misjonæren; eit tospann som aldri bør delta i slike konsept. Misjonæren forsøker å banke inn musikken i skallen til kollektivet gjennom å synge falskt med, tromme på bordet med hendene, brøle ut at dette er verdens beste musikk, knipse, smatte og hoje. Misjonæren forstår ikkje at ingen får med seg musikken p.g.a alle desse forstyrelsane, eller at folk som anti-misjonæren hater at folk skal fortelje han undervegs kva som er så bra med nettopp denne musikken. Anti-misjonæren vil aldri i livet godta at folk bestemmer kva han skal like. Man bør etter beste evne unngå å invitere misjonæren og anti-misjonæren til slike musikk-konsept.

Sjette skive lyder:

- (den antennelause) Dette er drittmusikk! Få det av.
- (kollektivet) C'est la fucking Vie, reglar er reglar. Alle skal få høre sin musikk.
- (den antennelause nekter å gi seg) Forstår ikkje alle at dette er elendig musikk?
- (det irriterte kollektivet) kom deg bort frå anlegget din snobb,det rabler for deg

Sjette eksempel introduserer karakteren den antennelause og han manglar som navnet tilseier sosial antenne. Han har stor glede av å hetse musikken til både kjente og ukjente og bringer med det ein klam kjensle av ubehag til lokalet. Han har eit verdenssyn med seg sjølv i sentrum og i likheit med misjonæren og musikkpolitiet klassifiserar han gjerne musikk kun i termar som "god" og "dårlig". God er sjølvsagt kun den musikken han likar.

For å hindre juling av marven setter vi stopp der. Ein mengde karakterar har no blitt presentert og katalogisert og sjølv om nokon kanskje vil etterlyse den ironiske bølla som laster ned skrekkeleg dance-musikk blanda med rumensk polka og later som det er behageleg å høre på, er han utelatt fordi han meldte seg fråværande denne kvelden.

Den fullstendige playlista for dette vorspielet var følgande:

Warren Zevon - Bad Luck Streak in Dancing School
Neil Halstead - Sleeping On Roads
Talking Heads - Remain in Light
Randy Newman - 12 Songs
Frank Zappa - Joe`s Garage
Tool - Lateralus
Bob Dylan - Infidels
Loudon Wainwright III - Career Moves (live)
Devendra Banhart - Cripple Crow
Emmylou Harris - Red Dirt Girl
Danko Jones - We Sweat Blood

Angstblogging (kortfilm med musikk)

2006-01-30T04:37:00.000-08:00

Dette er ein kort bloggharselas om sjalusi, angst og skrivesperre som blei miksa samen under ein svært roleg dag på jobben før jul.
blogger`s angst (40 sekund, 4 mb)

Revenge of the reviewer

2006-01-25T06:09:00.000-08:00

I vårt granneland Sverige har det det siste halvåret pågått eit finurleg musikkprosjekt som så vakkert har blitt titulert "Jävla kritiker". Ideen bak prosjektet var å la ein rekkje prominente svenske kritikarar anmelde låtar som endå ikkje eksisterte. Deretter skulle desse anmeldelsane overleverast til kjente svenske musikantar som fikk i oppdrag å lage låtar som samsvarte med resepsjonen journalistane hadde gitt desse ikkje-eksisterande låtane. Resultatet av prosjektet er ein samle-cd som i dag blir sluppet i Sverige. Vi kjøper så klart ikkje den, men ønsker du å få med deg alle anmeldelsane og gjerne ein kort lytteprøve klikker du deg inn på: http://www.nons.se/javlakritiker/.

Digresjon: Lettfattelig historie om ein uheldig musikkanmeldar:
Her om dagen leste eg om ein stakkars amerikansk musikkjournalist. Han hadde blitt sendt ut av sin arbeidsgivar for å dekke ein dobbelkonsert på den lokale klubben. "Juhu, her får eg betalt for å drikke øl og høre på musikk, for ein kremjobb dette er", tenkte han nok. Dessverre gikk ikkje alt etter planen. Når journalisten klarte å stavre seg inn i lokalet på kvelden (veldig forsinka) viste det seg at band nummer to allereie var i full gang. I utgangspunktet virka det som ein litt fortvilande situasjon. Men denne journalisten fortvilte ikkje. Med notatblokka i hende og poserande som ein ekte fan spaserte han bort til ein venneflokk og søkte å lirke ut informasjon om konserten han hadde gått glipp av. Og joda, konserten hadde visst vert både "magnificent", "stunning" "raw", "wicked" og "inspiring", men lyden var visst ein smule "loud". Det han derimot ikkje visste var at denne gjengen på klubben utsatte han for ein ond practical joke. Bandet dei roste opp i skyene hadde aldri gått på scena den kvelden p.g.a sjukdom. Dessverre "gløymte" spøkefuglane å fortelle dette til journalisten. Neste dag kunne folket lese om ein konsert som var både "wicked" og "inspiring", men kanskje ein smule "loud". Enden på visa var såklart at journalisten fikk fyken. Med skamfull mine måtte han pakke samen sakene og haste mot ei uviss skjebne.

Familiefotovideo 1973 - 1991

2006-01-05T12:03:00.000-08:00

Under feriar blir skallen ein boblande vulkan av kreative idear. Fanga i Dionysos sine slimete tentaklar er det lett å gå rundt som ein blasert klovn med høgtsvevande ambisjonar som vi veit aldri vil bli realisert. Der har du meg, full av spillopper som aldri settast ut i livet. Men late feriedagar er ikkje alltid så ille. Det kan faktisk hende at eg klarer å kravle meg gjennom ein ørliten del av det som står skribla med store blokkbokstavar i things to do-lista. Nederst på denne lista stod følgande:

Hent fram fotoalbumet og lag ein historisk videocollage akkompagnert av Eric Andersen. Vis at du er kjempeglad i foreldra dine. Tema: Omsorg og glede.
Skamlaus løgn så klart. Konseptet blei nok relativt tilfeldig unnfanga mellom dei blodige kampane, a.k.a julemåltid, som utspelte seg heime hos meg i ferien. Med det evige presset hengande over meg om at det snart var tid for både småkaker, julekaker og ekstra store kaker, satte eg i gang med å fotografere gamle bilder. Scanning er for pyser. Resultatet av denne underlege juleaktiviteten er å finne i linken nedanfor.

Marve fotograferer fotgrafier av seg og sin famile gjennom knappe tjue år m/musikk.avi (berre 30mb)

Takk og adjø

2006-01-04T07:17:00.000-08:00

Det er ein morgon for ettertanke her på Nygårdshøyden. Meldingar har tikka inn om at Alléhjørnet, denne deilige og ærverdige nærbutikken som driv bistandshjelp ovanfor studentar uten matpakke, er inne i sin siste månad. Butikken, som i 70 år har blitt styrt med blid hånd av familien Drageset, må av finansielle hensyn ta sine siste åretak i slutten av januar. Alléhjørnet blir etter alt å dømme erstatta av den upersonlege snack-pack-kjeda som egnar seg best for fulle menn og freidige frøkener; med andre ord 7-Eleven. Tanken åleine får eit hav av vemod og gretne tankar til å flomme over meg. Høyden er eit tradisjonsrikt område og nærbutikken er prikken over i-en som gjer det så fornøyeleg å spankulere rundt her. Jaja, kanskje var ikkje dei grønne epla alltid av friskaste sort. Kanskje var bagetten litt tørr og kjedelig eller det generelle utvalet ganske sparsommeleg. Men bak disken kunne ein garantere at der var behjelpelege og yrkestolte menneske som med sitt gode humør ville gjere regnfulle dagar litt betre for oss alle.

Takk til dei ansatte ved Alléhjørnet som alltid har sørga for ein vennleg og god handel. Snille og ordentlige folk som fortjenar det aller beste i framtida.

Evolusjonen fortalt gjennom fotografiet

2005-12-14T02:19:00.000-08:00

17 Juni er ein merkedag heime hos den argentinske familien Golberg. På denne datoen fiskar dei alltid fram kameraet og tek eit lite snapshot av alle medlemmane i husholdet. Tradisjonen har pågått sidan 1976 då paret Diego og Suzy framleis var barnlause, men det tok ikkje lang tid før stadig nye krabatar gjorde sin entrè. Det endelege resultatet av denne dedikasjonen framfor kameraet har blitt ei søt, visuell historie om ein familie i vekst og modning.

Familien Golbergs fotoprosjekt

Kameleonen og Meg

2005-12-14T02:14:00.000-08:00

(Reposting av ei tidlegare historie som fikk plass på min gamle blogg, frå den gangen det var litt sjarme å spore i skriveriane)

Lett sjanglande på livets landeveg kjem eg bortover Møhlenpris sine vakre gater. Dagen nærmar seg sin tredje time og våren daskar forsiktig borti mitt ansikt med hjelp av sin følgesvenn: den kalde brisen. Gata er lang i dag, omkring 300 meter med rett strekning vil eg tippe. Som det målretta mennesket eg er har reiseruta blitt lagt i god tid før avreise frå Stormsgate 5. Alt er altså såre vel. Men så skjer det ein heller triviell episode som i ettertid kan seiast å ha endra mi livsoppfatning og muligens gjort meg til eit betre menneske. Langt borte i synningom ser eg vedkommande komme mot meg. Han er sjanglande som meg, syngande som meg, litt liten og kraftig som meg og beveger seg med slappe skritt i mi retning. Eg bestemte meg på forhand å gi han eit likegyldig blikk, eit blikk som liksom skulle uttrykke "ja vel, vi er født på same klode, men eigentlig betyr du ingenting for meg så berre gå vidare du". Medan eg fortsatte med mi antagonistiske tankerekke ser eg plutselig at vedkommande strekk handa ut frå kroppen sin. Fortsatt beveg vi oss i same målretta tempo. Kanskje er vi 20 meter frå kvarandre, muligens mindre. Poenget er likevel at denne ukjente karen gir meg ingen val: enten trekk han høgrearmen tilbake eller så blir det heftig slåssing der den eine parten slår (han) og den parten lar seg bli slått (meg). Dilemmaet er til å ta og føle på. Men kva er det som skjer?

Plutselig og heilt ubevisst frå mi side strekk eg mi venstre hand ut. Ikkje som ein truande bevegelse, men det som eg i etterkant har omtala som mitt kamelonske indre. I brøkdelane av eit sekund berørar våre handflater forsiktig kvarandre i ein slags audmjuk helsing som ein elles kun forventar av ein undersått i sitt møte med den ondskapsfulle Kong Ferdinand. Etter å ha berørt eit av menneskets skitnaste kroppsdelar forsvinn vi vidare inn i vårens lune nattetimar utan å veksle eit ord med kvarandre og utan å snu oss tilbake. Møtet er fullbyrda. Kva var det så dette møtet i natta kan fortelje oss?

For det første må eg seie eit par ord om kva det ikkje var. Av enkelte infantile kompisar har dette blitt omtalt som ein sår homo-erotisk oppleving som egnar seg best seg på trykk i pornografiske medium under spalta "leseren forteller". Tåpelig forslag utan tvil, fordi dette strekk seg langt over seksuelle legningar og preferansar, noko eg er fullstendig likegyldig til. (psst, eg er hetero!) Møtet var derimot eit bevis på mellommenneskelige aspekt som knyttar oss saman som medmenneske og som gjer det mulig for oss å fungere rimelig greit i samspan med andre individ. Dette usynelige fellesskap mellom menneske av ukjent opphav (og ikkje berre fellesskap gjennom blodsband eller kameratskap) gir meg håp for framtida. For ein gangs skuld er det ein ektefølt kjensle som renn gjennom meg og ikkje tom ironisk språkakrobatikk innrulla i oppbrukte klisjear. Slike kjensler er altfor fullkomne til å formulerast gjennom språkets faste regelverk og burde difor ikkje bli publisert som blogginnlegg. Sidan det er umulig for meg å gjengi slike kjensler på ein rettferdig måte henvendar eg meg difor til lesaren sin nostalgiske sans. Tenk på smaken av din aller første iskrem, lyden av barne-tv for dei minste, eller den velduftande aroma som tilhøyrte din første kjæraste (og igjen dette er ikkje ein erotisk skvalder). Då kan du kanskje førestille meg den gleda eg følte over eit enkelt handtrykk denne brisne vårnatta.

Kva er så denne teorien om mennesket og kameleonen spør du kanskje. Her kjem te-skjei versjonen. Mi vitskapelige erkjenning er at mennesket er ein kameleon. Ein kameleon i menneskelig forstand er i følgje definisjonen ein "person som stadig skifter standpunkt etter forholda" Grei definisjon det. Men det "kameleonske" rommar så masse meir enn eit koldtbord av standpunkt som vi nyttar oss av i forskjellige situasjonar. Definisjonen er også for negativ då den gir meg assosiasjonar til kald og kynisk opportunisme og ikkje klarer å gripe det positive aspektet ved kameleonen. Kameleonen er nemlig ein svært hyggelig person å ha rundt seg skal du vite.

Tenk deg følgjande. Du er på ein fest med fullt fres. Ingen kristenfolk i sikte. Livet er som ein våt drøm. Du kjem i kontakt med ein person som verkar svært interessert i deg og du siklar etter han/ho. Snart gjer kameleonen sitt inntog og dykk startar å kopiere bevegelsane til kvarandre. Ein enkel handbevegelse, lav eller høglydt latter, løfting av augebryn, ein sjarmerande hiksting, hårfikling osv.. Her har vi to personar som delar ein oppleving av unison samansveising. Om begge får oppfylt sine ønskjer for kvelden er eigentlig ikkje so viktig. Det interessante sett frå eit vitskapelig synspunkt er at kameleonen er din venn i slike situasjonar.

Tenk deg så at du ikkje får napp hos vedkommande (viss det var det du ville). På veg heimover møter du ein rekke personar som kjem gåande mot deg. Enkelte har muligens fått litt masse alkohol i kroppen (teorien er ikkje gyldig for personar i ekstremt rusa tilstand), andre kjem frå kinoens dunkle sal (teorien er ikkje gyldig for personar som er utsatt for usannsynnelig mange sanseinntrykk på ein gang), medan andre kjem gåande frå heilt andre plassar. Desse siste er vår målgruppe. Har ikkje du enkelte gangar tatt deg i å kopiere ansiktuttrykk frå tilfeldige forbipasserande, utan å vite kvifor det skjer? Muligens føler du deg litt rar og lurer på om den andre personen la merke til at du kopierte uttrykket deira. Det artige er at ein ofte observerar at sjølv sure og nedtrykte menn og kvinner blir smitta av eit vakkert smil. (smil smittar bla bla) Men endå betre er det når sprudlande folk møter eit bittert steinansikt og plutselig blir tvinga til å la smilet falle til fordel for eit ansikt som uttrykker det motsette av livsglede. Ahh, ein må le litt.

Kollektiv samhandling med blyanten

2005-12-09T04:55:00.000-08:00

Halvdan Sivertsen og Åge Alexandersen hadde rett; livet er som regel mest moro når vi er sammen om det. Swarmsketch er eit artig teikneprosjekt utvikla av Peter Edmunds. I swarmsketch skal alle delta i teikninga av eit på forhånd tema-bestemt bilete. Aberet er derimot at kvar brukar kun har ein knapp centimeter å boltre seg på. Du får altså neppe fylt opp alle dine kunstnariske behov her. Moro er det lell å sjå på måten teikningane utformar seg over tid av ein bråte personar med kun ein liten strek til rådigheit. Collective sketching of the collective consciousness, kallar ein det på engelsk ja.

Med denne posten har eg også fått anleiing til å trekke fram linken til dette russiske animasjonsklippet som viser kva som kan skje når teiknaren ikkje klarer å bestemme seg for kva han egentlig vil teikne.

2005-12-05T06:53:00.000-08:00

Verdas eldste filmklipp

Ein riktig godbit for alle cineaster der ute. Under ser ein det presumptivt eldste filmklippet verda nokon sinne har sett. Dette to sekund lange meisterveket blei teken i oktober 1888 av Louis Aimé Augustin Le Prince ved Roundhay House i Leeds. (Får du ikkje videoen til å snurre kan denne direktelinken hjelpe deg)

Powered by Castpost

Note to self: Dette klippet må herjast med i ein kommande musikkvideo.

Teikneserie om punk-kultur

2005-11-28T01:55:00.000-08:00

Teikneserien Nothing Nice To Say av Mitch Clem blir omtalt som "the world's FIRST online punk comic", og utan at eg kan skryte på meg kunnskap om mange punkete teikneseriar, stemmer sikkert dette. I serien møter vi Blake og Fletcher; to unge menn som gjer narr av punk-musikk, punk-fans og alle kulturelle og subkulturelle aspekt med punken. Ein kultur dei i aller høgste grad deltek i sjølve. At teikneseriekarakterar kjem med kritisk skyts mot andre, utan å sjå at denne kritikken også råkar deira eigen person er ikkje uvanleg (f.eks Frode Øverli med Pondus), men kjelde til stor humor er det likevel. Det anbefalast å ta eit djupdykk i arkivet inne på websida for å bli kjent med desse to underlege folka.

Forøvrig har eg stor sans for teikneseriar som tek utgangspunkt i eit bandmiljø eller på meir generelt plan omhandlar musikk. For musikk er som kjent den mest givande hobbyen ein kan ha i livet. Frå 90-tallet huskar eg særleg godt teikneserien Radio Ronny, som handlar om eit rockabilly-band med artige hårsveisar som prøver å bli rockestjerner, men som i serien framstod som stakkarslege klovnar vi måtte le av. Serien, som det ikkje synast mogleg å finne så mange referanser til på veven, var omlag på nivå med Rex Rudi som går dagleg i VG sin comic-section. Også det ein fin serie.

Little Britain

2005-11-27T23:33:00.000-08:00

Den britiske humoren kan ofte være slitsom. Enkelte ganger blir den for sofistikert, snobbete og tørr, andre ganger for vulgær, explisitt og stygg. Spør du meg, er den beste humoren den som klarer å kombinere desse ytterpunkta, utan å gå til det ekstreme i nokon av endane. Og ja, Monty Python har så definitivt klart dette før.

Men i dag er det tv-serien Little Britain som er det nye store. I alle fall for denne karen, som i løpet av helga har hiksta, harka og humra seg gjennom den komplette opningssesongen av showet. Komi-duoen Matt Lucas og David Walliams presenterar i Little Britain ein rekkje ulike karakterar i Storbritania, alle med meir eller mindre eksentriske trekk. Ta for eksempel overvektige Daffyd, den jomfruelege walisiske landsby-homsen som sprader rundt i tettsittande lærantrekk og proklamerer at han er den einaste homsen på mils avstand. Så har vi den totalt usmakelege tenåringsjenta Vicky Pollard som uten skrupler urinerer i svømmebassenget på skulen, prøver å bytte bort babyen sin for den nye Westlife-skivä og gjer livet surt for engelsklæraren med sine hatske fjortis-betraktningar. Ein annan hysterisk karakter er rullestolbrukande Lou, ein fyr som er frisk som ein fisk, men som av rein egoisme og i downs-inspirert ondskap, gjer sitt beste for å plage kompisen Andy med sine idiotiske fritidsønsker. I serien møter vi og den den sære skotske hotelleigaren Ray McCooney som klenger seg på gjestane, den rustne hypnotisøren Kenny Craig som prøver å snike seg unna restaurantrekningar gjennom hypnotisering, slankeklubben Fatfighters under ledelse av udugelege Marjorie Dawes, sjølvsagt totalt blind for eigen vekt, den androgyne mannen Emily Howard som ikkje blir tatt på alvor som "lady" og den håplaust forelska sekretæren Sebastian som prøver å forføre den engelske statsministeren. Eit underhaldande show med andre ord.

Riktignok er ikkje dette ein nyheit, men denne bloggen er då heller ikkje kjent for å være særleg oppdatert. Nrk2 har visstnok sendt denne serien sidan august, men det har sanneleg gått meg hus forbi. Har du sett denne serien før elskar du den sikkert. Har du ikkje sett den kan du benke deg framfor tven klokka 20.55 i kveld då Nrk2 sparkar i gang episode 3 av første sesongen. Til neste gang, adjø venner.

Musikkvideo: The Dogs

2005-11-13T11:38:00.000-08:00

Alle nyopprykka 6. divisjonslag med respekt for seg sjølv må ha ein musikkvideo. I anledning arrangementet kraftfyring på Hulen, måtte møhlenpris-baserte Hasunds Hund lage sin eigen. Planen for videoen var enkel, men neppe særleg genial. Anskaff eit nissekostyme, la guttene vasse i mørkt øl og sørg for at record-knappen på kameraet alltid står på. Til tross for denne heller lunkne idêen viste hunden seg frå si aller beste side denne duggfriske natta. Sjølv om enkelte scener måtte forkastast på heller obskjønt grunnlag (litt nett-vett er greit å vise) er videoen redigert sånn passe fornuftig. Ingen blir gjort til spott eller spe, her er det den umiddelbare kosen som står i fokus.

Alle kan laste ned rabalderet her (35mb)

(Om du mot formodning skulle gå til det skritt å titte på ein gjeng ukjente klovnar i 20-åra fjase rundt på livets glade dagar - noko eg sjølv aldri ville gjort - er du sikkert også ustabil nok til å slenge ut ei stemme til Hasunds Hund på denne kåringa. Vi kunne jaggu trengt eit nytt draktsett)

Tonene av 2005

2005-11-09T12:35:00.000-08:00

Når året smyg seg mot slutten er det på høg tid å reflektere. Å reflektere kan ofte være ein traurig aktivitet, sjeldan forbundet med kos og hedensk moro. At enkelte eksistensielle spørsmål dukkar opp når gatene blottlegg sin stygge julepynt er naturleg. Sidan vi (dessverre ikkje) kan rase rundt på kloden uten mål og meining, kan refleksjon hjelpe oss med å forme våre deilege framtidsvisjonar. Uansett om det er gørr kjedelig.

Men i dag skal derimot refleksjonen være av den lystbetonte sorten. Det er på tide å klø seg i skallen, fiske fram tastaturet, og la dei beste platene frå 2005 motta eit velfortjent klaps på skulderen.

The National - Alligator
Catchy og halv-intrikat post-punk med ein dæsj melankoli frå New York-bandet The National. I familie med band som Interpol, Tindersticks og Television. Tilbyr mørke, slentrande og vidunderlege toner som stig med kvar lytting. Årets nye funn.

Mp3:Cold Girl Fever
Video:Abel
Webside

Okkervil River – Black Sheep Boy
Indierock har aldri vært så smuktande som når Okkervil River står med instrumentan. Hujande powerpop-epos møter lange svalande ballader, alltid kledd i ei melodirik språkdrakt. Prøv deg også på bi-bandet Shearwater. Årets mest fornuftige innsats.

Mp3: For Real
Video: It ends with a fall
Webside

Geoff Berner – Whiskey Rabbi
Trekkspel-punk er din nye favorittsjanger? Då kan canadiske Geoff Berner være verdt å sjekke ut. Denne omreisande trubaduren har alltid ei grov historie på lur, alltid eit stort glas whiskey i neven, og er alltid klar for å trekke i bælgen for den som går forbi. Definitivt best på scena, men denne skiva er likevel genial etter alle standarder. Årets minst edruelege.

Mp3: Whiskey Rabbi
Video: Light Enough To Travel
Webside

Explosions In The Sky – The Rescue
Finnast det kongar av pompøs, melankolsk og skjør post-rock må det definitivt være Texas-gjengen i Explosions In The Sky. The Rescue er er ei reise gjennom ulike sinnstemningar, alltid draumande og vennleg i uttrykket og med det ypperste innanfor harmoniske gitarkaskader. Ikkje hør på våset mitt, kjøp heller plata. Årets late søvn

Mp3: Memorial
Webside

Magnolia Electric Co - Trials & Errors
Heftig livekonsert frå Brüssel dokumentert på plate. Få artistar vokal-tryller som Jason Molina. Magnolia Electric Co. leverer snasen sørstatsrock av tidlaust kaliber. Som vanleg takk til Neil Young for opplagt inspirasjon. Websida har massevis av nedlastbare konsertar, fyr ned. Årets nye Songs:Ohia.

Mp3: The Dark Don't Hide It
Webside

The Broken Family Band - Welcome Home Loser
Frå hjerteskjærande countryviser i Hank Williams-ånd, gjennom lekker skranglepop til humørfyllt bluegrass; The Broken Family Band er det mest tøysete bandet det er vits å høyre på. Stikkord: cowboy-vokal, trommevispning, allsangvennlege melodiar, klukkande banjo og generelt harry stemning. Årets fyreplate.

Mp3: Honest Man's Blues
Webside

A Silver Mt. Zion - Horses in the sky
Apocalypse Now! Montreal-kollektivet A Silver Mt. Zion & The Tra-la-la-band manar fram skumle dommedagstemningar med eit arsenal av instrument. Virkeleg ein filharmonisk njutelse dette. Dystre, skjærande gitarar, gotisk strengspeling, og progressive trommetrusslar skaper ein deilig midtøsten-feel. Sært og smått utilgjengeleg, akkurat det du ønskar deg til jul. Årets etniske bidrag.

Mp3: God Bless Our Dead Marines
Webside (ei slags)

Silver Screen – Greatest story never told
Og pop`en var naturlegvis ikkje død. Med sin gitar/synth-baserte stil tilbyr Silver Screen vennlege melodiar til pophjertene. Ein vegg av søte toner skaper eit perfekt lydbilde. Musikk for den lystige romantikar. Årets mest spelte plate på lesesalen.

Mp3: Like A Winter Day

Calexico & Iron and Wine – In The Reins
Varm ørkenrock møter lavmælt Americana, kombinasjonen er fantastisk. In the mood for litt hot jazz? Sumpblues? Eller kva med spansk-aktig countryrock, svingande trompetar eller ein dæsj med opera? In The Reins lovar masse og tilbyr alt. Nyleg utgjeven skive, men utvilsomt fortjener den plassen på lista. Årets mest vellukka fusjon.

Mp3: Sixteen, Maybe Less

I det magiske hjørnet

2005-11-06T13:51:00.000-08:00

Optisk illusjon comin` up. Sjekk ut denne forunderlege saken. Stirr på krysset i midten og la deg overraske over kva som skjer.

Via

For vidare visuelt tidsfordriv kan forresten denne sida være fin å besøke.

Do They Know It`s Halloween?

2005-10-29T02:09:00.000-07:00

Halloween, denne skrullete tradisjonen som vi tydelegvis har adoptert fullt og heilt, er over oss igjen. Partynasjonen Norge takkar ikkje nei. Næringslivet frydar seg. Det er ingen grenser for vår evne til å påspandere oss sjølve unyttige attributter. Plasser Halloween-logoen på ei ku og folk vil stille seg i kø for å melke den. Neida, folk skal få lov til å kose seg. Litt tidleg å bli ein gamal stut som sprer om seg med hets for å få dagane til å gå (det får heller bli ein bonus som følgjer med alderdommen).

Vice Records har, i anledning Halloween, samla ein fin gjeng artistar til innspeling av ein dugande veldedigheits-singel der inntektene utelukkande går til UNICEF sitt arbeid for barn. Songen er ein parodi på Geldof-hymna Do The Know It`s Christmas? og kjem akkompagnert med ein slåande video i Tim Burton møter Gorillaz-ånd. Devendra Banhart, Buck 65, Feist, Beck i tillegg til medlemmar frå The Arcade Fire, Postal Service, Rilo Kiley og Sonic Youth deltek på prosjektet.

Video: Do They Know It`s Halloween? (32mb)

Dodgy - Homegrown

2005-10-28T15:59:00.000-07:00

At det britiske 90-talls bandet Dodgy skulle revitaliserast her i kåken måtte vel skje før eller sidan. Sjølv om Dodgy nok aldri har vert eit favorittband var eg fullstendig klar over at skiva Homegrown ein gang ville stå fram i full blomst og injisere skrotten med harmonisk og deilig popmuzak. Skrotten har no endeleg blitt injisert, og det kjennast ulideleg godt.

I desse idol-konstruerte tider kan følgande making the band-konsept anbefalast til Ole i Dole og kompani: Ta tre glade hippiar og plasser dei i ein bo-bil. La deilig 60-talls pop og den komplette Beatles-diskografien snurre på platespelaren. Gi kvar og ein av dei ein vellydande gitar, men pass på at hippiane også klarer å traktere andre slagkraftige instrument. Før opp fleirstemt vokaløving på timeplanen (dette vil over tid gjere underverker). Overbevis gjengen om at ba-ba-ba-refreng er ein nødvendigheit i moderne catchy pop-musikk. La ikkje alvoret ta overhånd, dette skal vere moro. Understrek dette ved å forlange lystige trompetar og små elektroniske koselydar som krydder. Til slutt sprer du om deg med litt inspirasjonsrik tøysetobakk og håpar på det beste. Eventuelt kan du kutte ut dette vaset med å skape tv-idoler av gråstein og heller samle saman Dodgy til reunion, ny plate og heftig turnering i Norge.

Flesteparten av oss vil aldri komme opp på Dodgy sitt nivå. Men gøyalt er det likevel å forsøke seg med små amatørmessige pop-låtar. Komposisjonen The Dogs er dagens musikalske tidsfordriv. Den kan du lytte på her.

Syrisk svindel

2005-10-19T08:01:00.000-07:00

Underteikna blei i dag "tatt" for å betale sin middag med ein syrisk 10-pundmynt. I realiteten er den verdt patetiske 1,40 norske kroner, men for mitt heller difuse studentblikk ser den ut som ein heilt påliteleg 20-kronemynt. Når denne humbugmynten blei slengt i mi bukselomme er temmeleg uvisst, men eg mistenkar at det må ha skjedd på den altfor fuktige pub-til-pub runden som fant stad i helga. Enkel googling viser at desse syriske monopolpengane florerte her til lands tidlegare på året (utan at denne karen hadde fått med seg det).

Mitt stakkarslege forsøk på å svindle til meg gratis deilig føde blei uansett stoppa av ei årvåken kassadame som, etter å ha trippa anklagande med sine overlakerte neglar, var tilfreds med at kunden gjorde opp for seg ved å køyre visa-kortet gjennom systemet. Snakk om frekkas, tenkte ho vel, medan eg spankulerte ut av butikken med ein pose full av godsaker.

Grytekluter til besvær?

2005-10-08T14:06:00.000-07:00

Link til annonse

Det er fint når folk viser sunn estetisk sans på kjøkkenet. Sjekk ut det freshe lille bordet i hjørnet der. Fordjup deg i dei veldraperte gardinene som heng så vakkert over benken. Kast blikket på det ryddige gulvet som synast så innbydande. Rop tre ganger hurra for den smekre belysninga. Slikk deg rundt munnen og tenk på godsakene som ligg i kjøleskapet. Heis flagget og la deg bedåre over den noko nostalgiske designen på gryteklutsa.

Ein oversett mockumentary?

2005-09-09T16:26:00.000-07:00

Fyrer opp nok ein anbefaling frå det psevdo-dokumentariske spindelvev av finfint kulturuttrykk. Ikkje er det Naomi Klein og merkevarebølleboka No Logo, men heller den briljante punk-dokumentaren Hard Core Logo (1996) av Bruce McDonald. For mange er nok den parodiske puddelhårspoofen This Is Spinal Tap (1984) den mest velukka latterlegjering av mytane som er med på å mystifisere rockestjerneyrket (og personleg elskar eg filmen), men kanadiske Hard Core Logo står likevel i ei klasse for seg sjølv. Som i Spinal Tap handlar det om eit fiktivt rockeband på turne, desperat på søk etter kunstnarisk anerkjenning og kommersiell suksess. Men sjølv om Hard Core Logo også kan klassifiserast under komedie-sjangeren, er humoren langt meir beksvart og makaber enn tilfellet er i Spinalen.

The Story Goes......
Det tidlegare legendariske punkbandet Hard Core Logo har reunion-konsert for sin o store punk-mentor Bucky Haight, som etter ein freaky skotepisode måtte ambutere begge beina. Konserten blir ein formidabel suksess og bandet bestemmer seg for å legge ut på ein lengre turne for å nyte fruktene av dette freske samarbeidet. Men livet på landevegen blir naturlegvis ingen dans på roser. Grådigheit, latterlege egotrippar, ulikt ambisjonsnivå og stadig aukande friksjon mellom den Johnny Rotten-esque vokalisten Joe Dick og den geniale gitarhøvlar Billy Talent førar til store konfliktar på vegen. Desse gjev rom for mange hysteriske scener ispedd ein god dose brutal humor. Uhøgtidelege og tidvis fantastisk fengande låtar som Who The Hell Do You Think Your Are?, Something's Gonna Die Tonight og Edmonton Block Heater herjar soundtracket i denne filmen. Det er på ein måte kremverka i Hard Core Logo si innhaldsrike karriere. Tøysesanger så klart, men simpel punk tatt på kornet.

Som ein oppfinnsam markedsførings-gimmick kontakta McDonald ein rekkje kjente kanadiske artistar for å lage eit tribute-album til dette fiktive bandet, med seriøse coverversjonar av låtane som er med i filmen. Dette blei så utgjeven i samband med lanseringa av filmen. Albumet var med på skape illusjonen om at Hard Core Logo var ekte vare, og mang ein stressa platebutikkansatt måtte forklare kravstore kundar at bandet kun eksisterte på lerretet. Skal det vere mock så skal det vere mock.

Riktignok skal det innrømmast at det er fleire år sidan eg sist fikk sjansen til å sjå denne filmen. Minnene om den er i ferd med å falme, ting er sakte men sikkert i ferd med å i gløymeboka. På detaljnivå huskar eg heller ikkje særleg godt dei ulike scenene. Men på tross av dette kjenner eg savnet. Savnet etter dei forunderlege dialogane, dei catchy og halvdumme låtane, dei velvalgte svart-kvitt bildene, det hysteriske persongalleriet (Joey Ramone har ei finfin gjesterolle), lattermilde inside-jokes og dei kanadiske landskapsstemningane. Det er som å gå gjennom ein nostalgisk knockout av gode kjenslar.

Nok preik, eg er overbevist. Denne filmen må anskaffast

Med hjartet på rette staden

2005-09-08T04:41:00.000-07:00

(aftenposten valgtest)

Som forventa, ytterst gledeleg, og i samsvar med mi førehåndstemming tidlegare i sommar, viser denne rubrikken at det raud-grøne regjeringsalternativet er Marves politiske preferanse (visstnok eit ord kun ein fjerdedel av den norske befolkninga kan forklare) etter årets valg. Merkelig nok prøver KrF å feste korset på buksebeinet og rive meg ned i avgrunnen. Triveleg nok kastar RV ut sigden og inviterar meg til ein svært hyggeleg væpna revolusjon. Kanskje er det alle bordbønnene frå barndommen som får meg til å slynge ut litt sympati i den kristne retninga, medan det er den opprørske trangen til å fantasere om bomber og granatar som får meg til å sjå rødt.

Vær så snill, ikkje la FrP breie seg på tinget og la for Guds skuld ikkje Carl I Hagen bli aktuell som statsminister. Eg har gode kompisar som flyktar landet om så skjer, og gode kompisar er sanneleg ikkje enkelt å få fatt i.

Latterleg post

2005-08-30T07:48:00.000-07:00

I dagleglivet blir det sett på som ufyseleg praksis å le av gamle menn som glir på eit bananskal og skadar den pjuskete kroppen sin. Slik offentleg bølleoptreden skal ein sjølvsagt halde seg for god til. Men blir ein vitne til det same i ein 25-minutts sit-com kan ein som regel la dei slappe lattermuskelane riste seg så lenge, og så hardt ein berre maktar, utan skam. For at du ikkje skal føle deg einsam med din groteske skadefryd er slike seriar gjerne akkompagnert med eit heftig laugh track; eit eksternt kor av godslig latter som varslar deg når det er på tide med humring og når det passar seg å forsegle kjeften. Eller lattermaskin som det også kallast.

Er tv-sjåaren slik ein stakkarsleg kvalp at han treng forast med slike overtydelege instruksjonar for oppførsel? Vil manglande lattermaskin medføre alvorleg svekka dømmekraft, underutvikla sanseapperat og ein siklande apatisk reaksjon? Så klart ikkje, men ein kan sikkert grave fram folk som støttar slike synspunkt. Den harde realiteten er likevel at dei fleste komi-seriar som blir vist på skjermen har eit innebygd soundtrack av latter, hiksting og hojing. Anten du likar det eller ei. Riktignok har geniale seriar som til dømes Curb Your Entusiasm, The Larry Sanders Show og The Office hatt stor suksess utan å ta i bruk lattermaskin, men desse er i klart mindretall. Ein kompis av meg mislikar forresten desse seriane fordi dei har for mykje "klaustrofobisk stillheit" og "flaue handlingar", og han blir stort sett fysisk uroleg av sjå på desse seriane. Han savnar tydelegvis den utløysande effekta av velbehag som gruppelatter kan ha på kroppen.

9 September 1950 var ein merkedag i så måte. I eit desperat forsøk på auke sjåarratinga kom tv-serien The Hank McCune Show (som stilmessig har blitt samanlikna med nettopp nevnte The Larry Sanders Show 1992-1998) til å bli den første som brukte lattermaskin. Serien blei til tross for dette ein kortlevd affære, i bunn og grunn fordi den visstnok var frykteleg dårleg. I etterkant av McCune kom likevel fleire komi-seriar til å inkorporere latter (både live i studio og på boks), og nåde den som ikkje lo av gamle menn som sklei på bananskal. Ville du vere nokonlunde hipp måtte du halde følgje med brølet frå massene.

Norsk fjernsyn (og særleg TvNorge og Tv3 som alltid serverar oss program av høg kulturell standard...ahem) har i mi levetid sendt mange latterlege amerikanske seriar. Som barn av åttitallet har eg vokst opp i ei tid då latteren har blitt påtvinga meg av ytre faktorar, anten det er av noverande que-card-boy Truls Nebell eller eit testpublikum i Nebraska. Fritt etter hukommelsen kan eg ramse opp eldre situasjonskomedier som M*A*S*H, Hermans Hode, Taxi, Happy Days, The Cosby Show og Alf, ferskare traverar som Seinfeld, Friends, Cheers og relativt nye tilskot som That 70's Show, Everybody Loves Raymond og According To Jim. Utvilsomt seriar av varierande kvalitet, men alle med eit felles kjenneteikn; det instruerande laugh-tracket.

Uansett om ein likar det eller ei (og sjølv er eg ingen umiddelbar fan lenger), det ser ut som denne tradisjonen ikkje går av moten med det første. Latter er ein fellesaktivitet og når du høyrer andre bryte ut i høglydt brumming er du sjølv meir utsatt for smitte. Dagens utvilsomt ironiske oppfordring blir altså: len deg tilbake i sofaen og le deg skakk i hel av dagens episode av Mot i Brøstet-etterfølgaren Holms. Du er aldri åleine.

Here`s a tip: Cliptip

2005-08-25T12:54:00.000-07:00

Om du er på jakt etter musikkvideoar til (hovudsakeleg) halvkjente, men supertrevlege indie-artistar kan bloggen Cliptip vere verdt eit klikk. På bloggen vil du finne linkar til fullt ut lovlege videoar, alt samla på eit brett. Enkelte er kun tilgjengelege for streaming, men mange er klargjort for nedlastbar fråtsing. Fyr ned herleg pop-elektronika med The Postal Service, vennleg power-pop med The Killers, gatesmart post-punk med Death From Above 1979, lo-fi visesang med Hayden og fransk sofistikert eurobeat med YÉ-YÉ. Alt dette, og meir til er å finne på Cliptip.

Edit: Eit besøk innom den nyst starta musikkvideobloggen Superette er heller ikkje å forakte, sjølv om innhaldet ikkje er så omfattande forløpig.

Edit 2: 622 nye videoar er heller ikkje så dumt.

Produktvurdering: Castpost

2005-08-24T15:33:00.000-07:00

Castpost er eit snertent gratisverktøy for å publisere audio/video-filer på bloggen din. Forløpig befinn Castpost seg på alpha-stadiet, men det ser ut til å fungere like bra som eit fullverdig produkt. Om du er ein herleg exhibitionist og føler for å laste opp den flaue karaokevideoen frå den berusande bryllupsfesten din, eller om du vil ha det moro med å legge ut ein liten mp3 av diskoparodien du lagde eingong på 80-tallet, ja, då er kanskje Castpost tingen for deg.

Filene du lastar opp i Castpost vil på galant vis bli gjort tilgjengeleg på ein integrert medieavspelar på bloggen din, og lesaren kan ved eit enkelt tastetrykk godte seg gjennom desse utan å bry seg med å opne eksterne avspelingsverktøy. Latskapen lenge leve er ditt nye postulat. Om du gløttar over i venstre marg av bloggen ser du korleis det blir sjåande ut når ein lastar opp ei mp3-fil.

Det er kanskje litt tidleg å anbefale Castpost etter overfladisk leik i 19 minutt, men for å sitere ein av dei sjeldne (og alltid like velkomne) lesarkommentane her på bloggen; "Ethvert system som krever at brukeren må lære noe for å kunne bruke det, er et dårlig system". Utvilsomt ein kommentar satt meget på spissen, men like fullt ein kommentar som eg seier meg godt einig i. Bortsett frå ei velfungerande e-post adresse og ein musefinger klar til action krevar ikkje Castpost stort av brukaren. Det går fint å laste opp filane og BlogThis-funksjonen gjer det enkelt å legge dei vidare ut på bloggen. Riktignok har eg kun prøvd med ein Blogger-blogg, men Movable Type-bloggar skal også vere støtta av Castpost.

Sjølv om det er mest positivt å seie her, er det likevel mogleg å komme med enkelte innvendingar mot Castpost:

* Filene vil naturlegvis stoppe å spele av så snart du trykker deg innpå ei ny side.

* For enkelte er det kanskje plagsomt at (særleg) personlege filer også blir liggande i Castpost-arkivet, til skue for allslags skum på veven. Skum som også kan komme til å legge att kommentarar til dine videoar eller lydfiler. Men når det er sagt vil vel ein som går til det skritt å legge ut slikt materiale på blogg ikkje ta det så ille opp om eit par ekstra ukjente trykker på videoane.

* Du kan maks laste opp 100mb med video og lyd.

Det er ikkje akkurat ein revolusjonerande tjeneste dette (utan å ha særleg oversikt vil eg nok anta at det er dusinvis av slike publiseringsverktøy tilgjengeleg i dag, folk "castar" då også i hytt og pine), men at det ikkje kostar deg ei lusen krone er kanskje litt uvanleg? Ikkje veit eg.

Uansett, Castpost verkar som ein svært trevleg greie det. For den som ynskjer å krydre bloggen sin med videofiler, gi lesaren eit artig soundtrack, og samtidig ikkje har tilgang til server kan Castpost vere eit flott tilskot. Det kan så klart hende at eg har oversett viktige punkt i den laange lista av "terms and conditions" ein må godta for å bruke det (sjelden eg orkar å lese så nøye gjennom slike heller) Men eg tvilar på der står så masse skummelt der.

Terningkast: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

1303 meter med film, bilder og musikk

2005-08-16T15:37:00.000-07:00

Training gives us an outlet for suppressed energies created by stress and thus tones the spirit just as exercise conditions the body.
Arnold Schwarzenegger

Okey, Arnold har då eit poeng. Trimming kan gjere underverker både kroppsleg og mentalt (det er vel få av oss som ynskjer å ende opp som ein dum og tjukk "girlie man" til slutt, eller?). For å ta barnehagepurken på ordet reiste eg opp i den norske fjellheimen med to gode kompisar, og endte opp med å ha det riktig så trevleg. Med digitalkamera i sekken fikk vi sanneleg dokumentert dette 1303 meter lange blodslitet opp til toppen av Saudehornet.

Den pseudo-dokumentariske videoen det endte opp med kan venner og andre voldsamt interesserte ukjente laste ned her (varsel: videoen er på ca 53mb)

Samtaler ved videohyllene

2005-08-16T13:44:00.000-07:00

Alltfor ofte har eg og kompisar stått i den lokale videosjappa med krøkete rygg, hendene i korslagt stilling, med tunga usjarmerande langt ute og eit blikk som hurtig flakkar over hyllemeter på hyllemeter med dårlege amerikanske High School-filmer. Vår samvetskvalande trang til å "dyrke" det elendige kulturuttrykk er ein gudegave til alle infantile filmskaperar der borte i statane som står klar til å spy ut sine platte sex-komedier. Den Lacan-inspirerte psykologen vil kanskje kalle slike filmval ein sunn form for maskulint samkvem. Den marxistiske kultursosiologen vil kanskje beteikne filmvalet som ein protest mot sosietetens legitimerte kunstuttrykk, medan den forbispaserande turisten Johannes Motu ser valet som ein konsekvens av det turbokapitalistiske samfunn som, iblanda religiøst vrøvl om evig pine, skjærseld og auge for auge-logikken, skaper skremte og desillusjonerte barn med trang til lav-kulturell tryggheit. Ikkje veit eg. Kanskje vi kan få ein peikepinn ved å lytte til denne samtalen som absolutt kunne ha foregått blant meg og mine:

Lokasjon: Videosjappe/burger-hangout i ei gudsforlat bygd

Ole ( Med boblande entusiasme): Med på denne? Filmatisering av Crime and Punishment. Riktignok er den produsert for tv og har derfor litt grelle fargar, men det er tross alt Dostoyevskij vi snakkar om her....

Dole (Kort pause, potensiell gjesping): Nja, orkar ikkje låne kunstfilm i dag

Dole (Manisk, høglydt): Wow, kun 600 kroner for Star Trek-boksa. Sikle sikle?....

Ole (Oppgitt, småkvalm): Helvete heller. Sci-fi får du låne aleine....

Doffen (Seriøs, kvikkas): Denne her skal vere god, milevis bedre enn den dustete versjonen med Buffy ( peikar på filmen The Grudge)

Ole og Dole (Høfleg avvisande): mm, kanskje det ja....

Dole (Lattermild, nostalgisk): Haha, kanskje vi skulle låne denne igjen? ( han løftar fram ultradårlige Mumien 2)

Ole og Doffen (Lattermild): Hoho...( lukta av trashkultur er i ferd med å feste seg)

Doffen (bråkjekk, men seinare svikefull): Stopp søket!! Dagens film blir utvilsomt denne. Ånei... ( vippar fram Dr Strangelove, men inser for seint at det er en utdatert vhs-versjon. Plasserar den så klart på feil plass)

Ole (Grådig lei): The Passion of The Christ?

Dole (Grådig lei): Historisk ukorrekt kristen-propaganda

Dole (Grådig lei): Sin City ?

Ole og Doffen (Grådig lei): Sett den før

Ole (Usannsyneleg lei): 21 Grams

Doffen (lei): Altfor seriøst på ein søndag

Doffen (euforisk): Aah karamba, sjekk ut denne (High School-filmen 100 Girls)

Ole, Dole og Doffen (I kor): Herre Jemini, tanketom, klisjefylt og oversekualisert underhaldning servert på knappe 90 minutt, med idiotisk plot, heite damer og barnslig humor. Er det tvil? Så klart ikkje. Vi går for denne.

Og for den som skulle vere i tvil. Filmen var som vi forventa (og håpa på) eit stort makkverk.

....har du høyrt at jentungen til astrid er gravid med guttungen til kåre...

2005-07-26T06:28:00.000-07:00

Denne mobilterror-kommentaren i VG-bloggen er interessant på fleirfoldige nivå. Journalisten vil med innlegget lufte sin irritasjon over personar som er frekke nok til å forpeste det offentlege rom med høglydt og triviell mobilskvaldring. På sine mange fly, tog og bussreiser krever skribenten at medpassasjerar anten skrur av sine mobiltelefonar, snakker i normalt stemmeleie eller i det minste gir oss som lyttar på samtalen noko spennande å høre på. Slik oppfattar i alle fall eg essensen i dette svakt formulerte og ikkje-ironiske protestinnlegget.

Meir generelt er innlegget prega av ein stil og eit tankemønster ein ofte finn i vevens mange debattforum, i nettdagbøker og på webloggar; det handler om å fritt kunne påpeike og kritisere lyter, laster og problem ved andre mennesker. Det handlar om å definere andre mennesker etter deira mange svakheiter. Ikkje minst handlar det om å markere for andre at ein sjølv ikkje lid av slike lyter, laster og problem. For å kunne heve seg over den allmenne berm er det naudsynt å formulere klare motsetningar mellom deg og det resterande pakket. Slike ytringar har antakeleg ein slags katharsis-effekt på skribenten; ein åndeleg renselse av skribentkroppen som får spydd ut sitt hat mot framande som opptrer både uansvarleg og tåpete.

Men hold on a sec. Prøvar Marve her å hetse journalisten Øverby fordi Øverby i innlegget hetsar andre - betyr ikkje det at foregåande avsnitt kan vendast tilbake mot Marve som ein quasi-galopsk bummerang?

Jau, definitivt. Vi driv alle med ein skjult form for snobberi når vi publiserar våre haldningar på nettet. Som maskerte og umaskerte superheltar serverar vi våre sjølvopplagte svar på alt frå den store stygge tidsklemma til Branns lagoppstilling i cup`en. I språket elskar vi å kritisere andre for deira disposisjonar, valg eller synspunkter, men er ofte krakilsk motvillig til å la kritikken ramme vår eigen gigantiske mage. Ta en tur innom VG Nett sine politiske trådar for å boltre deg i skrekkeksempel.

Når det går på Øverby meinar han tydeligvis at alle mobilterroristar bør få tilbod om eit kurs i skikk og bruk for å bli skrudd saman riktig. Sjølv er eg av den oppfatning at journalistar bør bruke bloggformatet til meir viktige ting en å spikre saman platte kommentarar om høglydte mobilbrukarar. Det er vel eit større problem enn å måtte overhøyre ein samtale om bestemor Runas kjøttkaker og lærer Olaugs vanskelege fødsel.

Så kan ein argumentere for at det finnast betre ting for ein bloggar å gjere enn å kritisere platte kommentarar om trivelle mobilkommentarar som uansett er så platt at det tydelegvis er agurktid for både Gud og kvarmann.

Roskilde - ein spandabel gjennomgang

2005-07-06T13:36:00.000-07:00

Tilbake frå Roskilde. Sliten i kroppen etter fest, konsertvandring, usunt kosthald og altfor lang heimreise. Men ingen bitre miner, alt i alt var det ein deilig festival. Egentleg vurderte eg å skrive ein lur post om informasjonssavn under feriar (kanskje i neste post?), men fant ut at eg heller vil gje ein altfor lang nerde-oversikt over alle dei meir eller mindre interessante konsertane eg i meir eller mindre grad fikk med meg på denne festivalen. Eg forventar ikkje at folk orkar å lese gjennom heile lista, men det får heller stå si prøve.

Datarock: God konsert av dette elektro-rock bandet frå Bergen. Stemninga var god, publikum responderte bra og dei raude joggedressane var festlege. Det må vere stort for personar som har hengt på Roskilde dei siste ti åra å få lov til å spele der sjølve.

Flogging Molly: Irsk folkpunk som framstod som ein blanding av The Ramones og The Pogues. Ganske triveleg egentlig. Godt mulig dette er eit band det kan vere verdt å sjekke ut vidare.

Timbuktu: Ganske kjedelig HipHop-konsert. Timbuktu har en del gode ting på lager, særleg når han leflar med reggae og når han er knallhard politisk i sangen Et Brev, men konserten var ikkje så veldig interessant.

Sonic Youth: Briljant show av eit av verdas viktigaste band. Draumande, støyande, bråkete, variert og med ein Thurston Moore som bokstaveleg talt hadde sex med sin gitar. Orgasmisk altså. Sjølv er eg av typen som liker plenty av det Sonic Youth har komt ut med, men som aldri har gått til det skritt å skaffe meg platene. Får gjere noko med det.

Velvet Revolver: Uinspirerande vås frå eit band eg på forhånd visste ikkje ville falle i smak. Eg har heller aldri likt Guns n`Roses noko særleg så det hjelp lite å tilby meg ein light-versjon. Musikk til å bli gretten av.

Kent: Grei gjennomføring av desse melankolske og værbitte tonene. Kent kan nok treffe ein og annan nerve, men det er lenge sidan denne svenske gruppa kom ut med gode låter.

Mastodon: Dagens store overrasking. Sint, høglydt heavy metal er vel ikkje akkurat min tekopp, men Mastodon leverte eit fabelaktig show som fikk meg til å hoppe i taket. Dette var gode greier; intelligent og intrikat, melodisk fengande og energisk medrivande. Bandet har tidlegare varma opp for Slipknot og Slayer, men overgår fullstendig desse under denne konserten.

The Ponys: Chicago-gruppe som miksar post-punk og småhard blues med 60`s rock`n roll og svevande psykedelia. Eg huskar relativt lite av denne konserten, altfor tidleg på dagen antakelegvis.

Mahala Rai Banda: Eit av dei ukjente banda eg såg mest fram til. Eg håpte på trist, humpete og gråtkvalt sigøyner-punk gjerne med litt Tom Waits-feeling, men fikk ein sprudlande, livat, baltisk delirisk dans som blei i meste laget for meg. Fantastisk velspelt, men ikkje heilt mi greie.

The Haunted: Hysterisk høg trash-døds-metal frå svenske The Haunted. Bandet klarte likevel ikkje å fremje den store entuasmen og frontfiguren hetsa oss alle: "jævla, forbanna skitbaggar" (eller noko slikt). Vi gjeispa mildt og tok fornærmelsen med godt humør.

The Be Good Tanyas: Endeleg kom eit av mine favorittband. Med sine nydelege folk og country-viser fikk den kvinnelege Vancouver trioen oss til å stivne i hypnotisk apati. Perler som The Littlest Birds, Broken Telephone + Neil Young coveren For The Turnstiles blei alle framført i god bluegrass-ånd med akustisk gitar, frekk mandolin, lett og luftig trommevisping, bøy-knærne-opp-og-ned-kontrabass og med himmelsk vakre vokalharmoniar frå dei tre sirenene. Kjøp førsteskiva Blue Horse (2001) og du vil ha ein venn for livet.

Sunn O))): Kanskje min særaste konsertoppleving nokon sinne. Det internasjonale kollektivet i Sunn O))) bedriv ein obskur form for støyrock som er vanskeleg å ta til seg. Ja, det er lettare å bli skremt. Første halvdel av konserten bestod av ei enkel drone, ei fullstendig nedstemt basstone formidla gjennom ørten gigantiske høgtalarar, som fikk det til å skjære i konsertøyrene. Så kom det ei lita toneforandring før lag på lag med gitarhyl, skrudde elektroniske element og motorsagaktige-lydar herja teltet. Det heile etterkvart så uforståeleg at eg ikkje veit om det var musikk eg høyrte på.

Snoop Dogg: LA-rap er vel heller ikkje mi greie. Snoop kom, leverte og forsvant. Det einaste eg erindrar nokonlunde er vel mjukporno-filmen som blei vist på storskjermen før konserten tok til. Men småkjedelig den og.

Isis: Strålande metal (igjen altså - eg som før likte meir pop og slikt) frå svartkledde og breibeinte amerikanarar. Litt som f.eks Explosions in the Sky spelar Isis på nerven mellom den bråkete og mektige buldrerocken og meir rolege og melankolske gitarparti. Ikkje så veldig underhaldande på scena, men musikken taler alltid best for seg sjølv. Snart på tide for meg å kjøpe plata Panopticon vil eg tru.

Audioslave: Har ikkje sansen for bandet, men den knappe halvtimen eg fikk med meg var okey nok. Ein akustisk versjon av Black Hole Sun (Soundgarden) og Killing in The Name Of (RATM) er ikkje å forakte. Men orka ikkje høyre så masse altså.

Tinariwen: Skal vi kalle det ein slags World Music? Tinariwen leverte ein av årets beste Roskilde-konsertar, sjølv om storparten av publikum hengte og slengte på Audioslave. Det malisiske bandet som tidlegare var gerilljasoldatar i heimlandet brukar no musikken som sitt våpen. Musikken; ein miks mellom vestlege og afrikanske musikkformar er vanvttig medrivande. Ein støvete blues-aktig og gjerne litt tarantinoesque gitar blei møtt med tribale trommerytmer, store allsangtema underhaldande dans og Nusrat Ali Kahn-vokal. I det heile tatt var bandet ein solid opptur. Alle i bandet stilte forøvrig i heildekkande burka og enda kvar sang med kommentaren "Thank you all, you are all welcome to join our desert". Takk, vi stiller gjerne på ny ørkenvandring med Tinariwen.

Black Sabbath: Nok ein stor konsertoppleveing. Utan å vere meir enn middels interessert i Sabbath klarte eg ikkje la vere å la meg rive med når Ozzy (i storslag) og kompani gjekk gjennom sin store musikk-kolleksjon. Både gamle hits og mindre superkjente låtar blei formidla på aller beste vis. Vi rista på skallen, spelte hard luftgitar og gav tommelen opp til sidemakeren. Euforisk for mange, strålande for meg.

Beatstakes: Usedvanleg fengande tysk punkgruppe som fikk publikum til å svette stort. Det var hardt, melodisk og svingande og ei herleg forlenging av Sabbath.

D.A.D: Fullstendig ubrukeleg konsert av danske D.A.D. Sviskete power ballads, trege rockelåter og pompøs instrumentalisering fikk kroppen til å riste av uhygge. Bandet, som har hatt ei lang og variert levetid, spelte i hovudsak nye sanger og klarte ikkje å formilde ei dugande tone. Terningkast null.

Maldoror: Eit av fire Mike Patton-prosjekt under årets festival og som forventa var det ganske sært. Støymusikk deluxe. Støymusikk som ikkje gav meining. Støymusikk som eg håper eg aldri høyrer meir. Kall meg ein konservativ musikk-klovn, men eg ynskjer likevel sårt ein og annan håndgripeleg melodilinje innimellom støymassene.

Khonnor: Ung stjerne på elektronika-himmelen. Den 17årige Khonnor gav eg ikkje meir enn eit par låtar, musikken dansa ikkje heilt etter mi pipe.

Devendra Banhart: Devendra Banhart lagar utsøkt musikk, det er det ingen tvil om. Men der eg forventa eit roleg nedstemt akustisk sett med døsig gitarklimpring og briljant vokal, fikk eg ein svingande og humørfullt gledestråle av ein langhåra kar og hans like langhåra medhjelparar. Konserten hadde ein fin hippie-feeling over seg, den romsterte rundt i 60/70-talls countyrock og var feiande flott og medrivande. Den inneholdt og Lauren Hill coveren Doo Wop (That Thing)i eit skjønt format. Først som ekstranummer stod Devendra åleine på scena med gitaren og framførte smukke A Sight To Behold. Ei fabelaktig avslutning. Devendra Banhart var forresten den artisten som fikk den lengste trampeklappen under Roskilde, var det rundt 7 minutt med heia-heia?

Jimmy Eat World: Ganske merkeleg at dette bandet fikk spele på den største scena. Så populære er dei nå ikkje. Og det viste også den relativt labre publikumsoppslutninga. Men konserten var okey den. Tidvis gav den litt Death Cab For Cutie-assosiasjonar, noko som absolutt var postivt for meg.

Foo Fighters: Ein brukbar og ganske hørbar konsert frå Dave Grohl og hans mindre navngjetne bandmedlemmar. Visstnok. Eg var ikkje så veldig interessert og tusla vidare til neste band etter tre låtar.

The Dresden Dolls: Hoi Hoi, dette var stort. The Dresden Dolls er ein uvanleg duo frå Boston som spelar Bertholt Brecht/Kurt Weil-inspirert cabaretpop med eit rivande punkuttrykk klar til å smyge fram. Litt som White Stripes kanskje, men langt meir underhaldande spør du meg. Med frenetiske trommegangar, humpete og sprøtt piano, Tori Amos/P.J Harvey-aktig vokal og latterleg fengande låtar var The Dresden Dolls ein av årets beste. Låta Coin Operated Boy snurrer forresten i bakgrunnen akkurat no, ahh så deilig.

Green Day: Bandet som fikk ein solid opptur med sitt siste album American Idiot leverte til gangs varene på Orange Scene. Det blei ein parade frå start til mål, ypperleg punkpop blir ein aldri lei av. Det heile fortona seg etterkvart så pompøst at enkelte sikkert fikk meir enn nok (fotball-allsanger av typen olè olè olè, avslutningslåta We are The Champions osv). Men dette var ein fornøyeleg del av showet. For bandet gjodre meir enn kun å levere sikre hits på enkel måte, her stod nemleg massekommunikasjonen i sentrum. Ein særleg minnerik kveld fikk nok dei tre i publikum som på ein låt blei teken opp på scena for å ta over instrumenteringa. Og jammen klarte dei det med glans (sjølv om tre-greps-punkpop nok ikkje er den aller største utfordringa). Uansett var dette ei stor oppleving.

Skambankt: Sjølv små forventningar innfridde ikkje under skambankt-konserten. Nokon gitarproblem, ein usedvanleg grumsete lyd og eit uengasjert band og publikum; det var i det heile tatt ingen stor glede å bivåne dette 45 minutts lange settet.

Joanna Newsom: I håp om deilig harpepop gikk turen til Joanna Newsom-konserten søndags morgen. Dessverre blei det ein litt ambivalent oppleving. Starten av konserten blei prega av dårleg lyd og ein defekt mikrofon. Så klart skjedde dette under dei verkelege gromme låtane. Etter å ha fått orden på lyden svinga Joanna igjen sine magiske fingrar over harpa, utan heilt å klare å formidle den verkelege godkjensla. Behageleg og fint blei det likevel etterkvart, men kanskje ikkje heilt som forventa. Kjærasten (?) Devendra Banhart og hans kompanjongar kom forresten på scena og spelte med på ei humoristisk vise undervegs. Triveleg det.

Turbonegro: Under strålande sol på ein søndags ettermiddag (eller morgen for oss på Roskilde) gjekk altså Turbonegro på den Orange scena. Fullstendig mislukka tidspunkt så klart, men bandet leverte på eit vis det som var forventa. Eit sett som både band og jugends verka brukbart fornøgd med. Artigst var nok likevel når Hank Von Helvete kom med infantile og noko spesielle kommentarar mellom låtane. Om røde pølser, mongoloide, onanering og slikt.

...And You Will Know Us By The Trail Of Dead: Bandet som erstatta Mars Volta klarte ikkje heilt å ta meg til nye høgder. I likheit med Turbonegro blei det litt for spinkelt og når ein på forhånd ikkje kjenner til låtmaterialet blir ein vel som publikum litt passiv og rastlaus. Det var uansett slik det var for meg under denne konserten.

Bright Eyes: Det er liten tvil om at Conor Oberst (Bright Eyes) er ein begava ung musiker. Det er liten tvil om at han har gitt ut nokon fantastiske plater i løpet av si levetid. Difor var det litt skuffande at han absolutt måtte bruke denne konserten på å formidle låtar frå Digital Ash In A Digital Urn (2005); etter mi meining ei ganske kjedeleg utgjeving. Når han samtidig verkar fullstendig lei av turnelivet, knapt orkar å veksle eit ord mellom publikum og er meir oppteken av å finne sigaretter enn å spele låtar, ja då blir det litt stusseleg. Etter å ha overvært rundt 40 minutt av konserten valser eg difor litt oppgitt vidare.

Interpol: Forventingane var desto høgare til Interpol si kveldsopptreden på festivalen. Albumet Turn on the Bright Lights (2002) har nemleg stor status her i gården og for min del kunne bandet pløya gjennom heile den skiva i kronologisk rekkefølgje utan at eg hadde klagd. Men bandet var meir oppteken av å "vise fram" sine nyskapningar frå albumet Antics enn å tilfredstille marven. Greit nok album det, men slik eg ser det litt for oppskrytt av musikkpressa. Bandet syntest heller ikkje 100% gira på å spele til seg nye fans og leverte såleis ein litt tam og blodfattig konsert. Men stilsikre er nå Interpol framleis, både i klesveien og på scena. Først som ekstranummer kom eindel gamle slagere, men då var det nesten litt for seint.

Fight for your MTV - Why?

2005-06-23T13:08:00.000-07:00

Fjernsynskanalen MTV (eller den norske avdelinga av kanalen) søkjer i desse dagar etter to ting. For det første ein fresh norsk VJ som kan lose oss trygt gjennom dei forutsigbare hitlistene og gje oss ferske nyheiter, rappkjefta rykter og saftig sladder om det mangefylte popstjerne-galleriet. Tek du sjansen? - er vel audition(s) i Bergen no, trur eg. For det andre ynskjer kanalen å samle den norske befolkning i eit unisont klagerop mot dei udemokratiske dumlingane i Canal Digital. Bakgrunnen er at Canal Digital frå 1 Juli har valt å ta bort MTV frå grunnpakken til sine kabel-tv-kundar. Dette medførar at ca 400 000 norske abonnentar (omslagsvis 1 million nordmenn) frå neste fredag ikkje kan krype i sofaen og sjå ein re-run av Pimp My Ride eller sikle på glinsande strandkropper og nikke til groovy beats under sendinga av danseshowet Sisqo's Shakedown. Yuhuu, for eit vorspiel. Som erstatning for slike store høgdepunkt kjem musikkanalen The Voice heretter til å bli inkludert i din kabelpakke. Om det er ein slags trøst.

Canal Digital har beslutta å fjerne MTV i hovudsak grunna utførte marknadsundersøkelsar. Etter å ha spurt eit representativt (hevdast det i alle fall) utval av publikum om sine kanal-preferansar konkluderte ein med at MusicVideoTelevison ikkje appellerar i stor nok grad til å vere verdig ein plass i dette kanal-hierarkiet. Folket har altså talt - MTV er ikkje så raft som ein skulle tru på forhånd. I tillegg til folkets hårde dom over MTV er nyetablerte The Voice ein langt billigare kanal å kjøpe inn, noko som sjølvsagt kan ha påverka beslutninga. MTV er naturleg nok rasande på dei forekommande endringane - ingen likar vel å bli danka ut av nye yngre krefter (sjølv er eg i ferd med å erkjenne at eg snart er for gammal for ei suksessrik fotballkarriere i Ipswich Town). MTV poengterar riktignok at det var ein ujamn, udemokratisk representasjon i undersøkinga, ved at kun 8% av dei spurte var under 30 år og hevdar at ein slik neglisjering av kidsa medførte ein uriktig røyndomskildring. Det er lett å kunne seie seg einig i det.

Men likevel kjem ein ikkje unna faktumet at store delar av folket har markert seg negative/likgyldige til MTV. Sorry Dire Straits - snart skrik nok alle etter The Voice på sitt fjernsyn (ytterst tvilsamt).Det er uansett lett å forstå at MTV ikkje lenger har den gudestatusen blandt musikkvideoentusiastar som den hadde for eit tiår tilbake. Eit minstekrav til ein 24-timars musikkanal må vel vere at den fokuserar på sjølve musikken og sendar meir ein eit par timar musikkvideoer om dagen? Det verkar i alle fall naturleg for meg. Svippar du innom MTV ein vilkårleg dag i veka er du ganske heldig om du får oppleve ein rullande musikkvideo. Det du derimot får servert er flust av tåpelege reality-konsept der popstjerner gjøkjar seg til (The Osbournes,The Ashlee Simpson Show, Newlyweds, Meet The Barkers), der unge menn festar straumkablar på sine testikler og spyr på kvarandre (Jackass, Team Sanchez), der tenåringar går på skjultkamera-date og får pengepremie om dei når heilt til second base (Wanna come in?), der frodige syngedamer jamrer seg over sitt strabasiøse sminkeliv i MTV si eiga dagbok (MTV - Diaries), der boyband konstruerast på avskyelig vis (Making the band) og der dei største artistane flasher sine luksuriøse slott, sine 40 par sneakers og sine storslagne gullfontener på alle soverom (Cribs). Enkelte ting her riktig underhaldande ja, men likevel så tanketomt og overfladisk at det ikkje er merkeleg at sjåaren blir desperat etter nye alternativ.

Er alt dette våset verdt å kjempe for? MTV meinar så klart det, og adapterar den lukka knyttneven (Black Power-protesten under OL i Mexico City i 68) som sitt kampsymbol i si internettkampanje. Det er nesten så ein blir reven med og får lyst til å rope av full hals: Viva La Resistance - leve alles MTV. Før ein oppdagar at det finnast langt meir fornuftige ting å gjere i livet, f.eks å lufte hunden, vatne plantane, kose seg med sin kjære eller å legge kotelettar på familiegrillen. God sommar!!

Urealistisk konsertrunde på Roskilde 2005

2005-06-19T07:02:00.000-07:00

Kun sju små dagar til avreise og ambisjonane er skammeleg høge. To par joggetøfler må bringast for her blir det definitivt eindel trasking. Det er i alle fall planen. Men kanskje er det ein god dose realisme i tekstmeldinga ein kompis nyleg valgte å sende meg:

[ ] Slapp av, det er enkelt å lage slike lister, men snart ligg du der på campen lettare henslengt under sola uten begrep om tid, konsertar eller eigen nasjonalitet. Medan tonene rullar på arenaen velger du heller bruke dine siste krefter på å myse mot himmelen og elegant vippe fram neste bajer. Peace out dawg [ ]

Her er uansett ein oversikt over min planlagte dans over denne møkkete åkeren:

Torsdag:

18.30 Flogging Molly – Arena
19.30 Timbuktu – Odeon
20.30 Sonic Youth – Arena
21.30 Le Tigre – Odeon
22.00 Kent – Orange

Fredag:

12.00 The Ponys
12.30 Mahala Rai Banda – Ballroom
13.00 Mugison – Pavilion
14.45 Warzaw Village Band - Ballroom
15.00 The Be Good Tanyas – Pavilion
16.15 Sunn O))) – Odeon
18.00 Isis – Odeon
18.00 Håkan Hellstrøm - Arena
19.00 Audioslave - Orange
19.15 Tinariwen – Ballroom
20.00 The Dears - Odeon
22.00 Other Sides of Sonic Youth - Odeon
22.00 Black Sabbath – Orange
23.00 Death From Above 1979 – Pavilion
02.00 Mew – Arena
02.00 Maldoror – Odeon

Lørdag:

15.00 Khonnor – Metropol
16.00 Devendra Banhart – Pavilion
16.00 Fantomas - Arena
17.00 Efterklang – Metropol
18.30 Eskobar – Odeon
19.00 Foo Fighters - Orange
20.00 The Dresden Dolls – Pavilion
22.00 Green Day – Orange
22.00 The Hidden Cameras – Pavilion
23.00 Patton/Rahzel - Odeon
00.00 Four Tet – Pavilion
01.00 Gatas Parlament
02.00 Skambankt
02.30 Dungen - Odeon

Søndag:

13.00 Joanna Newsom – Pavilion
15.00 Turbonegro - Orange
17.00 Mars Volta - Orange
18.00 Bloc Party – Odeon
20.30 Interpol – Arena
20.30 Bright Eyes - Odeon

The Scene - eit drama om piratkopiering, chatting og paranoia

2005-06-13T06:14:00.000-07:00

Godter du deg over Jack Bauers heseblesande jakt på terroristar i 24, føler du mild sympati med Tony Soprano og hans strabasiøse liv som mafiaboss i Sopranos, fryder du deg over Ben Hawkins magiske evner i Carnivàle, humrar du lett over familien Fishers utradisjonelle livsførsel i Six Feet Under, irriterar du deg over mangel på mystikk og surrealisme i survivor-føljetongen Lost og draperar deg i eit uvaska western-kostyme under visningar av Deadwood? Da er du sannsynelegvis ganske glad i tv-serieformatet. Det er lett å forstå, alle desse showa har ibuande kvalitetar som kan friste ein stakkar til å kanselere sosiale avtalar i det verkelege liv. Kanskje er det dumt, ja kanskje er det regelrett tåpeleg, men blir ein avhengig av ein kvalitetsserie kan sjølv ti ville hestar slite med å få deg med på bypils, fjelltur, fotballtrening eller andre likandes aktivtetar. Sorry, i dag har dessverre fiksjonen forrang.

Den oppdikta historien The Scene vil derimot neppe komme på ein tv-skjerm nær deg; det er nemleg ein online-serie om piratkopiering som oppdaterast med ein fersk episode ca kvar tredje veke. Serien er skapt av amerikanske Jun Group Entertainment som tilbyr lovleg musikk, filmar og spel til alle som bruker nettet som ein gigantisk fornøyelsespark. I skrivande stund har vi komt til episode ni av The Scene, med den neste like rundt hjørnet. Det er derimot ingen problem å laste ned alle viste screeningar for den som ynskjer å halde seg oppdatert i dramaet som utspelar seg. For opplysninga si skuld kan det nevnast at dramaet inneheld lite eksplosjonar og kule skotvekslingar og er renska for muskuløse menn og barmfagre kvinner. Dette er relativt stilleståande greier og vil sannsynelegvis ikkje falle ein adrenalinjunkie i smak.

I serien møter vi NYU-studenten Brian Sandro (mirc-nick Drosan) som er med i det lite men annerkjente pirat-nettverket CPX som har spesialisert seg på å "rippe" og legge ut Hollywood-blockbusters på nett før filmane får sine offisielle visningar. Vår presentasjon av Brian foregår ved at vi kikker gjennom web-kameraet hans og får følge med på alle chat-utvekslingar i no-tid. Tilsynelatande går alt greit. Piratvennane til Brian, som han aldri har møtt i levande live og ikkje kjennar identiteten til, opptrer som ein samansveisa gjeng som koser seg med å levere varene til lengtande fildelarar. Det er tilsynelatande statusen med å være først ute med det største som er motivasjonsfaktoren, ikkje eit ynskje om å tjene pengar på sine aktivitetar.

Gjennom å lese chat-samtalene som foregår på skjermen får vi tidleg vite at Brian sin far har blitt råka av eit mildt slag og familien har komt i økonomiske vanskar. Brian ser sitt snitt til å hanke inn naudsynt cash gjennom å pleie kontakt med sin asiatiske chat-buddy Luckychi2203, eit ledd i kjeden som sørger for at bootleg-materialet blir spredd på gatene i Singapore. Dette er såklart svært hysj-hysj-greier som Brian må halde skjult for sine kompanjonger Teflon, Pyr0, Slipknot, C0da (visst nok frå Norge) og Trooper. Sistnevnte oppdager likevel sviket og legg eit stort press på Brian. Klarer Brian vidare å halde styr på alle chatteboksene han har på sin desktop og unngå å sende sensitive opplysningar til feil person? Kva skjer så når ein i nettverket blir avslørt som muldvarp for FBI? Er nettverket i ferd med å sprekke og vil lovens lange arm til slutt vinne kampen? Og kva med Melissa, kjæresten til Brian som alltid skal logge inn og kozzzechatte når paranoiaen i nettverket er på sitt verste. Dette er utvilsamt drama på høgt nivå. Det er nok likevel ein fordel å ha brukt ein del tid på webchatting for å fullt ut ta til seg hendingane på skjermen.

Som nevnt blir historia formidla gjennom web-kamera og chatbokser. Det heile er likevel formidla på ein usedvanleg intelligent og realistisk måte. Karakterane på skjermen (nokon episoder blir formidla gjennom web-kameraet til andre personar på nettverket) både gjespar,snakker i telefon, hører på musikk i Itunes og går på Boingboing for litt avslappande underhaldning mellom pirat-slaga. I likheit med vår daglegdagse chatting er det ikkje fritt for at skrivefeilar opptrer både her og der og når setningar blir formulert og omformulert gang på gang nikker vi gjenkjennande. Slike ting er så klart med på å styrke autensiteten i showet. Andre artige ting med serien er til dømes når uvedkommande kjem inn i rommet medan filmar er i ferd med å utvekslast og hovudpersonen svarer halvt desperat "ah you know, just chilling...." på spørsmålet wassup? Sjølv om det er tydeleg at besøk var det siste han trengte akkurat i dette augonblinken.

I FAQ`en til showet står følgande:
Q: You guys are fakes! The Scene is just some sort of anti-piracy propaganda!

Og ja, livet som filmpirat blir heller ikkje framstilt som ein dans på roser i denne serien. Her er paranoiaen sterk og angsten for å bli avslørt høgst tilstades. Men som skaparane av serien påpeiker i sitt svar:

A: The cops haven't caught Brian yet, have they?

Det blir utilsamt spennande å sjå korleis ein serie som dette vil ende.

Hyllest til to fine bloggar

2005-06-08T14:08:00.000-07:00

(Huff, denne bloggen har blitt meir tabloid enn dagbladet)

Teikning har aldri vært mi sterke side, det er som om pennen aldri vil lystre mine kommandoer. Å lage illustrasjoner i paint er derimot meir triveleg. Nedanfor er dagens to blogg-teikningar. Særleg vakkert er det nok ikkje, men artig tidsfordriv var det lell. Trykk på bileta for å komme til dei langt meir gjevande inspirasjonskjeldene.

Overdreven reklame?

2005-05-27T05:21:00.000-07:00

Overdreven reklame?

Er det andre enn meg som let seg plage av denne gigantiske reklameplakaten for H&M? Avisa er forresten VG, du kan så vidt skimte den innbakt i all blåfargen.

Dance Macabre

2005-05-26T16:52:00.000-07:00

Fredag er vel den dagen i veka når avisene som regel linkar til absurde videosnuttar gravd fram på vevens mange morosider. Anten det er i form av hysteriske Grand Prix-låter eller flashvideoar som parodierar Idol eller Star Wars, fredag er dagen for å servere lettare underhaldning til lesaren som tross alt har ei hard helg framfor tven i vente. Fordi eg nettopp kom over ein slik video velger eg å kaste meg på tradisjonen. Var Tøydokke Anna for lite radikalt for deg? Kanskje du då heller kan ta deg ein svingom med dette dansande skjelettet. All respekt til fyren som trekk i trådane, dette må ha tatt tid å lære seg.

Bokmeme

2005-05-24T13:46:00.000-07:00

Statcounteren min svettar i dag, kva er det som skjer her? Åja, det er Hjorten som har gitt meg ein ny link på bloggen sin. Finfine greier. Han vil altså eg skal svare på fem spørsmål om bøker. Okey da.

1) Hvor mange bøker eier du?
I hyllene står det kanskje 200 bøker. For det meste skjønnlitteratur kjøpt under året som rimeleg aktiv litteraturstudent, litt openbart møl (Tom Clancy, Alistair Maclean etc), ein mengde sosialantropologi-bøker som eg sporenstreks bør levere tilbake til en kompis, mediebøker om vald, sport og Hollywood, ein sesong av verdas beste musikk/film-blad, og generelt altfor lite norskspråklege bøker. Jens Bjørneboe er derimot godt representert.

2) Hvilken bok var den siste du kjøpte?
Ganske få innkjøp i det siste med unntak av fagbøker om sport og medier. Siste var vel ei bok om Che Guevara kjøpt for en 50-lapp. Har eg lest eller bladd i den?. Nope. Før det kjøpte eg bloggsamlinga Faens Bomber (Salam Pax) og The Devil and Miss Prym (Paulo Coelho).

3) Hvilken bok var den siste du leste?
De grunnleggende bestanddeler (Michel Houellebecq). Mycket pornografisk.

4) Nevn fem bøker som betyr mye for deg, og som du har lest mer enn tre ganger.
Les sjelden bøker meir enn en gang. I ung alder var det Hardyguttene som herja kåken (betyr relativt lite for meg no). The Catcher in The Rye av J.D. Salinger er den perfekte "livet er falskt og jævlig"-roman. Fleksnes-episodene i bokformat har eg og lest fleirfoldige gangar (kvifor trur du eg kallar meg for Marve?). Av andre bøker som eg ikkje har lest meir enn ein gong, men som gjorde spesielt stor inntrykk er f.eks Forbrytelse og Straff (Dostojevskij), Prozac Nation (Elisabeth Wurtzel), The Bell Jar (Sylvia Plath). Men ingenting er som ein dose Sherlock Holmes-eventyr.

5) Oppfordre fem personer til å fylle ut denne i sin blogg:
Velger ut tre som sikkert har lyst til å bli med på denne leiken. Trine, Bernt, og Daimgjengen. Men kun viss dykk vil eller i det minste oppdagar denne oppfordringa. Stillheit er også fint.

Den musikalske søppelhaugen

2005-05-19T12:31:00.000-07:00

Midt på 90-tallet var eg ganske dum. I alle fall dum nok til å bytte bort ei Nirvana-plate på ein luguber bruktbutikk på heimstaden. Ikkje at akustisk grunge er så fryktelig spennande, men når skiva blei erstatta av det ultraslappe britpop-bandet Bluetones, var det tydelegvis ingen smart handling. I etterkant av dette har eg vegra meg for å kvitte meg med cdar, uansett kor flau ein kjenner seg om kompisar oppdager mølet som står i hyllene. Då er det nok betre å stå for sine latterlege innkjøp, for mennesket er som kjent summen av alle sine handlingar, på godt og vondt. Med denne posten skal du få høyre om eit utvalg elendige cdar som støvar ned heime hos meg. Dette er ikkje ein typisk trashkultur-post der vi hyllar det dårlege i ironiske språkvendingar. Neida, dette er musikk eg gjerne skulle bytta bort på flekken, men tidlegare bytte-flauser (ja, det var fleire enn Nirvana) og ein skrullete form for materialistisk tankestruktur, forhindrar meg frå dette. Ok, det er på tide å la all musikk-cred svinne hen og la den flaue vinden daske ansiktet.

Honeycrack - Prozaic
Denne fikk eg av ein kompis, til glede for han og til stor argelse for meg.
Goldie - Saturn Return
Goldie med gulltenna lager marerittdårlig musikk.
Goo Goo Dolls - SuperstarCarWash
Frå den gang eg var 13 årig jente. Er det mulig?
Go-Go Gorilla - Stuck
Alex Rosën-bandet. Prøvde faktisk å bytte denne, men den kristne mannen i bruktbutikken nekta å ta i mot på grunn av blasfemisk coverbilde.
Heavy Stereo - Dëjä Voodoo
Britisk rock på 90-tallet var aldri meir anonymt.
Jennifer Love Hewitt - Lets Go Bang
Slik går det når ein 15åring kjøper plate av søt tv-dame
Octopus - From A to B
Høyrte til den meir eksperimentelle brit-pop`en. Nok ein katastrofal skivebom
Nada Surf - High/Low
Kjøpt på grunn av den fengande tyggegummi-punk-pop-låta Popular, men for all del, styr unna.
Marvin Gaye - Midnight Love
When I get this feeling, I want sexual healing..... ellers er plata totalt innholdslaus.
Mark Knopfler - The Princess Bride (filmmusikk)
Denne brukte vi i ei sceneframsyning på gymnaset, men makan til vås.
Blackout Beach - Light Flows the Putrid Dawn
Ubrukelig støy av ellers gode folk
Manfred Mann`s Earth Band - Budapest Live
Live i Budapest, det må vel vere eit røvarkjøp. Nei...

Tilgi meg padre!!

Ut av Colorado Denver

2005-05-07T01:58:00.000-07:00

The Denver Gentlemen er eit av mine favorittband gjennom tidene, på tvers av sjangerar og uavhengig av tidsepoke. Ein triveleg revolusjon tok til i mine Britpop-infiserte øyrer første gang eg høyrte dette Denver-bandet svinge seg med sin fengande rockabilly/klezmer/sirkus/crooner/country-musikk, synge om papegøyer, skrekklige kvinner og relgiøs tru. Ånei, er dette prog spør du; Tolkien-inspirert kunstmusikk skapt av uorden, psykdeliske substansar og velsigna av shamaner på Tuva? Ta det med ro mann, dette er ikkje prog. Denver Gentlemen er eit utsøkt soundtrack for ditt liv, anten du bor i Hammerfest eller Arendal, anten du jobber på Rema1000 eller er toppsjef i Røkla.

Kanskje du no vil lytte litt? På heimesida har likegodt bandet gjort heile sitt debutalbum fritt tilgjengeleg for nedsanking. Der vil du og finne covermateriale som du kan printe ut, viss slikt er viktig for deg. Litt bittersøtt er det derimot at Denver Gentlemen sannsyneligvis aldri vil halde konsertar utanfor Denver. I dag har fotballaget mitt storfest for å få råd til å betale rekningar. Eg burde så klart vert på Bender’s Tavern i Denver i dag og hoja etter Vulture Girl og The Blue Parrot, men ender nok i ein kåk med hunder som høyrer på Trygve Thue om att og om att og om att. Dra meg i gang.

Rock med Chuck

2005-05-04T02:24:00.000-07:00

Filmskapar Chuck Olsen, mannen bak den forhåpentligvis snart tilgjengelege blogge-dokumentaren Blogumentary, blei under ein nyleg konsert med sitt svenske favorittband Soundtrack Of Our Lives tatt for ulovleg konsertfilming. Særleg kriminell følte han seg derimot ikkje. Han lagde likegodt ein artig mini-video ut av denne minneverdige kvelden på Fine Line Music Cafè.

ADVARSEL: Kan oppfordre til herleg ulovleg aktivitet, innkjøp av ny mobiltelefon og representere ein logikk musikkpirater har forkynt i lang tid. Via Darknet

Er du lysten på amatørmusikk, heilt gratis så klart, kan du sjå min påskevideo, anten gjennom å lste ned, (33mb - 3min)eller ved å trykke på ruta nedanfor. Stikkord: Hôhner-keyboard frå 80-tallet, Night of the Living Dead, stikkande hyl og fråtsing på restaurant.

Powered by Castpost

Boksebok

2005-04-27T10:24:00.000-07:00

Atlanta-Ol 1996: med fakkelen i si sjelvande arm fyrer Muhammad Ali opp den olympiske suppeskåla. Eit sukk av lettelse runger mellom sponsorar, fjernsynssjefar, tv-publikum og det patriotiske amerika. Ali, folkets idrettsmann, sterkt redusert av sin Parkinsons-sjukdom, leverer her den beste olympiske prestasjon sidan Ole Gunnar Fidjestøls fabelaktige hopp-med-fakkel-stunt under OL på Lillehammer i 1994. Han har seira igjen. Men ikkje alle er like fornøgde. Utanfor stadioen demonstrerar ei lita gruppe mennesker mot det dei oppfattar som ei hyklerisk kommersiell omfavning av ein idrettsmann som så ofte tidlegare fikk møte hatet frå mange av sine kvite, rasistiske landsmenn i sport og presse-verda. Men med ilden som blussar opp over Atlanta By får Ali heile verdas søkelys på seg nok ein gang, 22 år etter legendariske Rumble in da Jungle.

Den amerikanske forskaren Mike Marqusee gir i boka Muhammad Ali og frigjøringskampen på sekstitallet (Oktober Forlag) ei fabelaktig skildring av den munnrappe boksaren og hans hardtslåande bravader både i og utanfor ringen. Marqusee serverar ei mangesidig skildring av ein ekstraordinær person som med sin kontroverselle stil sportsleg og ikkje minst politisk blei eit lysande symbol på svart frigjering i sitt heimland. Boka tek for seg viktige begivenheitar i Ali`s liv i denne perioda, deriblandt hans innhopp i den frykta politiske organisasjonen Nation of Islam, den høglydte motstanden av Vietnam-krigen, møtet med den smule radikale Malcolm X og møtet med den litt mindre radikale Martin Luther King.

Men dette er vaskeseddel-preik, det finnast så klart langt meir å hente her. Forfattaren gjev oss for eksempel historia om Jack Johnson, ein farga boksar tidleg på 1900-tallet som kom til å vere ein stor inspirasjon for Ali og den unike framtoninga han hadde i det offentlege rom. Johnson var ein stolt, glamorøs og velståande boksar med ei noko arrogant personlegheit. Ved å openlyst meske seg med kvite kvinner i sitt daglegliv, gjennom å flotte seg med juvelar, diamantar og "pimp"-dressar, og gjennom til stadigheit slå knock-out på kvite boksarar, blei han oppfatta som ein reell trussel for mange vonbrotne kvite menn som ønska evig segregering. I pressa og i sportsverda blei Johnson til stadigheit angrepet på det grovaste, og særleg New York Times har lite å vere stolt av her. Den herlege vokalisten, skodespelaren og leftwing-aktivisten Paul Robeson som Manic Street Preachers har lagd ein slik fin sang om blir og nøye fulgt i starten av boka, det samme med Elijah Mohammad (ledar for Nation of Islam), ein nær venn av Ali og faktisk den som omdøypte han frå Cassius Clay.

Men det er så klart Ali som er hovudpersonen her. Sjølv om dette er ei bok som tilsynelatande omhandlar den grufullt kjedelege sporten boksing, må du ikkje la deg skremme. Boksinga blir i høgste grad tilsidesatt til fordel for eit innblikk i livet til ein av dei mest omsnakka idrettspersonlegheitene i vår historie samt eit dykk inn i sosiale, politiske, religiøse og popkulturelle strømningar under denne perioda. Kos deg med denne.

Verda er ei scene

2005-04-26T05:35:00.000-07:00

Legg ned Tv2-nyheitene brølte nyleg medieprofessor Rolf Høyer då han fikk spørsmål om sitt beste sommarminne. Nei, dette skal vere eit koseleg portrettintervju herr Høyer, stotra den unge journalisten, kan du ikkje heller fortelle om din første sommarflørt? Legg ned Tv2-nyheitene freste Høyer igjen, denne gangen med endå meir styrke og patos, det var som om orda ville gi evig vibrasjon i rommet. Men...men vær så snill Høyer sa journalist-traineen, vis meg no ditt kristne hjertelag, kan du ikkje heller fortelle om ein artig badeopplevelse, smaken av friske jordbær med fløte, søte badenymfer, postgirobygget eller arbeidet på familiefarmen? Legg ned Tv2-nyheitene, repeterte Høyer for tredje gang, tydeleg i harnisk over denne uvesentlege samtalen. Journalisten måtte deretter reise slukøra tilbake til redaksjonen og innrømme sviket.

Dette var så klart ei tøysete og fullstendig usann dramatisering inspirert av både Ibsen og Strindberg. Men den har i det minste eit bittelite bloggmessig poeng. Høyer sitt hovedbodskap er at Tv2-nyheitene er skandaløst noninformative og ynskjer å fjerne dei frå kanalen si sendeflate. Det er liten tvil om at Tv2-nyheitene har eit stort forbedringspotensial, men å gå så langt som å rope etter nedleggelse, er etter mi meining å dra det litt vel langt. Vi kan då ikkje la NRK dominere nyheitsbildet åleine. Uansett, la medieprofessorar og nyhetsredaktørar kjempe sine verbale slagsmål i VG, det perfekte forum for enkel og spissformulert underhaldning. Her på bloggen skal det snakkast meir generelt om dramaturgi og formidling av nyheiter.

TV-nyheiter, som all tv-produksjon, er styrt av ei rekkje gjennomtenkte konvensjonar og dramaturgiske logikkar. Tilfeldigheitar er ein uting, tabber ei kardinalsynd (sjølv om det er morosamt for publikum), og langtekkeleg og kjedeleg fjernsyn ei økonomisk fallgruve. Skal publikum tilbringe si dyrebare tid framfor boksa (eller GUD som enkelte kallar den) er det naudsynt for personane på skjermen å fingerspisse sine bestemte roller. Ikkje minst er dette tilfelle under nyheitsendingar. Nyheitsankeret skal ideelt sett, som autoritativ formidlar av viktige hendelsar, ikle seg si mest seriøse, opplyste og velartikulerte drakt. Ankeret skal på mange måtar vere inngangsporten til livet utanfor vårt umiddelbare synsfelt, og opplyse oss om kva pokker som skjer i verda. Ein opinionsledar for folket i så måte.

Men la oss fokusere på sjølve den visuelle og auditive framføringa til nyheitankeret. I likheit med skodespelarar på den Nasjonale Scene i Bergen må formidlaren av nyheiter beherske kunsten å tale tydeleg, kunsten å formulere seg naturleg men ikkje altfor folkeleg, kunsten å la ansiktuttrykket samsvare med graden av alvor i nyheitsaka, kunsten å forføre publikum med sitt hypnotisk stikkande blikk og kunsten å sørge for at nyheitsaka jamnt over følgjer dei klassiske aristoteliske prinsippa med opning, midte og avslutning. I samtale med andre personar på skjermen vil ankeret bevisst bruke aktive håndbevegelsar (bevegelsar som antydar interesse for temaet som diskuterast) som eit retorisk uttrykk for å vise at vedkommande "tek debatten" for det heimesittande publikum. Samstundes vil ankeret benytte seg av små talemessige varisjonar for å sprite opp ein samtale som går litt i stampe. Dette foregår ved at ankeret i hurtig frekvens gjentek første ordet i eit spørsmål (men men men men men....er det ikkje slik at...), gjennom å auke volumet på eiga røyst når kontroversielle spørsmål nærmar seg kjerna. Eit anna teatralsk triks er å le og humre i to små sekund etter at eit innslag har blitt vist. Formålet med dette er å styrke "live-kjensla" til publikum, og vise at nyheitsankeret er ein aktivt observerande person som interesserar seg for stoffet som presenterast.

Via utsøkte Boing Boing, som igjen henviser til denne bloggen, kom eg over ein merkverdig video som viser ein amerikansk nyheitsdesk som "øver" seg på eit omfattande terrorangrep som inkluderar både pest, sjølvmordsbombing og annan jævelskap. Den 30 minutt lange videoen (bit-torrent fil VNN) kan vere vel verdt å sjekke ut for den som har lidd seg gjennom dagens altfor lange innlegg. For å servere godt fjernsyn til publikum kan det vere fornuftig å øve seg på forhånd i tilfelle tragedien utspelar seg. Videoen viser med all tydeligheit at dramaturgien synast vere i orden (j.fr den aktive håndbevegelse, det hypnotiske blikket, den repeterande opninga på spørsmål). Om det derimot er så godt fjernsyn får vere opp til medieprofessorar å vurdere.

Den raude fare som popkultur i tre delar

2005-04-06T11:40:00.000-07:00

1. Kommersielt fjernsyn og viktig landskamp

Når ein halvslapp reklame-kanal håvar inn ekslusive rettigheitar til norske fotball-landskamper er det mange oppmerksomheitsøkande fiskar som gnir sine klamme hender. Kommersielle annonsør veit at det siklande fotballpublikumet er relativt trufaste mot kanalar som viser barske menn drapert i rødt, kvitt og blått. I alle fall trufast nok til henge med dei to-tre timane det tek å gjennomføre ei fotballsending. Reklamespotar fyllast difor med produkter som ein "typisk" supportar (stereotype trekk: mann, 20-40 år, fast inntekt frå grei men småkjedeleg jobb, sans for lettare fjernsynsunderhaldning, hektisk helgeliv, favorittmat: biff, favorittleske: øl) kjenner seg komfortabel med.

Ikkje nødvendigvis at slike karakteristikkar stemmer overens med den faktiske situasjonen, men henvendelsemåten frå annonsørane levnar liten tvil om at det er slik supportaren blir oppfatta. Ut i frå ein lumsk idè om økonomisk avkastning er det difor naturleg at reklamepausene blir ei omfattande smørje av Heineken, Subaru, McDonald's og AC/DC, eller øl, bil, kjøtt og hard-rock om du vil. Tv-kanalen vil heller ikkje la det økonomiske gullpotensialet renne ut i sanden, og velger då å la skamlaus sjølvprofilering av eigne program avbryte den saklege (sakleg som kun Fjørtoft og Solér kan det) debatten i studio. For den som ikkje fikk med seg det unødvendige stuntet in question bestod det av moroklumpen Asgeir som under live-sendinga boltra seg med motorsag og reklamerte for den kommande visninga av ekstremt duste-tv. (Det er greit med fotball, men husk.........). Det er i slike rennestein-aktige stunder ein oppdagar kor glad ein faktisk er i radarparet Scheie og Olsen.

2. Fra kjølig fotball til kald krig

Det å utnytte ei slik idrettsbegivenheit til markedsføring av meir eller mindre fornøyelege produkt, verkar uskuldig i forhold til absurde situasjonar under den kalde krigen. Side om side med apokalyptiske mareritt om svevande atombomber, blodraud terrorisme og kommunistiske familiemedlemmer, auka omfanget av ein ofte salsinnretta trash-kultur som ville tjene pengar på ei slik gruande frykt. Det gjaldt å smi atombombe-hjarnet medan det var varmt.

Var du tørst etter ein lengre spasertur stod The Washington Press Club Bar rede til å servere ein forfriskande "atomic coctail", og ønska du litt burlesk underhaldning etter jobben kunne tvilsomme establisement tilby deg vakre "atomic dancers" for ein billig peng. Kjøpte du Kix frokostblanding til dagen derpå fikk du ein ring forma som ei atombombe på kjøpet, og ville du vaske bilen kunne du sanneleg få ein solid "atomic car wash". Var du lei av å møte på ordet "atomic" på kvart gatehjørne tok du kanskje turen til den lokale kinoen der det var visning av filmar som Day the World Ended, Duck And Cover og Invasion USA. Om katastofefilmar ikkje var din cup-of-tea og du heller ønska å slappe av med litt heftig musikk kunne minneverdige låtar som I`m Gonna Dig Myself A Hole, There's A Power Greater Than Atomic og Get That Communist Joe jekke opp humøret.

3. Etter tørrpratet kjem poenget med posten

På nettstaden Conelrad.com finn du ei imponerande samling fakta og bilder av spennande produkt og ofte absurde propaganda-brosjyrer som vart tilgjengleg under den kalde krigen. Tanken om at tragediar kan fungere både som underhaldning og vere økonomisk gunstig, var ikkje tapt for denne kreative gjengen. Visste du forresten at The Beatles med sin herlege pop ønska å hypnotisere amerikanske ungdommar til å svike heimlandet og bli reinspikka kommunistar? Hm, kanskje på tide å nærlese tekstane til Love Me Do og Please Mister Postman.

Fredselskande musikk

2005-03-19T07:21:00.000-08:00

Dagens fredsdemonstrasjon på Torgallmenningen var iskald og tidvis ganske folketom, men ein god nok grunn til å skippe ei tilfeldig fotballtrening for 7 divisjonslaget vel? Kven fortjenar eit spark bak: fotballen eller Bush-administrasjonen? Nåja, før det bryt ut i verbalt slagsmål er det vel best å skifte tema. Det har generelt blitt lite musikksnakk på denne bloggen, noko eg heretter (tja, ein gang i blandt) skal prøve å kompensere for med å framheve herlege artistar eg meinar fortjenar litt publisitet. Ein del av linkane går til sider med mp3s, om du ønsker å lytte.

Atom And His Package
Atom Goren er ein humoristisk skrue. Med forskrudd syntheziser, punkgitar, pompøse samplingar og bizare tekstar spelar han den deiligste powerpop`en i manns minne.
Dan Bern
Dylan-kopi med minst to fabelaktige plater bak seg (Dan Bern -1997, New American Language – 2001). Play that harmonica boy!
Geoff Berner
Canadisk trekkspel-klezmer, utsøkte voggeviser og fyrrige drikkehymner. Geoff er ofte på ”loffen” i Bergen og Oslo og held gjerne ein konsert for deg. Suverene mp3`s tilgjengeleg på heimesida.
Frog Eyes
Pompøs, mørk og skranglete indie-rock med sterk eim av musikken til Tom Waits og Nick Cave. Hyling i sirkusånd, atonale og klaustrofobiske gitarharmoniar, vill og svettande perkusjon, men med storslagne melodilinjer fint plassert inne i støyen. Anbefalt plate: The Golden River ( 2004). Mp3-snacks får du ved å følge bandnavn-linken.
Paul Robeson
Amerikansk sanger med fabelaktige innspelingar av tradisjonelle ”negro spirituals” i første halvdel av 1900-tallet. Særleg omstridt på grunn av sine politiske preferansar, men både musikken og politikken er vel verdt å ta til seg.
Jeffrey Lewis
Anti-folkar og forfattar frå New York med tilhøyrande teikneseriar til musikken sin. Urbane historiar formidlast på akustisk gitar, og med ein viss punk-attitude, stream of consciousness-tekstar og engasjerande vokal. (pst; sjekk også ut Ish Marquez – ein annan anti-folkar) Er du interessert kan du gjerne høre Lewis formidle ein morsom medley av punk-historia på 9 minutt.
Rocky Votolato
Ung amerikansk singer/songwriter med utsøkt hes stemme, levande tekstar og eit godt pophjerte. Og for eit bråkjekt navn. Er Rocky den nye Damien Rice kanskje? Anbefalar forøvrig ep`en Light and Sound og albumet Suicide Medicine.
Tenderloud
Dansk ørkenrock før øyrer komfortable med Sixteen Horsepower, Calexico, Nick Cave etc. Er du ein ensom desperado på jakt etter melankolsk og vakker musikk anbefalast Tenderloud.
Ugly Cassanova
Soloprosjektet til Isaac Brock frå eminente Modest Mouse. Skranglete og kul musikk. Fyr opp albumet Sharpen Your Teeth frå 2002 og kos deg i påska. Kuriøs opplysning; tekstane på albumet er visstnok skreven av ein temmeleg sprø fan ved navn Edgar Graham.
Youth pictures of Florence Henderson
Dette trønderbandet er i særklasse det beste du vil finne på Urørt. Saman med Samuel Jackson Five kanskje det mest lovande eg har høyrt på lenge. Frå svevande drømmepop på sporet A list not to be, til deilig instrumentalrock på Owls on Stage og nydelege Smiths-aktige perler på Game Set Match; dette er finfine saker.

Skiliv i parken

2005-03-14T15:00:00.003-08:00

Snøen lavar ned i Bergen By, avskyeleg ropar dei eldre, herleg jublar ungdommen . Ovanfor er eit tilfeldig utvalg bilder (screenshots) frå videoen som blei innspelt under dagens briljante telemarkskjøring i Nygårdsparken. Lysluggen i frisk sportsjakke kasta seg ut i det kvite elementet, medan student i1277 og underteikna valgte å spare spenstige hopp til morgondagens fagfest. Om du, av sære eller naturlege årsaker, føler trangen til å titte på denne ski-begivenheita, kan du laste ned videoen her (25 megas - 3 min). Livet er godt.

Bloggeskryt og Master

2005-03-09T10:53:00.000-08:00

Sjølv om eg på ingen måte forsvarar småfrekke tjeier som dyrkar ein form for estetikk-ekstremisme, må det innrømmast at halvslapp bloggdesign (i enkelte få tilfeller), kan medføre minska interesse for det skrevne ord. Det betyr ikkje at eg utelukkande jafser i meg bloggar som står fram som html-kompliserte, kunstnariske og eksperimentelle. Form er aldri meir enn ein bonus, underlagt det medfølgande innhaldet. I jakten på bloggar av betydning, kan nok eit innbydande design fange mi umiddelbare interesse, men varme kjærleiksforhald (ein viss overdreven patos her) blomstrar ikkje på kosmetikk åleine; ergo blir innhaldet det avgjerande for eventuelle framtidige besøk. Sjå for eksempel på bloggen til Florøs store sønn. Designet får meg ikkje til å slynge mot bakken i messias-verdig beundring, men den behagelege språkdrakta, den utsøkte humoren, og den store spennvidda i tema gjer eit besøk hos hjortebloggen til ein stor lesaropplevelse. Terningkast 6.

(PS!, min blogg er heller ikkje ein estetisk nytelse, men det ser vel alle)

Ellers kan det nevnast at temaet for masteroppgåva har komt sånn nokonlunde på plass, og den forløpige overambisiøse tittelen er følgande: Konstruksjon av kjønn i norsk musikkjournalistikk". Enkelt sagt har eg valgt å ta for meg musikkstoffet i eit utvalg papir og nettaviser (intervju, konsertar, anmeldelsar, det generelle stoffet), og undersøke måten mannlege og kvinnelege artistar blir presentert og vurdert i blekkene. Kva betydning har til dømes artisten sitt kjønn for den journalistiske vinklinga i reportasjene og konsertomtalene? Reproduserar journalistikken dei maskuline rockemytene, eller vurderast artistar uavhengig av si kjønnsmessige tilhørigheit? Blir kvinnelege musikkprestasjonar trivialisert i media, og kvifor dette behovet for å omtale Sahara Hotnights eller Ephemera som "jenteband"? Begrepet assosierast kanskje med ein simpel form for øvinglokalerock? Desse og liknande spørsmål skal bli ein fryd å finne svaret på i løpet av det kommande året.

Kanskje har du ein god historie eller observasjon som du dør etter å fortelje til marve? Kanskje leste du i Dagbladet at Ephemera fortsatt var søte og nusselege? I og med den solide invasjonen av bibliotekarar på bloggen (eg blei visstnok plassert på ei mailingliste for bibliotekarar etter siste post), reknar eg vel og med at kommentarboksa under her snart bulmar over av herlege litteraturtips. Nåja.

Når google sviktar kan ei vennleg bibliotekshånd redde dagen

2005-03-03T06:51:00.000-08:00

Det er eit stakkarsleg syn å iakta marve søke rundt på www.internett etter korrekt informasjon. Krøkete framfor dataen, med håret lett daskande i synsfeltet, googlar han seg fram til obskure kinesiske sider i søk etter mandolin-tuning, oksefest og Ernest Hemmingway, eller teoriar om krisevitsar og mediekritikk. Denne posten handlar på ein måte om min internettkvardag.

Som tidlegare nevnt er pappa ingen kløpper med tastaturet. Den sjødeslause sonen er heller ikkje prakteksemplaret av ein web-arkeolog. Enkelte vidsynte bibliotekarar har, i kommentarar med ei viss humoristisk undertone, kritisert meg for å ha ei romantisk tiltru til at søkeverktøyet Google skal hjelpe meg gjennom alle fargerike faser av livet. Ein standard kommentar er då gjerne: "Jaså, finn du ingen info om temaet ditt i google, nei då eksisterar det altså ikkje". Bibliotekhumor og ironi heng uløyseleg saman. Men frå det seriøse til det useriøse; eg innrømmer glatt at mine søkeegenskapar på nettet (søkeegenskapar er ikkje eit "ord" i følge Google, men vi let det stå) er svært så begrensa. La oss ta ei opplagt overdriving til å begynne med. Skal eg til dømes finne igjen ein tidlegare besøkt webside om kyllingen som lystrar dine kommandoer, søker eg kanskje på ord som "chicken"+"type in"+"funny", skummar gjennom overskriftene, oppdagar at linken til kyllingen ikkje står på første google-side og gir opp kyllingsøket. "Jaja, den har nok blitt fjerna, denne artige kyllingen". (Hm, søkeorda tok meg faktisk til ein liknande versjon, der kyllingen har blitt skifta ut med George Bush , denne lydige presidenten som lystrar dine kommandoer).

Det var altså eit dårleg eksempel på korleis eg oppførar meg på internett. Mycket spissformulerad. I meir seriøse stunder kan det hende at eg faktisk er på jakt etter nyttig informasjon. Det kan vere i fagsamanheng, det kan vere i bloggsamanheng, eller i andre meir samanhengande samanhengar. For eksempel vil eg og andre forstå opprinninga til uttrykket "Sorry, Mac". Korleis går så marve fram for å finne den nødvendige informasjonen? Tja, eit googlesøk kan vel ikkje skade. Etter å ha konkludert med at uttrykket er teken i bruk på over 1000 norske og 12 000 utanlandske nettsider er det på tide å innsnevre søkebegrepet. Ord som "origin", "first used", "opprinnelse" klistrast på. Bortsett frå å ende opp på fin side om country, bluegrass & old timey, må til slutt søket karakteriserast som mislukka. Det var den timen av livet. Ein eksplorativ haldning i websøking kan så klart vere ein fin ting, men når ein gjørmar seg fast milevis unna det opprinnelege temaet kan ein ende opp som ein forslått høne. Nokon som veit kvar uttrykket stammar frå forresten?

Liknande eksempel finn vi ellers i min webkvardag. Er eg på jakt etter bøker i Bibsys eller på folkebiblioteket gir eg gjerne opp etter å ha undersøkt litteraturen som har mine nøyaktige emneord i kartoteket. Søker eg etter eldre avisartiklar i Atekst, ender eg som regel opp med å bli nedslått, både av den massive informasjonsmengda eller den mangelfulle artikkelsamlinga.

Redninga på slike stusselege internettkvaler er så klart bibliotekarstanden; denne entusiastiske yrkesgruppa som har spesialisert seg på å hoste opp meir eller mindre smal og obskur litteratur, og som gledeleg brukar ein time av sitt liv på å tilfredstille våre litterære behov. Det er i det heile tatt fantastisk at det finnast personar som kan le litt av oss som åpenbart er låst i ein romantisk googleavhengigheit. "Jaså gutten min, du er på jakt etter bøker om feminisme i ungarsk barne-tv? Vi får ta eit googlesøk då humrar dei ironisk, medan dei leikande lett plystrar seg fram til avhandlingar om temaet.

Ellers er det kjempesnadder å bli linka til

I.R.O.N.I

2005-02-27T05:39:00.000-08:00

Søndag er ein dag for store beslutningar. Eg offentlegjer herved at eg gir opp det store masterstudiet for å bli heiltidsbloggar på antibiotikum.blogspot.com. Difor treng eg litt hjelp frå deg. For å fortsette mitt arbeid er eg avhengig av deilige kroner og slitesterke seddlar. Skal det vere realistisk å snuse fram daglege kulturnyheiter, er eg så klart avhengig av klingande mynt. Sidan denne bloggen har eksplodert i popularitet (heile 700 besøk på 3 månedar, det er fantastisk!), ser eg mitt snitt til å sanke inn litt cash. Har du 14 høvdinger på konto krev eg ikkje meir enn 7, og er du kvalmande rik bør du minimum gi meg 60% av di årslønn. Til gjengjeld vil eg muligens oppdatere bloggen annankvar dag. Ein rimeleg avtale spør du meg.

Takk til Jason Kottke for inspirasjon.....

Pappa og compjuteren

2005-02-26T15:53:00.000-08:00

"...dette data og internett er så stort og uoversikteleg. Så lenge eg kan spele kabal, lese jobbmail, sjekke børsen og kanskje ha ein "chat" med min sønn på msn, har eg det som plommen i egget. Meir informasjon treng eg ikkje, det er ikkje behov for å lære meir no....nok er nok......nei slutt, det der kan du heller lære di mor.......the end"

Dette utsagnet er ganske representativt for pappa og hans noko likgyldige forhold til fenomenet compjuters og internett. Så lenge han kan utføre desse små trivelege prosessane, har han på mange måter tilfredstilt sitt behov for læring. Han kan til og med finne på å trekke inn sin eigen alder som argument for at han ikkje ønsker å tileigne seg meir kunnskap om bruk av datamaskiner. Databruk er liksom eit moderne, ungdommeleg og ultrahipt redskap det er for seint i livet å sette seg godt nok inn i:

"...vi gamlingar klarer ikkje ta til oss all denne infoen....så lenge det finnast penn og papir skal eg nok klare meg....julehelsing på e-post, blir ikkje det litt for skrytete?"

Desse og liknande påstander kan han altså finne på å servere oss når vi prøver å lære han opp til å bli ein kyndig data-pappa. Aversjonen mot å ta meir enn eit par læremessige musesteg i året, forhindrar likevel ikkje at mannen blir riktig stolt når han til slutt meistrar å lære seg masseutsending av mail, eller når han på chat benyttar seg av urban internettsjargong (lol, tsk, yo!, newbie, stfu). Nuvel, det siste var forresten oppspinn. Hovedpoenget er uansett at han oppfattar normal pjuterbruk som noko svært komplisert, og han vil på ingen måte lære seg meir enn det som er ytterst ytterst nødvendig. Alt utanfor umiddelbar rekkevide overlatar han galant til meir ungdommelege krefter, eller til den som har tid og ork nok til å ta på seg det ansvaret.

Det er lett å la kroppen riste lattermildt av slike holdningar. Alder er ingen hindring for å lære seg meir enn å opne mail eller legge windowskabalen. Sjølv om ein voks opp i ei tid utan fargefjernsyn, Ipod og MMS-telefon, er det framleis mogleg å "sette seg inn i" nye medier og uttryksformer. Det fordrar sjølvsagt at vedkommande har eit minimum av interesse av å ta til seg kva desse nyvinningane kan tilby. Er du prinsippielt forkjempar for å sende brev via ikkje-elektronisk leveranse, kan det vere vanskeleg å overbevise deg om at ein e-post som oftast fungerar like godt. Er du prinsippielt motstandar av chatte-program på nettet (les: denne upersonlege og isolerande formen for kommunikasjon), kan det vere vanskeleg å få deg til å innsjå at slik kommunikasjon ofte fungerar like bra som den meir "genuine" telefonsamtalen.

Kjensla av at internett er for "stort og uoversikteleg", er likevel forståeleg nok. Det å skulle "nøste" seg gjennom ufattelege mengder med informasjon på worldweb`en, krevar utvilsomt ein del av brukaren, og det er vel det som får enkelte til å kvie seg for å ta fatt på den første tråden. Då lønner det seg så klart å foreta "fornuftige" søk, noko som ikkje alltid er så lett som det høyrast ut. I mitt neste innlegg, som kanskje får tittelen "Eg elskar bibliotekarar" - altså yrkesgruppa, ikkje karar som er bibliotekarar :-), skal det skrivast om mine ofte komplett idiotiske googlesøk på nettet.

I kongens klær

2005-02-19T03:10:00.000-08:00

Som liten pjokk var eg svært glad i å "leike" krig. Spenninga var stor når eg kunne jakte ned ein kamerat med ein sofistikert luger, tunge maskingevær, rambokniv med kompass, elegante ninjastjerner eller grønne granater. Det var som regel meg som sto for distribusjon av våpen til mine kompisar, fordi mitt arsenal var bortimot utømmeleg. Enkelte i min omgangskrets likte å gå på dansekurs, andre hoppa stille lengde på friidrettsbana. Vi andre rusla derimot rundt i den mørke skogen og underholdt oss sjølve med denne formen for liksom-krig. Det var ikkje ønsker om ei framtidig millitærkarriere som fikk oss til å feste pistolbeltet. Det var ikkje trangen til å forsvare vårt dyrebare fedreland mot lumske fiendar som fikk oss til å trekke ut splinten av granaten. Det var ein ufarleg leik på lik linje med sisten eller boksen går. Det var ein barnsleg fantasiaktivtet fylt med all den underhaldning som verkar tiltrekkande på unge sinn. Det var også ein hobby som vi vokste av oss når vi nærma oss ungdomskulealder.

Når eg så kom i den alderen at millitæret trengte mine tjenestar, stempla eg meg sjølv som pasifist og militærnektar. Det å tilbringe eit år av livet tilbake i skauen underlagt militær tvang, verka på ingen måte forlokkande på meg. Det å gjere nasjonen ei tjeneste gjennom lære seg å håndtere potensielt dødelege våpen verka meiningslaust. Det å gå gjennom ei helvetesveke for å utvikle sin karakter verka paradoksalt. Eit slikt valg møtte sjølvsagt motstand blandt enkelte i vår lille bygd. Kommentarar som: "Du er vel ikkje pasifist, du er for lat for millitæret, du er så "chicken" (med påfølgande kyllinglyder så klart). Slike "maskuline" kommentarar fikk eg av og til slengt etter meg fordi eg valgte å ikkje delta i det høgverdige millitærmaskineriet. Det var på ein måte oppfatta som ein plikt å opptre i kongens klær, og valgte du kyllingstien fortjente du så klart nokon verbale svingslag. Bygda har utvilsomt fostra ein gjeng med tåper.

Det har seg likevel slik at mange av mine bekjente har vert i forsvaret, og noko av desse hevdar at den perioda var svært uproblematisk, ja det var til og med ein svært lukkeleg tid. Ingen grunn til å tvile på det. For det er nok mange grunnar til at folk har det strålande i millitæret. Dei får blandt anna lov til å "leike" med dyre ting som smeller, får vennar og bekjente frå fjærn og nær, får ta gratis utdanning, sertifikater eller kurs, og kanskje kjensla av å fylle ei viktig samfunnsmessig rolle. Greit nok det, kvar sin smak. Personleg valgte eg å ta avstand frå dette millitærmølet, noko eg er veldig glad for i dag.

Poenget med innlegget var å anbefale anti-krigsfilmen Hearts and Minds (1974), Oscarvinnaren som gjev ei rystande framstilling av amerikansk involvering i Vietnam. I staden for fikk vi denne nettdagbok-aktige posten utan mål og meining

Ein ukjent legende

2005-02-17T16:37:00.000-08:00

Har du høyrt om vossingen Knute "the Rock" Rockne som på slutten av 1800-tallet flytta til Chicago og etterkvart oppnådde legendestatus som fotballtrenar? Her i Norge er han neppe så veldig kjent, men i statane er rockne-navnet velkjent for alle som er litt over middels interessert i amerikansk fotball. Skal ein trekke fram ikoner innanfor sporten, nevnast ofte Joe Montana, Jim Brown, George Gipp i same åndedrag som vår venn Knute Rockne. Kvifor er så denne mannen relativt ukjent i sitt fødeland? Ingen anelse, mannen er faktisk kjent som vedkommande som "oppfant" framoverpasning i den amerikanske fotballen. Ønsker du av den grunn å bli kjent med rockne-fenomenet på ein lettvint måte, kan du til dømes anskaffe deg filmen All American (1940). Filmen i seg sjølv er vel ikkje eit stort meisterverk (stereotype karakterar, simpel filmteknikk, emosjonell lettvint), men reint biografisk formidlar filmen personen Knute Rockne på ein dramaturgisk god og interessant måte. I filmen møter du og B-skodespelar og B-president Ronald Reagan i rolla som George Gipp, eit fotballtalent utanom det vanlege. Under si politiske karriere kunne ein og høyre Reagan komme med utsagnet "Win one for the Gipper", ein referanse til nettopp denne filmen.

Bloggevideo om Salam Pax

2005-02-16T13:34:00.000-08:00

Her kan du sjå ein videosnutt med Bagdad-bloggaren Salam Pax, som i forkant og under Irak-krigen var ansvarleg for Where is Raed ?. Salam ser utvilsomt ikkje ut som eg visualiserte han på forhånd (dvs; ein rockete krysning av Subcomandante Marcos og Che Guevara, ikledd T-shorte med Manic Street Preachers og halstatovering av gitaren til Johnny Marr). Fin type er han uansett. Ein ikkje-elektronisk oversikt av bloggtekstane til Salam, vil du forresten finne arkivert i samlinga Faens Bomber.

by:Larm fritt etter hukommelsen - Siste dag

2005-02-15T07:41:00.000-08:00

Siste dag av festivalen og nye band på programmet. Først var det derimot passande å overhøre årets Urørt-finale på Javel Pub. 10 kandidater kjempa om førstepremien; ein musikkvideo som vil rulle og gå på Svisj Show og Topp 20 på NRK. I juryen, med 50% mandat til å bestemme vinnaren, satt Håkon Moslet, Petter Singsaas, Siri N. Moen og Knut Schreiner. Publikum i salen skulle stå for den resterande halvparten av stemmene ved å benytte seg av nostalgiske Ti i Skuddet-trykksaker. Vi håndterte ti av desse på vårt bord.

Konkurransen fortona seg dessverre som eit laaangt gjesp, og av kandidatane var det kun ANIMAL ALPHA som heva seg over den gjennomsnittelege smørja. For all del, Urørt er eit spennande konsept der mange talentfulle og spennande artistar har offentligjort musikken sin. Litt skuffande var det difor at urørt-juryen denne gangen syntest å favorisere artistar med eit allereie velpolert og radiovennlig uttrykk, framfor å satse på det meir "genuine", "eksperimentelle", "heimesnekra" etc. Vi er vel på søk etter utvikling eller? Når publikum og juryen stemte fram ANJA og hennar elektronika-poplåt "Hush, Hush" som årets urørt, reiste vi indignert vidare mot Røde Sjøhus der Colt skulle opptre.

I by:larm-programmet kunne vi lese at COLT var countrybandet til Kjell Breivik, tidlegare roadie og sjåfør for Kaizers Orchestra som etter perioder med store rusproblem hadde vendt seg mot kristendommen og etterkvart komt seg på rett kjøl. Prisverdig nok det, men konserten på sjøhuset var på ingen måte ein oppvåkning for meg. Hank Williams, Johnny Cash og Waylon Jennings har muligens vert store inspiratorar for Breivik, men å plassere COLT i samme klasse som dei vil nok vere å ta usmakeleg hardt i. Okey, på tide å oppleve litt "psychedelic cocaine-blues" med bandet SOUND SYNDICATE tilbake på Javel. Dessverre var dette ein konsert med svært få publikum (faktisk ingen framfor scena under første låt), for bandet var definitivt ei positiv overrasking. Når tonene trilla til breibeinte positurar kom slektskapet til Jesus & Mary Chain og Black Rebel Motorcycle Club tydeleg fram. Låtmaterialet holdt høg standard og sceneframføringa var upåklageleg konserten gjennom. Debutalbumet til gruppa (Cosmic Heart Attack) er planlagt utgjeven i månedskiftet mars/april, og kan absolutt vere noko å sjå fram til.

Etter ei grei garagerock-oppvisning av Oslogjengen LUKAS KASHA, var det tilfredstillande å oppleve SAMUEL JACKSON FIVE for andre gang denne festivalen. Settet var framleis fortreffeleg, sjølv om det var eit meir nedtona SJ5 som presenterte seg på Cementen. Konserten var ikkje like eksplosiv som kvelden før, men publikum flest lot seg på nytt forføre av den dvelande og bildeassosierande instrumentalrocken. Som avslutning på konsertkvelden fikk vi med oss delar av JE SUIS ANIMAL og SKAMBANKT utan at desse satte noko varig inntrykk. Det ryktast at sistnevnte endte i ein halvskandale der publikum gjekk fullstendig bananas og teknikken gjekk til helvete, noko som i så måte var ein interessant, eventuelt kjip avslutning på årets festival.

Oppsummerande viste vel by:larm 2005 at det gror rimeleg bra i den norske undergrunnsfaunaen. I ein nyleg kommentar i aftenposten hevdar musikkjournalist Robert Hoftun Gjestad at årets festival var skuffande middelmådig og at artistar med den såkalla "X-faktoren" var omtrent fråværande. Han om det. Personleg føler eg at både Samuel Jackson Five, Howl, SirPlus, Tuco`s Lounge, Syme og Sound Syndicate imponerte voldsomt i Stavanger, men sidan det var over 200 konsertar under festivalen har muligens Gjestad eit (bittelite) poeng likevel. Litt møl og middelmådigheit må han likevel forvente. Norge er tross alt eit lite land, og det å forvente ypperste kvalitet på scene etter scene blir ein temmeleg utopisk draum.

by:Larm fritt etter hukommelsen - Dag to

2005-02-14T11:25:00.000-08:00

Ein smule skuffande åpningsdag blei heldigvis etterfulgt av ein fantastisk fredag med eit knippe nye favorittartistar. Gårsdagens sushi, kyllingwok og japansk øl på futuristisk restaurant, blei erstatta av meir trauste Half`n Half Pizza og Champagne-brus på Dolly Dimples. Utsøkt det og. Så spaserte vi til Vg-teltet for litt quizing i regi av Robinson-Christer, ein quiz som forøvrig endte med eit skammeleg dårleg resultat for mitt lag. Nåja, la oss heller gå over til den musikalske føden. Dagen opna då med psykdelisk retrorock av BRIMSTONE på Folken B (den minste scena i bygget). Av frykt for å få den etablerte fanskaren til bandet på nakken, er det vel best å seie minst mulig om denne konserten. Det kan vere nok å nenve at Brimstone ikkje akkurat framsto som dagens høgdepunkt. Tilbake igjen på Røde Sjøhus står HOWL på scena, og som bandnavnet tilseier var alt lagt til rette for ein aften med skrik og skrål. I ByLarm programmet kunne vi lese at det nystarta bandet bestod av (ex?) medlemmer frå blandt anna Xploding Plastic, San Diego 45, Billion Dollar Mission osv, og hadde sin aller første konsert på Cafe Mono en søndag i slutten av August. Til fulle hus. Stinn brakke var det og på sjøhuset når Howl knuste til med sin aggresive rock`n roll, vannvittig herlige trommerytmer og gitarriff, i tillegg til suverene akrobatikkøvelsar frå ein entusiastisk vokalist. I heseblesande tempo, men samtidig med ein solid porsjon "coolness" i utrykket, lagde bandet liv og røre i det knirkande båtnaustet. Etter konserten kunne vi svett konkludere at Howl utvilsomt har det som skal til for å skape liv og røre blandt rockepublikumet. Om det fungerar likegodt i plateform er derimot uvisst.

Ein knapp time seinare i same (skjult musikalsk referanse) lokalet, fant det fabelaktige postrock-bandet SAMUEL JACKSON FIVE vegen til scenekanten. I tillegg til å skilte med årets kulaste bylarm-navn, leverte den Oslo-baserte kvintetten samtidig ein forykkande konsert som fikk storparten av publikum til å måpe av begeistring (i alle fall meg og mine mine næraste venner). Musikken er utelukkande av det instrumentale slaget og vart utforma av tre elektriske gitarer, ein synth og trommer. Ikledd raude t-shorter og med ei frenetisk snurrande klokke som scenedekor tok bandet fatt på sin eksperimentelle leik frå lågmelte og svevande introer, gjennom instrumental-jazz til absurd eksplosive kaskader av lyd og regelrett støy. Muligens har band som Godspeed You Black Emperor og Mogwai gjort liknande musikk på ein litt meir fullstendig måte, men likevel er dette noko av det mest overbevisande eg har kome over på ei konsertscene på lang lang tid. Hipp Hurra for SJ5 altså.

Muligens var det rusen etter slik deilig post-rock (eventuelt overprisa bylarm-øl) som gjorde at det vanligvis utsøkte bergens-bandet TUCO`S LOUNGE ikkje var umiddelbart fengande i starten. Den som har høyrt bandet på scena eller på plate veit at vi her snakker herleg kaktusrock, tex mex, rockabilly og overlegen westernsound. På tross av ein litt uvøren opning, var Tuco`s snart tilbake på kjente jaktmarker og fikk det til å svinge i rockefoten til mang ein cowboy i salen. Vokalist Bjørn S. Hillestad hadde som vanleg bra framtoning på scena, Kjetil André Tofte briljerte med tangentane og gitarist Christoffer Pedersen serverte giftige surfe-riff til stor glede for oss alle. Etter konserten var planen å jogge vidare til Javel for å høyre sprudlande metall og ANIMAL ALPHA, men på grunn av trøtte bein og altfor lang kø blei dette aldri realisert. Checkpoint Charlie tok meg vidare inn i vår-natta, dog utan liveband på scena.

by:Larm fritt etter hukommelsen - Første dag

2005-02-14T06:31:00.000-08:00

Det er få ting som slår det å vandre rundt på musikkfestivaler med eit nøye planlagt, men likevel til tider svært urealistisk tidsskjema. Som regel går då og den opprinneleg konsertodyseèn i vasken, anten fordi ein overhøyrer velsmukkande toner frå små tilfeldige krikar og krokar, blir verbalt overfalt av personar som vrøvlar hardnakka om "must-see" artistar, eller må skrinnlegge konsertar for eksempel på grunn av logistiske vanskar eller generell latskap. Slik var og tilfellet på årets By-Larm, denne gangen arrangert til okey vær i oljebyen Stavanger. Mange konsertar blei slukt under By-Larm, her er enkelte av mine inntrykk:

Torsdag:
Enkelte valg var likevel enkle å foreta. Opningsdagen skulle på ingen måte tilbringast under p3-sessions på uteplassen Folken (plass til ca 700 personer - alt for lite denne dagen viste det seg), der meir "kommersielle" artistar som til dømes GÅTE, CHRISTER KNUTSEN, ANNIE og MADRUGADA visstnok fikk stemninga verkeleg i taket. Interessante artister alle som ein, men hovedpoenget med By-Larm er vel å få med seg det nye og ukjente; dette potensielt "friske pustet" i musikk-norge som under festivalen er i starten av sitt eventyr? Det var i alle fall det ultimate målet for dagen, utan at eg kan seie at mine forventningar blei oppfylt i alt for stor grad. Første band ut var den energiske Follo/Oslo kvintetten RUMBLE IN RHODOS, eit tidvis fengande band som befinn seg i eit slags no wave-hardcore-punk-landskap. Mykje på grunn av den hyperaktive vokalisten Thomas Bratlie, var dette eit relativt spennande bekjentskap, sjølv om middels lyd, tidvis einsformig låtmateriale og eit heller labert publikumsoppmøte (alkoholfritt), ikkje medførte den knallkonserten ein kunne håpe på. Potensialet er likevel til stades.

Vi fortsatte turen i sann hardrock-ånd til Tromsø-bandet THEE MONO SAPHIENS på Javel Scene som leverte ukomplisert garagerock til ein liten men ivrig fanskare. Det mest underhaldande med konserten var muligens den dresskledde vokalisten som med sin breiale stil og tunge og "old-time"- mikrofon framviste stor ro på scene og kom med morosame kommentarer som skapte humring blandt publikum. Musikalsk sett var det likevel uoriginal rock som blei servert (Sonics, The Hives etc), og det var nok få i publikum som gjekk svett frå lokalet til neste konsert. Det var for meg Ørsta/Bergen-bandet NINTH (som tidlegare gjekk under navnet WOO) i klamme lokaler på Checkpoint Charlie. Ninth har forøvrig fått produsenthjelp av Andrew Scheps (Johnny Cash, Michael Jackson, Jay Z m.m) på Ep`en Evolver der mange av dagens låtar var henta frå. Styrt av den meget imponeranande gitarhåndteringa til Geir Sætre og stødig vokal av Per Helge Lande, vekslar bandet mellom eksperimentell og eksplosiv hardrock og meir melodiøse og fluktige popmelodiar. Strukturen i låtane er infløkte og uvante og krever så definitivt eindel av lyttaren, men på sitt aller beste har bandet det som skal til for å tre ut av det anonyme øvingslokalet og ut til publikumsmassene.

Eit besøk til våre nordiske singer/songwriter-venner Kristoffer Åstrøm og Teitur måtte skrinnleggast til fordel for ein svipptur innom Røde Sjøhus og ein hyggeleg konsert med Stavanger-bandet SYME. Snart aktuelle med ei rykande fersk debutplate, innspelt i gotiske omgjevnader i Hulen, Bergen, leverte dei ein knall konsert beståande av ein form for Mogwai-aktig eksperimentalrock (dvs: rolig og innadvendt....så bombastiske gitarbrøl...rolig..brøl etc), krydra med små pensla strøk av gitarjazz og elektronika. Sjølv om bandet fortsatt har endel å gå på i låtsnekrings-biten, har dei definitivt funne ein appelerande sjanger å boltre seg i. Det blir spennande å følge med på den vidare utviklinga for Syme. Dagens absolutte høgdepunkt fikk vi likevel i den lokale "outsideren" SIRPLUS, eit melankolsk folkpop-ensemble (tenk Damien Rice og Ray LaMontagne, pluss eventuelt litt Hank Williams) som skapte magiske stemning på fotballpuben Martinique. Her var det derimot ingen primalhyl av United og Chelsea-fans, men ei rolig og behageleg pubstemning i første rekke skapt av den framifrå vokalisten og tidlegare kunst-studenten Trond Hansen. Vakkert og romantisk, melankolsk og melodiøst, SirPlus var nok bandet som gleda meg mest denne kvelden. Som siste band på programmet stod så THE SUBSTITUTES, (med søte Silje Salomonsen frå Mongoland på fiolin), som rører rundt i eit skranglete bråkepop-landskap med brukbare melodier utan å skape den verkelege godkjensla i meg. Heilt kurant med andre ord.

(en bloggeregel er at poster skal vere korte. Dag to og tre vil difor komme som eigne poster)

Sagt på By-Larm:

2005-02-14T04:32:00.000-08:00

1. Hvorfor de er her
2. Hvilket band som har imponert
3. Og hva de håper å få med seg

Marven klarer her å lire av seg ein absurd generalisering til ABC Startsiden over norsk populærmusikk, ramse opp tilfeldige band han gleder seg til (Brimstone, Hopalong Knut) og bite seg i kragen i eit forsøk på å sjå mystisk ut. Mi unnskyldning får vere at samtalen tok til klokka 2 om natta på ein fuktig første dag. Norsk musikk er då sanneleg ikkje dårlig om dagen, noko som skal forsøkast skildrast i neste post.

La linken leve

2005-02-08T10:05:00.000-08:00

I den nystarta Things I hate about my Flatmate møter vi ein skribent som tydeligvis bruker bloggmediet for å få utløp for sin voldsomme aggresjon. Det å opprette ein blogg utelukkande for å kritisere sin hybelbebuar har utvilsomt eit humoristisk potensial, men samtidig verkar det nok ein smule patetisk og unødvendig. Kanskje ein tanke å finne seg ein ny kåk?

På den obskure nettsida Blog of Death kan vi lese relativt grundige nekrologar over kjente og ukjente personlegheiter. Også her er det vanskeleg å skjønne kva som har inspirert til temavalg, men det er i det minste ikkje presentert på ein ondskapsfull og usømmeleg måte.

En veldig delikat musikkblogg med navn The Rock and Roll Report vil heretter stå på mi faste leseliste. Personen bak oppdaterer hyppig, har stor kunnskap om herlig indierock og skriv underhaldande og interessante innlegg.

Ei anna musikkside det kan vere verdt å sjekke ut er norske Hissig.no. Sjølv om den ikkje akkurat har hatt lang levetid, og difor er litt tom og innhaldslaus forløpig, tyder likevel dei utlagte tekstane på ein gjeng skribentar med gode språklege formidlingsevner, vid og variert smak, samt stor entusiasme og glød over det å skrive om musikk på nettet. Kun framtida vil vise om det siste punktet stemmer.

Er du fan av Dub eller Reggae, men udugeleg til å håndtere nødvendige instrument kan denne sida vere gøy i eit par minutt.

Det har sikkert blitt linka til fleirfoldige ganger før, men har kan du altså sjå traileren til dokumentaren Blogumentary av filmskapar Chuck Olson. Planen var at heile bloggefilmen ville bli gjort tilgjengelig på heimesida til Chuck til fri streaming eller nedlasting for alle interesserte. Andre som har info om dette fortsatt er ein plan?

Tåpeleg av meg å ikkje gå på filmen Searching for The Wrong-Eyed Jesus (Link til Trailer) på fjorårets Biff-Festival. Den virkar suveren og er akkompagnert av ypperleg filmmusikk som 16 Horsepower, Johnny Dowd, Jim White etc. Skikkeleg sørstatsrock altså. Filmen må anskaffast.

Nostalgi er fine greier. Her er ein ganske stor og underhaldande video om dataspel på 90-tallet. Klassikarar som blant anna King's Quest, Railroad Tycoon, Indiana Jones, Monkey Island og The Games: Winter Challenge blir her vurdert frå eit naivt 90-tallsperspektiv. Nesten rørande å sjå korleis personane i filmen, med gutteaktig entusiasme, innbiller seg at dei har utvikla det ypperste av det ypperste innanfor home-entertainment. Noko som forsåvidt stemte den gangen, for akk så lenge sidan.

Helga skal nytast på best mulig måte

Fascism Anyone?

2005-02-07T16:14:00.000-08:00

Statsvitar Dr Lawrence Britt har over lengre tid studert samfunnsorganisering, propaganda og maktmiddel i avskyelege regimer, deriblandt Spania i Franco-perioda, Hitler-Tyskland og Pinochet i Chile. I artikkelen Fascism Anyone? (2003) påstår han at vi i slike regimer kan spore 14 definerbare likheitstrekk; eller det han omtalar som "the identifying characteristics of fascism".

Dette var i alle fall interessant lesning for den amerikanske radioverten Mike Malloy som i denne videosnutten absorberar Britt sine 14 postulat og overfører dei på ein meget kjent "friheitsnasjon".

Får du sansen for den frittalande radiomannen finnast det store mengder tidlegare opptak av The Mike Malloy Show i dette radioarkivet. Orkar du derimot ikkje sitte tilbakelent framfor pjuteren i all evigheit, kan du ved hjelp av programmet Ipodder laste ned deilige mengder av krasse sosiale ytringar i mp3-format, overføre filene til din bærbare spelar og vandre rundt som ein opplyst, fornuftig og knakande kjekk "left-wing kinda guy/girl".

Identity is SO 1990

2005-01-29T03:09:00.000-08:00

Dette med blogging og identitetsbygging er interessante greier. Dei fleste av oss vil, enten vi innrømmer det eller ei, utnytte dette publikasjonsredskapet til å markedsføre oss sjølve som innehaver av bestemte ideologier og preferanser (gjennom å gi uttrykk for sosiale, kulturelle, politiske holdningar, smaksverdiar etc). I likheit med livet ellers er vi konstant ute etter plassere oss i forhold til andre individ; ofte gjennom å knytte bånd til personar som delar store likheitar med oss eller gjennom å markere avstand til "andre" der desse likheitene synast fråværande.

Nå er vel ikkje alle alltid like ærlege i sin sjølv-presentasjon, enten det er på byen eller i det virtuelle rom, utan at eg ser på det som noko forferdeleg. Om eg ønsker kan eg til dømes skrape saman ein hyllest-artikkel til Debussy og Ravel (ytterste formål: virke kulturellt opplyst og musikalsk "danna"), ein gjennomgang av Sartre og Heidegger (ytterste formål: virke intelligent og belest), eller ein gjennomgang av Yéyé-bølgen i fransk populærkultur. (ytterste formål: ææh, tja kvifor gjorde eg egentlig det). Ved hjelp av klipp og lim-metoden kan vi alle bli "ekspertar" på slike felt, i alle fall nok ekspert til å lure ein stakkars blogglesar som ikkje kjenner deg. Det er på ein måte som på ein jobbsøknad, ein forandrar litt på tittel her og der og peiser på med arbeidsoppgåver som ein strengt tatt aldri har gjort for å bli "interessant" for den som leser.

Slik er det og med mitt tema; populærkultur og trash. Det er vel kanskje ikkje det mest høgverdige tema eg kunne valgt, men i alle fall meir ærleg (i tråd med mine gleder, interesser, smaksvurderingar osv) enn ein blogg som fokuserte på klassisk musikk i fransk renessanse som definitivt ville gitt eit falskt bilde av meg som person. Men som sagt, litt falsk kan ein gjerne vere. Vi makter vel forresten aldri å gi eit fullstendig sannferdig representasjon av oss sjølve gjennom "det skrevne ord" uansett, så litt fantasi og humbug er ofte å foretrekke.

For å snakke i biografiske termar om meg sjølv, har musikk vert ein viktig identitetsbyggar opp gjennom livet. Det vil eg tru er eit faktum, men eg kan så klart ikkje vere sikker. La oss prøve oss på ein gjennomgang av musikk og identitet-tanken.

Marve:(ca 9år) På skulepulten står det rissa med stygge bokstaver navnet Joe Satriani. Hm, kven er nå denne Joe Satriani, spør eg meg sjølv. Jaja, er vel ein av desse store pøblane i 4-klasse som har tatt med lommekniven. Plutseleg fattar ukjente personar interesse for den stygge inskripsjonen. "Hei, liker du også Joe Satriani?", blir spørsmålet. "æææhhh, ja, ææh, ja absolutt", blir mitt svar. Kort tid etter fant eg ut at Joe Satriani visstnok var ein superflink gitarist, og at eg som hadde navnet rissa inn på skulebenken blei ein interessant type for fleire p.g.a mi interesse for kjapp gitar-tapping eller kva det var han var flink på. Dette måtte eg så klart utnytte, og i alle sosiale lag på barneskulen var eg kjapp med å hevde at Joe Satriani var "verdas beste gitarist". Thumbs up, og godkjenning frå resten av den gitarinteresserte klassa.

Marve:(ca 13år) Min bror hører på Absolutt Music-samleplater, Dire Straits (som forresten alle fotballspelarar hører på, merkeleg nok), Smokie, Roxette, På-Gang kassetter og den slags. Skikkeleg drittmusikk altså, men på den tida var det det denne typen musikk som fikk "grooven" til å røre seg i min kropp. Kvifor? Nettopp fordi bror min hørte på den, og alle småbrødre strebar etter å bli mest mulig lik sin storebror. Hadde musikken blitt godkjent av han var det tydelegvis kvalitet og om eg fikk eit nært forhold til han på grunn av dette var det sjølvsagt ein stor bonus. Ingen sjølvstendige musikkvalg i denne perioda altså, men eit søk etter å bli som han store og trygge "helten".

Marve: (ca:16-17år) Brit-pop og opposisjon muligens. Rusens gleder. Oasis banker Blur, vi er "the lads" som vil drikke øl, gå på fotballkamp (slutter så klart som aktiv), starte band, få oss grupies. Vi vil vere regelrette bøller, prøver å kopiere våre forbilde. Er plutselig elendige på skulen, får henge med jenter og får sansen for det. Livet er ein fest, og England er drømmen. Vi stifter vennskap gjennom musikken, ein musikk som virkelig taler til oss.

Og i dag er det muligens cowboy-melankolien som stikk djupast. Uansett blir fortsatt musikk ein måte å skilje seg ut ifrå "andre", sjølv om det generelle toleransenivået muligens har heva seg ein smule. Det handlar vel sikkert om respekt. Det er likevel tvilsomt om det vil komme euforiske betraktningar om trance/dance/danseband/trip-hop her på bloggen med det første. Men ein veit aldri. Kanskje blir eg sittande som 50-åring i sofaen med svingande pisk mot alle dei utstuderte og liksom-triste singer/songwriters som brettar ut om sitt ufullstendige love-life, kvasi-filosofiske idèar og tåpelege rocke-positurar i 2030.

Lesesalsdilemma

2005-01-25T09:10:00.000-08:00

For studentar er lesesalen som regel eit rom for undring og mental utvikling. Men ofte blir slike forsøk på å tileigne seg ny og spennande kunnskap forsøkt forkludra av enkelte individ som gjer alt dei kan for å irritere vettet av deg. Ikkje at eg befinn meg så ofte på lesesalen då (faktisk ganske sjelden når eg tenker meg om), men når eg først tek turen til HF må det vere lov å forvente eit relativt lydfritt og stimulerande arbeidsmiljø. Under dagens lille økt på lesesalen til litteraturvitenskap valgte eg difor å bedrive litt hobbystatistikk. Planen var å observere kven som vandaliserte den gode stemninga ved å smelle hardt igjen døra til lesesalen, og kven som var hyggelige nok til å bruke eit sekund ekstra på å lukke døra rolig og fint. Min variabel var enkel nok den; Kjønn.

Er jenter flinkast til å unngå denne bavianoppførselen, eller er det gutane som er flinkast i klassen?

I løpet av den knappe timen eg opphaldt meg på lesesalen blei døra åpna og lukka 39 gonger. Om ein person gjekk ut samtidig som ein ny kom inn vil kun sistnevnte få sin plass i undersøkinga. Av desse 39 personane var det ei ganske jamn fordeling av kjønn (20 jenter og 19 gutar). Går vi litt nærare til verks var 9 jenter hyggelege nok til å lukke døra rolig og pent medan heile 13 gutar gjorde det samme. Motsatt var det 11 jenter som lot døra eksplodere i eit kakafoni av støy medan kun 7 gutar følgte den same taktikken. Vi ser altså klare kjønnsforskjeller her, men neppe klare nok til at denne Hellevik ville godkjent det som ei allmennyldig sanning.

Mest interessant var det derimot å merke at jentene var flinkast til å smelle døra medan dei kom inn i rommet, medan det var omvendt med gutane som oftast var rolige på veg inn, men usmakeleg stressa og bråkete når dei sprang ut. Det fikk meg til å undre over ein bråte vanskelege spørsmål;

- Smeller jenter med inngangsdøra for å få nødvendig oppmerksomheit frå dei "andre"?
- Smeller jenter med inngangsdøra fordi dei ikkje tenker på sine lesesalskompanjonger?
- Smeller jenter med inngangsdøra ubevisst?
- Smeller jenter med inngangsdøra fordi dei er meir stressa enn gutar?
- Smeller jenter med inngangsdøra fordi dei ikkje ser "forbrytelsen" med å smelle?

- Smeller gutar med utgangsdøra etter tankegangen: "ute av syne, ute av minnet"?
- Smeller gutar med utgangsdøra for å markere at territoriet er forlatt?
- Smeller gutar med utgangsdøra for å vise mannleg styrke?
- Smeller gutar med utgangsdøra ubevisst?
- Smeller gutar med utgangsdøra for å henge med andre jenter som også smeller?

Vi kan i alle fall konkludere med at lite produktivt arbeid blei gjort på lesesalen i dag heller, men nye sjanser kan by seg i morgon den dag, med eller utan smelling.

Skal du ha Rhythm eller Blues?

2005-01-24T09:14:00.000-08:00

I dagens Bergensavisen står artikkelen "Gjør varp på nettet". Der vil forbrukervennlege sjeler mellom anna hjelpe oss å handle musikk billig på web. Flott foretak av BA, men kanskje litt småfrekk og uanstendig linkbruk? (Hint: link nummer 2)

"Du kan gjøre gode CD- og DVD-kjøp hos blant andre play.com, sendit.com og www.cdon.com. Men husk på tollgebyret når du bestiller fra utlandet. Koster varen under 200 kroner, slipper du å betale toll. Play.com sender varene separat, slik at du slipper å betale toll, selv om du bestiller for mer totalt".

For spesielt interesserte

2005-01-21T14:35:00.000-08:00

For ein som lenge har holdt Fredag den 13-serien som eit ironisk høgdepunkt i amerikansk skrekkfilmproduksjon, er det med litt sitring at det oppdagast at ein ny bokserie om Jason Voorhees og hans skumle mordhensikter snart blir tilgjengeleg. Første bok ut er The 13th #1: Church of the Divine Psychopath, som med ein fortreffeleg tittel og ikoniske coveromslag gir forhåpningar om herleg grøss og gru også i bokform. Denne gangen blir Jason framstilt som gudeskikkelse av ein bisarr religiøs kult, men når heltane i SWAT-team gjer sitt inntog, må han kjempe ein blodig gerilljakrig mot alle partar. Vi får håpe at det skrevne ord bulmar over av elendige klisjear, solide dosar av intertekstualitet og latterleg humor, slik ein har blitt så komfortabel med på lerretet.

Den skotske filmen My Name is Joe er regissert av Ken Loach og var sanneleg ingen enkel film å komme seg gjennom for ei enkel sjel med klare bakrustendensar. Her følger vi Joe, ein tørrlagt alkoholikar og fotballtrenar, som etter ein del uheldige begivenheitar må forsøke redde stumpane av eit krøklete kjærleiks- og familieliv. Nevøen Liam står fast i narkogjeld til den lokale pub-baronen, sosialkontoret truar med å stanse trygdeutbetaling etter at Joe blir tatt for svart arbeid, samtidig som hans "Object Of Desire" (Sarah) får panikk når ho oppdager at Joe leflar med lumske kriminelle handlingar på fritida. Ei temmeleg beinhard samfunnskildring frå ein døsig skotsk landsby som nesten fikk meg ut av fatning eit par gongar.

Det blir og spennande om TvNorge-serien Lost kan leve opp til dei voldsomme forventningane som er bygd opp av ein kjenning av meg på Infovit. Når startar forresten gildet, eg har vel ikkje gått glipp av første episode? Nåja, Tv er som kjent ikkje livet.

Er det dumt med for mange bilder på bloggen forresten, tar det merkbart lengre tid å laste ned og blir det uinteressant flashy? Har kun med bilder av estetiske årsaker må vite.

Medietullball

2005-01-21T11:05:00.000-08:00

Småtassen her koser seg med sofa-perspektivet. Kanskje ein framtidig medievitar?

Nuvel, sidan trashkultur er mitt tema får vi vel kaste blikket på dette grufulle idol-konseptet atter ein gong. Eg legitimerar mitt tv-valg utifrå reint faglege interesser, for gøy er det i alle fall ikkje. Det er mitt privilegie som mediestudent å komme med slike åpenbare løgner.

Studieteknikk: Q&A

2005-01-19T07:44:00.001-08:00

Dette semesteret er planen å komme i gang med skriving av masteroppgåve i medievitenskap. Dessverre blir eit sofa-perspektiv for spinkelt i den samanheng og verkelege analytiske evnar må gravast fram frå det hinsidige. Kva skal så guten skrive om? Kva er prosjektet som skal revolusjonere nyare tids medieforskning? Ja, det var det då. Faktisk prøver eg så godt eg kan å fortrenge tanken om at ting må produserast og velger heller å fordjupe meg i trivielle saker som; kven skal bli siste person i kollektivet?, skal eg ta buss eller båt til By-Larm?, bør eg kjøpe nye joggesko?, kanskje bli vegetarianer? osv. Men det er som sagt snart på tide å komme opp med eit brukbart tema til veileder.

Denne panikkslagne tanken fikk meg til å gå til innkjøp av denne blekka. Ikkje at eg forventar at den skal hjelpe meg i sjølve valget av tema/problemstilling, men kanskje kan det vere god hjelp i å vite at også andre traskar gjennom eksistensielle hengemyrer i samband med skriving av vitenskapelege kjempeoppgåver. Kvifor skulle ein ellers gå til det drastiske steg å produsere ei hjelpebok viss ikkje behovet blant oss studentar var såpass stort? I beste fall håper eg den kan ta bort ein del av gravalvoret som heng truande over ei slik masteroppgåve og få meg til å tenke positivt omkring forskning og slikt.

(20 minutt seinare...)

Etter å ha bladd gjennom tre kapittel fikk eg lyst til å føre ein fiktiv dialog mellom meg og dette såkalla hjelpemiddelet.

Hjelpeboka: Revurder ditt eget bilde av deg sjølv.
(...) En av metodene for å revurdere ditt eget selvbilde er å bekrefte for deg selv hvem du er: Dette er meg. Jeg kan lære å bli en god skribent. Jeg kan skrive denne masteroppgaven

Marven: Dette er meg. Eg kan bli ein god skribent. Eg kan skrive denne masteroppgåva.

Hjelpeboka: Det er viktig å ha suksess. Det er viktigere å feile.
(...) Det å feile gir deg ny lærdom, skaper ny retning, og av og til setter nye grenser.

Marven: Yes, her skal det feilast.....

Hjelpeboka: Tro på deg selv og den du er.
(...) Ditt bilde av deg selv er en viktig faktor i ditt liv. Din tro på deg selv skaper grobunn for at du kan strekke deg.

Marven: Eg er dugandes på fotballbana, god musikksmak, flink til å kaste dart, og har eit sunt politisk syn. Ja, du har rett. Eg er ein fantastisk person. Aldri tenkt over det før.

Hjelpeboka: Skap endring ved positive erfaringer eller visualisering
(...) Tenk på første gang du satt bak rattet og skulle lære og kjøre bil. Det var nødvendig at du trodde det var mulig å lære dette. Du må se for deg positive resultater før de faktisk blir realisert.

Marven: Aaargh, vi uten sertifikat blir altså hundsa både muntleg og skriftleg.

Hjelpeboka: Drøm om det
(...) Drømmer kan instruere hjernen gjennom simulerte erfaringer gjennom underbevisstheten, og dermed påvirke handlingene.

Marven: Du oppfordrar til skumle mareritt mister...

Hjelpeboka: Bekreft den du er
(...) Bekreft den du ønsker å være "Egentlig er jeg ganske flink, jeg fikk bare ikke vist det denne gangen. Neste gang vil jeg...."

Marven: Neste gang vil eg neppe betale 189 kroner for å lære å "mestre" mastern! Snakk om personligheitsutvikling.

"Cinema of Attraction" (Helga 14-16 Januar)

2005-01-17T08:06:00.000-08:00

Zatôichi (Takeshi Kitano 2003)
- Min fasinasjon for bloddryppande fektefilmar er begrensa. Zatôichi fenga ikkje med sin estetiserte vold. 130 personar får smake sverdet, men ingen dør på lik måte. Heldigvis forsøkte den seg ikkje på åndeleg mumbo-jumbo. Filmen er vakker å sjå til, men huff så kjedelig. Får meg til å lengte etter ein normal nevekamp. Karakter 4/10

Dog Soldiers (Neil Marshall 2002)
- Britisk varulv-grøss. Udugeleg dramaturgi, dårleg skodespel og uinteressant plot. Stereotype karakterar, ingen utradisjonelle twister og få betagande scener. Karakter 3/10

Mumford (Lawrence Kasdan 1999)
- Behageleg romatisk komedie i avslappa tempo. Verbale ferdigheiter, rikt og variert karaktergalleri, lattermilde forviklingar. Litt treg i starten og ein smule klisjeaktig avslutning trekker ned, men alt i alt ein fin oppleving. Karakter 7/10

Ice Age (Chris Wedge 2002)
- Skuffande sett i forhold til Shrek, kanskje litt for barnslig og "søt" til tider. Visuellt sett strålande, brukbar historie og pedagogisk riktig. Denis Leary fungerer godt, "Alle elsker"-Ray Romano blir småkjedelig. Greit nok over heile flisa. Karakter 6/10

Super Size Me (Morgan Spurlock 2004)
- Aldri meir McDonalds. Fantastisk idè, avskyeleg kroppsleg forfall, ganske velukka og underholdande dokumentar. Lattermilde scener, hysteriske karakterar, til tider lite progresjon. Aldri ondskapsfull. Styrt av prisverdig agenda. Viktig, men ikkje utan ein viss overdriving. Hurra. Karakter 7/10

De Grønne slagtere (Anders Thomas Jensen 2003)
- Grotesk og ekkel svart dansk komedie om å servere mennesker til middag. Litt Shallow Grave-aktig. Herlig umoralsk, artige tag-lines, søt pige og grei historie. Ein økologisk fornøyelse, samtidig svært dansk. Jada, dansk duger framleis. Karakter 6/10

Clerks (Kevin Smith 1994)
- Årets første VHS smaker fortreffeleg. Klassisk "snakkefilm". Utan mål og meining. Fantastiske rolletolkningar av eit 30-talls karakterar. Svart/kvitt taler kvalitet. Kevin Smith i sine bedre dagar. Ein uvurderleg skatt av ein film, absurd spennande dialog og enkel og stilfull kameraføring. Litt svak slutt forhindrar full pott. Karakter 9/10

Deep Rising (Stephen Sommers 1998)
- Klassisk TvNorge-film, altså ubrukeleg. Skal vere ein grøssar, men mislukkast totalt. Monster er mutering av kjempeblekksprut og ein kjøtetande plante, moro nok det. Latterleg gjeng skodespelarar som aldri blir berørt, pinlege dialoger og altså ei solid tidtrøyte. Der andre hovudpersonar i alle fall har bråkjekke tag-lines som "Yippie ka ye Motherfucker" har helten her kun ein; "What now?" Kalkunkarakter 1/10

Husk å ta ferie

2005-01-11T10:50:00.000-08:00

Slik kan det også gjerast

Yéyé, La La, Yeah Yeah, Heia Heia

2005-01-10T13:18:00.000-08:00

Yéyé-bølgen (av det engelske hurraropet Yeah-Yeah) var ein musikalsk ungdomskult/stil i frankrike på 60-tallet. Kulten konsumerte lettfattelig lokal tyggegummi-pop av kvinnelege artistar som France Gall (den søte og fargerike), Françoise Hardy (student-typen), Sheila (det uskuldige ikonet), Brigitte Bardot (ikkje so uskuldig) og Sylvie Vartan (den profilerte popstjerna). Utøverane i Yéyé-sjangeren henta inspirasjon frå britisk og amerikansk 60`s pop, anglo-amerikanske beat-artistar og jentegrupper, men tilførte og pop`en ein særeigen fransk vri (Viva La Chanson). Gamle tradisjonelle kostskulelåtar blei forkasta til fordel for ultrakommersielle og groovy Austin Powers-svingande popstrukturar. Franske ungdomar opplevde sin eigen Beatles-mania og gjekk fullstendig bananas til låtar som "Salut Les Copains", "Avant la Baggare" og "Il est tout por moi". Sjølv om Yéyé var ein relativt kortvarig bølge (og i dag nesten gløymt hevdast det), hadde den innflytelse på aktørar som til dømes Serge Gainsbourg, Jane Birkin og meir moderne aktørar som Scott Walker (U), Air, St.Etienne (GBR) og Phoenix (forøvrig grufulle dei to siste, men verdt å nevne likevel)

Tidlegare har eg (halvt ubevisst kanskje) oppfatta fransk pop som snobbete overklassemusikk; ei kjedelig smørje som henvender seg til det overlegne intellektet framfor den folkelege popfoten. Fransk pop spør du? Taffelmusikk for rødvinsdrikkande reklamefolk med ambisjonar på teaterscena. Ein klassisk "meg mot resten av verda" tankegang. Men etter å brukt dei siste dagane til å få ei innføring i fransk 60-tallsmusikk er det kanskje på tide å moderere seg litt. Misforstå meg ikkje, søppel vil du finne flust av også her. Ofte kan det nok bli i overkant "Voi Voi" og "Helene og Gutta" over det heile, men likevel ventar godsakene på å bli oppdaga. Mitt tips er difor å benytte seg av denne jukeboksa og høre bråter av fabelaktig 60-tallspop (+ endel psyche og garagerock.) Når du så er ferdig med å lytte til dei 82 låtane kan du ta turen til næraste platebutikk og kjøpe hauger med fransk trekkspelmusikk, Noir Dèsir og eventuelt litt Klezmer, og kose deg med tanken om at du høyrer på omtrent same musikk som marve denne veka.

bon appétit

(les meir om fenomenet Yéyé og aktuelle artistar på denne hyllest-sida)

Mannen i svart

2005-01-05T16:07:00.000-08:00

Vi studentar har gjerne lyst på fest og moro. Dessverre kan alskens innleveringsfristar redusere vårt naturlege uteliv på Ugla. Vi har rett og slett ikkje tid til den hedonistiske oppførsel, vi er gryande vitenskapsmenn for pokker. Mange kan då benytte seg av den akk så berømte klipp-og-lim-metoden i sine oppgåvebesvarelsar. Vi hentar ting frå andre for å lette vårt eiget arbeide. Ikkje reknar vi dette som tjuveri og ikkje ser vi på det som reint personlege tankar. Det er heller ein idè om at andre personar har sagt ting så veldig bra før at det er lite poeng i å forandre på den opprinnelege tanken. Ei smule omformulering må riktignok til, i alle fall viss originalmaterialet ditt er skreven på språk som engelsk eller dansk. Jada, vi kladder nedpå ein rekkje mindre heldige setningar og eventuelt ein skrivefeil i ny og ne for å gjere det til vårt eige verk. Etter at oppgåva har blitt levert går vi på byen og ferierar og våknar opp neste dag i angst for at sensor vil oppfatte vårt arbeide som juks og fanteri.

Sånn kan kvardagen fortone seg for ein student. Andre yrkesgrupper kan nok og kjenne til dette dilemmaet, til dømes (spesielt) journalistar. Kanskje var det tanken om ein duggfrisk på Tostrupkjelleren som gjorde at denne nekrologen om Johnny Cash blei raska saman på ganske lettvint og tidsbesparande vis. Tilsynelatande gjekk produksjonen litt for hurtig for seg, noko mine raude klammer kan vere eit bevis på. (denne Cash-artikkelen blei etter kort tid erstatta med ein oppdatert versjon, men ikkje kjapt nok til unngå falke(no pun intended)-blikket til i1277) Artikkelen er ikkje rein avskrift av det opprinnelege presseskrivet til Associated Press, men orkar du å gå nøye til verks vil du oppdage at store tekstbolkar her kun har fått ein ørliten make-over. Poenget er uansett at klipp-og-lim-metoden kan vere ein god venn i mange faser av livet, uansett om du kjempar mot deadline i Dagbladet eller vil bli ferdig med ein likgyldig eksamensoppgåve. Men samtidig må ein hugse på å gjere desse små endringane som igjen vil gjere opphavet utydeleg nok til å godkjenne ditt produkt som eit sjølvstendig arbeid.

Dette innlegget har ein viss klisjêaktig stil. Vi møter den maskerte bloggaren som representerar den femte statsmakt og forsøker å rette kritikk mot den fjerde. Han vil ha ei rettferdig verd og ropar slagord som; "Gi oss sjølvstendigheit i norske aviser","Dagbladet: Kopièr bak murene" og klassiske strofer som "Alt var betre før" eller "Alle kan utføre sviket". Men eigentlig ser eg ikkje dette som eit stort svik mot nasjonen. Ingen av oss kan vel påstå at vi aldri vil ta enkelte snarvegar og komme opp med småtvilsame løysingar viss situasjonen krever det. Avis-artikkelen har stor informasjonsverdi uansett om den utelukkande bygger seg på formuleringar andre har komt opp med. Samtidig skal ein ikkje gløyme at artikkelen henviser til diverse kjelder journalisten har brukt, sanneleg eit smart knep av vedkommande. Trist er det uansett at Johnny Cash måtte forlate oss før han var fikk fullføre alle sine musikalske prosjekt.

Tonene triller for Asia

2005-01-04T15:04:00.000-08:00

Årets romjul og dei første dagane i 2005 har utan tvil fortona seg svært tragisk for ein rekkje menneske. Mange har mista personar dei holdt av og var glad i, andre kom heldigare frå det men få har likevel stått heilt uberørt av katastrofa. Empati og medkjensle er gode menneskelige kvalitetar som heldigvis kickar inn i slike tilfelle. Aller viktigast er likevel pengesummen som blir samla inn. Mange norske og utanlandske musikarar går no i studio og spelar inn plater der salgsinntektene utelukkande skal gå til Sør-Øst Asia.

Sjølv om ein skal vere forsiktig med å komme med altfor krasse kommentarar i slike sensitive tider, kan det likevel bli i meste laget når det stadig dukker opp nye musikalske prosjekt som vil "synge si støtte for Asia". Ikkje at desse prosjekta er kritikkverdige i seg sjølve, tvert i mot er det ein fin måte å samle inn nødvendige kroner. Derimot trur eg ikkje at det er så lurt at eit mangfold av A-B og C-kjendisar stiller opp i ulike band/prosjekt/albumutgjevelsar (i staden for under ein felles låt eller utgjevelse). Mange har allereie gitt store og små bidrag til den nasjonale innsamlingsaksjonen der media på mange vis har søkt å fronte aksjonen. Toppers det. Men ein må tenke seg at dette er ein "nyheitssak" der vår interesse for regionen vil synke etterkvart som fjernsynskamera blir forflytta til andre delar av kloden. Litt kynisk kan ein seie at det gjeld å "smi medan jarnet er varmt". Pengar må skaffast og det med ein einaste gong. Om alle desse artistane no hadde gått saman under ein felles låt; om media kunne kjørt reklame for singelen 24 timar i døgnet, og om denne singelen faktisk hadde hatt nokonlunde musikalske kvalitetar, ville det sannsynelegvis solgt langt meir enn alle desse andre singlane tilsaman.

"det er smålig å se på den kunstneriske verdien, er ikke det det handler om", sa ein kamerat til meg då eg spådde/frykta at ein bråte "udugelege" innsamlingssinglar ville dominere radio og fjernsyn i næraste framtid. Klart han har rett i det, desse låtane er ikkje spikra saman for at eg skal få ny musikalsk input, men fordi folk er i nød og treng vår hjelp. Men det må vel og vere lov å diskutere om slike låtar har kvalitetar utan å bli redusert til ein hjerterå og kald menneskefiende? Erfaring tilseier at eg vil mislike desse låtane sterkt (gufset frå 1985), men sidan dei er utgjeven i ein god hensikt vil eg ikkje ta mitt hat opp i sosiale lag. Kjøpe greiene vil eg nok ikkje, då er det lettare å sette inn 200kroner direkte på Røde Kors-konto utan å MÅTTE forvente å få eit produkt tilbake.

Hadde eg vert ein kjent norsk artist (og ikkje ein som distibuerar dum pop til 4-5 personar i min omgangskrets) og fått telefonen der personar innanfor musikkbransjen vil ha meg med på vokal på "Redd Asia"-singelen, er det klart eg hadde blitt med. Ikkje fordi eg trudde prosjektet kom til å bli særleg velukka økonomisk eller musikalsk sett, men fordi eg hadde blitt satt i ein umuleg pressituasjon. Nektar eg å delta vil eg bli oppfatta som ein lumsk og gnien person som ikkje visar medkjensle med verdsborgaren, uansett kva grunn eg måtte finne på å hoste opp (at låten er for dårleg vil aldri bli godkjent, muligens kan du unngå å tape ære viss du personleg varslar avisene om at du akkurat satte 2000kroner inn til Leger Uten Grenser). Det er i alle fall scenarioet eg førestillar meg. Paul McCartney blei for eksempel kritisert i britisk presse (og folket som nikkar i kor til avisartiklane) fordi han kun spelte bassgitar på den siste veldedigheitsingelen. Eksempelet viste at folk som ikkje benytta seg av stemmebåndet blei oppfatta som "litt grådige", medan f.eks boybandet Busted viste tydeleg medkjensle då dei sang si pålagte strofe med engleaktige røyster.

Men for all del, kjøp all veldedigheitsmusikk du kjem over og ikkje la slik kynisme forhindre deg. Dette er kanskje eit våsete innlegg, men eg personleg ser det meir fornuftig å gi pengar direkte utan å måtte kjøpe eit middelmådig produkt som uansett vil støve ned til neste jul.

Julegaver

2004-12-25T15:59:00.000-08:00

Som alltid var det ein lett tilbakelent gaveutveksling på julaften og flotte kulturprodukt blei overlevert i familien. Til min bror gav eg første sesongen av Twin Peaks, som utan å vere eit særleg originalt valg falt i veldig god smak. Men som alle antropologer vil argumentere for; ei gaveutveksling er ikkje fullbyrda før det er skapt ein proposjonal balanse i verdi mellom det ein gjev og det ein får. Du må aldri høyre på ei mor som hevdar å ønske seg "snille barn" til jul. Ei eller anna vare som er fysisk overleverbar forventar ho uansett. Veldig takknemleg blei eg då min bror klinka til med romanen De grunnleggende bestanddeler (Michel Houellebecq) og pc-spelet The Case of The Silver Earings (Sherlock Holmes-adventure). Han sluttar aldri å overraske den fyren.

Men litt gavedryss skal det og bli på lesaren som kan sjå eller laste ned min julevideo med tittelen Jul 2004 - Jakten på den perfekte gran (ca 15mb). Det heile er fanga med eit digitalt fotoapparat og musikken i bakgrunnen er ein lo-fi eigenkomponert sak som bør kunne passe inn i Marve og Bostons Starry Sky Sessions over nyttår. Eg synast i alle fall filmen er litt morosam.

Maria Mena avskyeleg sensurert

2004-12-25T15:16:00.000-08:00

Over ser du korleis den amerikanske platebransjen satsar på uskuld i sin vårkolleksjon, medan eit frisinna Europa promoterar meir luftige antrekk. Klok av skade etter Superbowl XXXVIII, kanskje.....

Originalen av biletet finn du hos Sony Music Norge, medan coveret til den amerikanske singelen ser du hos Amazon.

Livets Bok

2004-12-18T04:04:00.000-08:00

Jula er vanlegvis ikkje vår mest kreative periode. I skamlaust fråtseri vogger vi ofte rundt som brølande julegrisar med fett på skjorta, alko i kroppen, uforståeleg ego og ein ulideleg trang til å kaste buksa og bælje ironisk med på svisken macarena. Voksne menn gjennopplever barndomsgleder og ruller dresskledd rundt i snøen saman med kompisen Jack Daniels medan eldre kvinner flørtar med ungkvalpar i Taxikø og blir ungpike-hysterisk når avslaget er eit faktum. Jada, det er vel slik vi vil ha det er det ikkje? Men juletid er og lesetid og mange benytter denne perioda til å kose seg framfor peisen med ei god bok, ei bok som gjerne er utgjeven i året som har gått.

Etter å ha konsumert ein rekkje gamle Donald-pockets, og funne ut at det framleis er fantastisk moro med teikneseriar, fant eg ein tilsynelatande interessant biografi i bokhylla til mine foreldre. Ein Psykobiografi, må vite. Mannen den omhandlar bør ikkje stå som eit forbilde for nokon. Biografien er ført i pennen av Nils Johan Ringdal og den geniale tittelen på boka er "Gal Mann Til Rett Tid - Sverre Riisnæs - En Psykobiografi" (1988). Denne mystiske personen Sverre Riisnæs var ein paranoid norsk justisminister under 2.verdskrig. Han var antisemitt og rasist på sin hals og eit populært medlem av Nasjonal Samling, og i følge Ringdal var Riisnæs overbevist om at raude nissehuer var eit teikn på kommunistisk infiltrasjon i Norge. Riisnæs viste liten medkjensle i retten og dødstraff blei ofte underskreven for personar som blei definert som ein trussel for den tyske ekspansjonen. Det stridast om Riisnæs sjølv var direkte involvert i henrettelsar, men fleire har vitna at dette var tilfellet mot slutten av krigen. Etter krigen blei Riisnæs, i likheit med sine frender i NS stilt for retten der han unnslapp dødsstraff p.g.a si mentale helse. Riisnæs var riktignok skuldig i å ha begått makabre forbrytelsar mot menneskeheita, men sjølv blei han stempla av retten som for "gal" til å kunne drepast. Som "straff" blei han dømt til behandling ved Reitgjerdet sjukehus der han kunne kose seg med sin galskap. I ettertid kunne Riisnæs skryte av sitt "skodespel" i rettsalen og omtalte seg sjølv som "den største simulanten verda har sett". Riisnæs fikk eit langt liv og døde 21.Juni 1988 i ein alder av 91 år.

Biografien gir eit interessant bilde av privatpersonen Sverre Riisnæs og forfattaren har gjort eit massivt innsamlingsarbeid i forkant av utgjevelsen. Store mengder taler, intervjuer og dokumenter har blitt gjennomgått av Ringdal og det biografiske puslespelet har blitt satt saman på velukka vis. Forfattaren ønsker på ingen måte å glamorisere Riisnæs sitt liv og handlingar, men ei heller å demonisere og umenneskelegjere han, noko som utelukkande er eit postivt grep. Ein kan sjølvsagt spørre seg om biografien som litterær sjanger gir eit røyndomsnært bilde av den aktuelle personen, eller om forfattaren i for stor grad legg ut på ei skjønnlitterær reise i fantasiens teikn. Vi har for eksempel setningar som denne:

" (...) Hos han hadde det nå dannet seg et mønster for løsning av psykiske kriser: Realitetsflukt - skuespill - og plutselige sammenbrudd. Og denne tretrinnsmodellen tok han med seg til senere kritiske faser i livet" (s.48)

Med tanke på at vårt livsløp kan oppsummerast i enkle setningar, og det faktum at det finnast universitetsfag som er oppretta ut av tanken om å oppdage strukturar ved menneskeleg adferd, kan slike setningar synast naturlege nok. Ringdal hevdar å ha belegg for sine påstander og vi som lesarar har ikkje forutsetningar for å betvile dette. Men litt merkelig, komisk til og med, er tanken på din eigen biografi som ville kunne oppsummere ditt livsløp i setningar du sjølv ikkje har formulert, tankar du aldri har tenkt, handlingar du aldri har utført osv. Ofte har biografier blitt utgjeven etter at vedkommande senkast i jorda og såleis ikkje blitt utfordra av hovudpersonen, men i dag blir biografier ofte skriven medan personar er i live og vel så det; ja til og med Harald Eia har fått si historie nedskreven i slike oppsummerande setningar.

Korleis vil min biografi bli sjåande ut da? Ingen anelse, men la meg sjølv opplyse til forfattaren at dagen i dag har vert totalt uviktig. Ingen revolusjonære tankar har sveipa innom mitt barnesinn, ingen handlingar har skilt seg ut som særleg uvanlege og ingen avgjerande personar har komt inn i mitt liv og forandra mitt syn på verda rundt meg. Tipper dagen i dag er ganske lik dagen i morgon, bortsett frå at udugeleg musikk og altfor stor rus kan få meg til å kaste buksa på byen, det er tross alt juleferie.

La oss definere kvalitet

2004-12-18T03:41:00.000-08:00

Det heller labre musikkåret 2004 har hatt enkelte lyspunkt, og i julekonkurransen til Panorama sendte eg inn følgande.

NORSK AVDELING
Årets album - International Tussler Society
Årets låt - Washington - Have You ever
Årets band - JohnDoe
Årets mannlige artist - Janove Ottesen
Årets kvinnelige artist - Sissy Wish
Årets nykommer - Sellick Maneouver
Årets mest oppskrytte - National Bank
Årets nisse - Kristian Valen
Årets mest unødvendige låt - Bertine - Fake Your Beauty
Årets opptur - Maria Mena på Letterman
Årets nedtur - Daisy - The Waltzmeister
Årets konsertattraksjon - Sgt Petters støttekonsert Hasunds Hund
Årets festival - Ole Blues
Årets konsertsted - Logen, Bergen
Årets musikkpublikasjon - Groove.no
Årets musikkvideo - I'd Rather Dance With You
Årets musikk-DVD - Dumdum Boys - I dødens dal
Årets musikkpersonlighet - Finn Bjelke
Årets TV-program - Svisj
Årets radioprogram - Popfront Nrk Radio

INTERNASJONAL AVDELING
Årets album - Sun Kil Moon - Ghosts of the Great Highway
Årets låt - Carry Me Ohio - Sun Kil Moon
Årets band - Antony and The Johnsons
Årets mannlige artist - John Vanderslice
Årets kvinnelige artist - Joanna Newsom
Årets nykommer - Jens Lekman
Årets mest oppskrytte - Velvet Revolver
Årets nisse - Bono (superklovn)
Årets mest unødvendige låt - Dragosta titten tei
Årets opptur - Green Day - American Idiot
Årets nedtur - Arthur Lee, Maxime Bergen
Årets konsertattraksjon - Geoff Berner + Kris Demeanor,Logen Bergen
Årets festival - Mitt sista liv
Årets konsertsted - Ljungnäs
Årets musikkpublikasjon - www.thelodger.blogspot.com
Årets musikkvideo - Eminem - Mosh
Årets musikk-DVD - Norah Jones - Live In 2004
Årets musikkpersonlighet - Steve Earle
Årets TV-program - Countryens Historie (NRK)
Årets coverlåt - José Gonzales - Love will tear us apart

7/11 og ondskapsfulle hersketeknikker

2004-12-08T15:15:00.000-08:00

Bisarr morgenopplevelse i dag. Skulle nå den tidlege Vestlandsbussen og stilte vekkerklokka på 6.45. Du er eit planleggingsgeni Marve; Her skal det bli tid til både kaffe, boller og websurfing på morgenkvisten, tenkte eg dei siste minutta før eg slokna i natt. Aargh, kva er det som skjer. Eg befinn meg oppreist midt på golvet og må gni augona tre ganger for å skimte mi digitale klokke. 7.11am og alarmen ringer. Morgenstress, kva med dei lekre bollane, kva med svart morgenkaffe, kva med websurfing? Ingen tid til å tenke, må huje meg avgårde mot bystasjonen. Medan eg spring får eg plutseleg vanvittig lyst på grillpølse, nam det hadde gjort seg. Har tross alt ein lang busstur foran meg. Gode grillpølser, slike ein kjøper på 7eleven på sein nattestid. Jada, eg rekker kanskje...... Hei, vent litt, pølselyst? 7eleven? Dette luktar konspiratorisk. Våkna eg ikkje nettopp av alarmen i dag nøyaktig klokka 7.11, og no siklar eg etter svidde grillpølser og vurderer å gå på 7eleven.

Har det vert folk frå 7eleven på rommet mitt i natt? Kanskje stilte dei klokka fram på det gunstige tidspunktet 7.11 og tåkela rommet mitt med dufter frå eit oransje gatekjøkken? Har mine draumar blitt teken over av kaldblodige markedsføringsdjevlar som styrer meg i retning av mediocre varer til groteske prisar? Og kan dette på eit eller anna vis henge saman med at eg sist helg blei nekta servering på 7eleven klokka 7.11 om søndagsmorgenen (tja, ca klokka 7 vel wooof?)Mannen bak disken hadde kanskje eit litt merkeleg uttrykk i ansiktet. Det var som han advarte meg om ei redsleg framtid samtidig som han bryskt avviste meg pølser.

Denne historia bør vel sikre meg en plass på eit obskurt TvNorge-program vel? Kanskje fint plassert mellom Åndenes Makt og Biker-Jens på nye eventyr.

Clear Channel

2004-12-02T04:37:00.000-08:00

Det Texas-baserte medieselskapet Clear Channel Communications eig i dag 1225 radiokanalar og 37 fjernsynskanalar i Usa, og er gråtassen innanfor kommerziell radio. Dei spelar hovudsakeleg lettfatteleg popmusikk, henvender seg til yngre lytterar og støttar opp under "pro-war rallies" når det måtte passe seg. Hyggeleg gjeng? Det synast i alle fall ikkje eksentriske Howard Stern som blei suspendert av Clear Channel, etter eige utsagn for å kritisere president George Bush og hans Irak-fadese. Under krigen organiserte ein rekkje amerikanske radiokanaler (tilfeldigvis var alle under eigerskap av Clear Channel) store patriotiske marsjer som støtta opp under invasjonen, og framtredande radioaktørar som blant andre Rush Limbaugh og Sean Hannity (pretty-boy som også er talkshow-vert på fjernsynskanalen Fox) var i ekstase over den historiske begivenheita. Selskapet er og legendarisk for å ha donert 1,4 millioner kroner til det republikanske partiet i perioda 2001-2002, men hevder sjølv å vere nøytrale i det politiske landskapet.

Ser du ein storslagen reklameplakat medan du er ute og rusler i byen har den som regel blitt hengt opp av aktørar som jobber for Clear Channel-Norge, og kjøper du ein konsertbillett av Gunnar Eide Concerts, (jada, C.C har eigerinteresser også der) kan det vere at enkelte kroner går direkte til det republikanske partiet i Usa. Huff, for ein hets da. Er dette tåpeleg raddis-vrøvl som er urettferdig ovanfor hardtarbeidane og snille aktørar innanfor mediebransjen? Tviler litt på det, men sidan eg er snill skal eg komme med ein positiv betraktning om Clear Channel heilt til slutt. Selskapet ønsker at du, etter ein gudommeleg konsertopplevelse, skal få moglegheit til å kjøpe med deg eit live-opptak (bootleg) av konserten like etter at den er slutt og ta den med på nachspielet og mimre med gode venner. Fornøyeleg forslag spør du meg.

Nrk vs Tv2

2004-12-02T03:41:00.000-08:00

Ei venninne frå student-tv lurte på om eg viste om velbrukte taktikkar for å unngå å betale Nrk-lisensen. Planen var sjølvsagt å lage eit humoristisk innslag til glede for lattermilde studentar som koser seg med "ulovleg" fjernsynstitting. Alle som ville delta foran kamera blei lova full annonymitet slik at ein ikkje skulle få eit overraskande besøk av lisensjagarar neste dag. Innslaget har forløpig ikkje blitt lagd, då ingen har sagt seg villig til å stille opp og innrømme sviket.

Nåja, det finnast større forbrytelsar enn å snike seg unna lisensen. Den stadige prisauken kan nok vere ei belastning for mange med stram økonomi, deriblandt studentar, men prinsippielt sett vil likevel det einaste riktige vere å betale desse bitre kronene. Enkelte hevder at lisensen har mista legitimitet då innhaldsmessige skiljer mellom reklame og lisens-finansiert fjernsyn blir stadig utviska, noko som absolutt kan ha eit snev av sannheit. Likevel representerar Nrk fortsatt ei naudsyn motvekt til det alltid publikumsinnretta, ofte spekulative og kvalmande sensasjonsjagande Tv2.

La oss ta ei grov samanlikning av programinnhaldet:
Nrk: Sopranos, Six Feet Under, Tysk Bundesliga, Presidenten, Forbrukerinspektørene, Sportsrevyen, Kulturnytt, Tirsdagsdokumentaren, Urix, Filmplaneten, Nytt på Nytt osv.

Tv2: Hotel Cæsar, Farmen, Søndagsåpent, Home and Away, Holmgang (Trusselen mot Norge etc), Friends, Idol, Sportsekstra, Vil du bli millionær, Absolutt underholdning osv.

nough said!!

Mafiapop

2004-11-19T04:40:00.000-08:00

Gårsdagens Sopranos-episode var fenomenal som alltid, men kvelden hadde og sitt preg av høglydt irritasjon. Kvifor? Det intetsigande trendmagasinet PlanB var tidlegare i år uansvarlege nok til å røpe ein viktig flik av handlinga, noko som gjorde at ein av gårsdagens begivenheiter riktignok ikkje kom som eit "element of surprise" (sjølv om dei fleste Sopranos-lovers nok hadde rekna med at dette ville skje før eller seinare). Jaja, det er kanskje litt nerdete av meg å bry seg om dette, men folk som finn det for godt å servere handlinga på eit sølvfat før den har blitt utspelt, kan grave eit stort hol i bakken og vitje sine likesinna. (Judas, Hitler, Salieri etc)

Medan vi likevel er inne på temaet reklame på radio, kan det vere hyggelig med ein link til det svenske firmaet PopCatcher. Svenskane har utvikla software som skal skjerme oss for ondsinna reklame og generelt tåkeprat på radioen. Planen er at denne programvaren skal integrerast i mp3-spelaren, heimestereoen, bilstereoen, mobiltelefonen, og gjere det enklare for deg å ignorere Se & Hørs nye reklamespot og den trønderske skravlinga til Are & Odin. Hür funker det? Man stiller inn radioen på dugbar frekvens, trykker på PopCatcher-dingsen, går rundt eit par timar og er samfunnsnyttig, og kjem tilbake og trykker play-knappen. Når du då er ute og hjelper gamle damer over gata, filtrerar PopCatcher ut alt som ikkje kan definerast som musikk (noko som og er eit definisjons-spørsmål), og lagrar så denne musikken på din stereo. Ergo kan du slenge deg på sofaen, skru på radioen og høre gladtoner, utan å måtte bekymre deg over at låtane blir avbrotne av narsissistiske radiosjelar som skal snakke om dagens fashion. Neida, her trillar låtane vidare utan plagsomme opphald.

Absolutt nyttig teknologi, men eit par moment til bør nevnast. Det ser ut til at ein ikkje kan tilføre denne programvaren sjølv i eksisterande annlegg, og at ein f.eks må kjøpe seg ny mp3-spelar som har denne teknologien innbakt for å kunne benytte seg av tilbodet (men eg er ikkje heilt sikker på om det stemmer). Kommersielle radiokanalar spelar som regel udugeleg musikk, og det er lite trivelig å bli bombardert med hits frå Max Martin sin popfabrikk. Dette kan så klart ordnast med å velge seg ut radiokanalar som ikkje baserar si speleliste på artistsalg åleine. Folk ønsker vel og å vite kven artisten som spelar er, noko dette produktet antakeligvis ikkje opplyser om på sitt display(?) Dessutan er det vel neppe sannsynleg at så mange spelarar vil få denne teknologien, då det sikkert ikkje blir vurdert som "økonomisk gunstig" for nokon partar. Grøss og gru!

Dette innlegget har blitt snekra saman etter å ha lest om PopCatcher på Adbusters.no (flotte folk) samt heimesida til det svenske firmaet. Men det er ikkje ein plagiat. Trikset er så klart å omformulere det ein les, og ikkje gjere det altfor åpenbart kor materialet ditt er henta frå. Thihi.

Hyl og spark i norsk litteraturkritikk

2004-11-14T04:22:00.001-08:00

Ei interessant form for offentlig skittkasting har gått føre seg i avisene den siste perioda. Sven Egil Omdal i Stavanger Aftenblad hevder at boka Spania. Historien, kulturen og menneskene (ført i pennen av journalist Arnt Stefansen), grensar til å vere ein plagiat av Mark Williams sitt verk The Story of Spain. Omdal hevdar at små litterære omskrivningar ikkje kan skjule at Stefansen har "knabba" vilt og hemningslaust i dette tilfellet. Nå har eg ikkje lest nokon av desse bøkene som nevnast her, (og går så absolutt ikkje med planer om å gjere dette, det får vere måte på interesse) men sjølve argumentasjonen i skuldinga og det påfølgande svaret kan vere verdt å studere litt nærare.

Omdal gjer det tidleg klart at han ikkje vil "anbefale" denne boka, fordi han ikkje oppfattar det som eit sjølvstendig verk. "Stefansens framstilling er ikke noe annet enn en forkortet og uhyre lett omskrevet versjon av Williams' bok", seier Omdal. Ikkje nok med at Stefansen synast å basere sitt verk på kun ei skrifteleg kilde, boka synast og å vere ein direkte oversetting frå originalspråket til norsk. Dette forsøker Omdal å vise ved eit illustrerande eksempel, to tekstutdrag som plasserast side om side, og som såleis skal "bevise" det journalistiske sviket. Privatpersonen Stefansen, (unnskuld, verket han står ansvarleg får) blir såleis omtalt som "intellektuelt uredeleg".

Alle slike innlegg krevar sitt svar, og Arnt Stefansen gikk vidare ut i Dagbladet og forsvarte seg og si ferske bok. Om argumentasjonen hans var så veldig velukka kan derimot diskuterast; "Det er simpelten ikke sant", seier Stefansen før han antydar at Omdal må ha lest svært få bøker om Spania (mindre enn meg, i alle fall). Dette minner om klassisk barnehage-logikk, der debatantane forsøker å overgå kvarandre i leste bøker og såleis vere den som har "mest" rett i spansk historie. Anklaga om at Stefansen bedriv "ein-kilde"-journalistikk, blir møtt med følgande argument; "Min bok er bygget på svært mange kilder" (kilder som aldri blir navngjevne i avis-teksten, men kanskje i boka?). Sidan dette innlegget i bunn og grunn er eit forsøk på å gjennopprette ei svekka truverdigheit (evt ære; hansken er kastet), kunne det kanskje vert på sin plass med utdjuping av kva kilder han har benytta seg av her, i staden for å kun å hevde at det er mange av dei.

Vidare blir argumentasjonen meir personleg, når Stefansen harselerar med ein tidlegare utgjeven artikkel-serie som Omdal har skreve; "Din artikkelserie (...) var for eksempel et klisjepreget kjekkasseri, som umiddelbart fortalte meg at du ikke er i besittelse av noen dyptgående kunnskaper om Spania". Er det privatpersonen Omdal eller artiklane han har produsert som her skal få smake vreden? For å redusere Omdal si truverdigheit er det så klart fristande å vektlegge personlege svakheiter til motdebatanten, slik Stefansen her forsøker seg på. Samtidig hevdar Stefansen at angrepet på boka hans ikkje er litterært begrunna, men styrt av Omdal sine eigne personlege motiv og ønske om å "ta" ein nrk-kollega. Ikkje veit eg kva som er normal praksis. Kanskje er eg naiv her, men eg velger å tru at bøker stort sett blir vurdert utifrå tekstlege kvalitetar og ikkje utifrå om du likar/mislikar forfattaren som privatperson. Men kanskje har Omdal og Stefansen ei uoppgjort fortid bak seg, som no gjev seg utslag i denne offentlege skittkastinga. Artikelen sluttar med at Stefansen trur eit opplyst publikum (dvs hans eigne fans) vil heve seg over dette tøyset frå Omdal, og sjå dette som eit godt og velskrevet verk.

Stefansen sitt motinnlegg er altså dreven av følgande argument. 1) Omdal drit seg totalt ut, 2) Omdal har ikkje peiling på spansk historie, 3) Omdal har personleg ønske om å ta ein Nrk-kjendis 4) Omdal les boka med motvilje 5) Omdal har skrevet ein uredelig anmeldelse som publikum vil gjennomskue.

Nivået på norsk litteraturkritikk er sanneleg høgt for tida.

Oppdatert: Motinnlegget i Aftenbladet er riktignok ein smule meir velukka, velartikulert og informativt enn det som stod i Dagbladet. Debatten er vel forøvrig snart gløymt av alle partar, og ting kan gå tilbake til normalen.

Under oppsikt

2004-11-13T14:04:00.000-08:00

Ein nyleg undersøkelse utført av medieanalytikar Henrik Høidahl viser at norske aviser underprioriterar ikkje-vestlege nyheiter i si utanriksdekning. Slår vi først på stor-tromma og engasjerer oss i verdsamfunnet er det nyheiter om tøyselandet Amerika som får plass i avisene, medan nyheiter frå andre kontinent blir redusert til små kuriøse begivenheitar. "Vi har et angloamerikansk verdensbilde", hevdar forskar Høydal, noko det er lett å seie seg einig i. Logikken er velkjent. Nære ting engasjerar, fjerne ting distanserar. Vi som lev i lilleputt-Amerika er så klart oppteken av kva som rører seg der borte, fordi vi i stor grad knyttar vår identitet opp mot den vestlege levemåte i alle sine skeive fargar og fasongar. Samtidig er mange her i landet bekymra over at Amerika er i ferd med gå seg fullstendig vill både innanriks og utanriks. ("Kva, Skal Britney Spears slutte å turnere?")

Undersøkelsen er viktig nok den, men samtidig gir den kanskje eit litt feilaktig bilde av situasjonen. Den baserar sine funn på avis-stoff henta i løpet av dei siste fire månedane. Det som hadde vert merkelig var viss norske aviser ikkje fokuserte på amerika i dette tidsrommet. Irak-krigen er ein grusom affære som har vidstrakte konsekvensar for verdssamfunnet, og ei neglisjering av nyheiter om krigen ville i beste fall vert dårlig journalistikk. Presidentvalget var og ein viktig verdsbegivenheit som krevde merksemd frå avisene og som dei fleste lesarar ville meine var naudsynt å dekke relativt omfattande. Om denne dekninga skulle hatt betre vinkling er sjølvsagt åpent for vidare diskusjon. Dei siste fire månedane har altså våre prega av sentrale begivenheitar der Amerika naturleg nok har stått i ein slags hovudrolle. Har denne dekninga gått på bekostning av konfliktar frå andre kontinent? Heilt garantert. Ville norske aviser fokusert på ikkje-vestlege nyheiter viss det var tre år til presidentvalget og Amerika ikkje var i krig?. Tja, kanskje ikkje. Men for å få vite dette bør ein ikkje basere ein generell undersøkelse på dei fire viktigaste månedane i amerikansk utanrikspolitikk det siste tiåret.

Når vi først er inne på utanriksspaltene i avisene, kan det vere interessant å sjå kva eit knippe utanlandske aviser har skreve om Norge den siste knappe måneden. I Jamaica ler dei av vårt rettsystem som let folk sprade naken rundt under seriøse rettsakar. Washington Times pøser på med viktige Norge-nyheiter denne måneden, det er nesten så ein blir litt forlegen. Av dei viktigaste sakene er blant anna morderiske tankar i det norske rapmiljøet og laber porno-interesse hos norske nettsurferar. Den republikanske avisa rep-am i Connecticut har ein stor sak om amerikanske Louis H. Jordan, mannen som er kjent for å ha innført pizzaen til Norge på 70-tallet, medan andre igjen kjører på med sitt sedvanlege sel-stoff

Så sjølv om vi er ein bitteliten nasjon, er verda alltid klar for ein delikat posjon norge-stoff, det bør vere tydeleg no.

3 Lessons from the life of Marven

2004-11-08T13:22:00.001-08:00

Mopp er inn og klut er ut, melder Vg Nett. Alle som har dårlig tid, kan leve med ein heim som er delvis rein, og som vil bruke litt ekstra penger på reingjering bør benytte seg av moppen i julestria. Tusen takk Vg for at dykk her hjelp meg å utvikle min identitet. Eg vil så klart ikkje framstå som ein tulling som benytter meg av gammeldagse vaskeredskaper, og har no fått eit skyv i riktig retning.

Amish in The City er TvNorges nye storsatsing. Eit knippe amish-ungdommer flytter til Los Angeles under sin rites of passage, kjent som Rumspringa, og bor i eit designerprega kollektiv med hippe og urbane by-kids. I kjent reality-stil er målet konflikt og kjærleik, der kulturforskjellar i første omgang skal splitte ungdommane, for så å knytte dei nærare samen då dei inser at vi er alle barn av Guds frie natur. Nok eit medmenneskelig program i Mtv-ånd (Real World, Becoming, Nick & Jessica)

Fog of War er ein meget interessant dokumentar om tidlegare forsvarsminister Robert S. McNamara. I intervju med filmskapar Errol Morris (The Thin Blue Line, A brief History of Time) får McNamara mogeligheit til å reflektere over eigne handlingar under den kalde krigen, der Vietnam og Cuba-krisa blir viktige områder for filmen. New York Times omtaler filmen som "sober, beautifully edited documentary portrait" medan professor og mediekritikar Eric Alterman skuldar Mcnamara for å vere ein løgnhals som bedriv uansvarleg historieforfalskning for å redde seg frå sitt eige skuldspørsmål. Mcnamara innrømmer i filmen at han er ein "krigsforbrytar", men nekter å svare på spørsmålet om han sjølv føler seg skuldig for Vietnam-krigen. Dokumentaren er stilmessig i tråd med Noam Chomsky-filmen Manufacturing of Concent, og innlagte "kunstneriske" klipp og detaljrike scener (f.eks fallande dominobrikker, matematiske formlar som blir "droppa" frå bombeflyet osv) blir illustrerande eksempel på dialogen som går føre seg.

Folkelig debatt

2004-11-08T07:01:00.000-08:00

En sjelden gang endar eg opp med å sjå på debattprogram som Holmgang og Standpunkt. Lite trivelig eigentlig. Studioet er vanligvis forma som ein halvsirkel, der opponentar langar ut (inn) mot sentrum av rommet der parti-representantar sitt skulerett og forsvarar sine handlingar/holdningar. Talkshowet inviterar kamphaner frå dei fleste politiske parti (RV er som regel ikkje-eksisterande) og diverse organisasjonar, som kranglar så bustar fyk veggimellom, kombinert med ein krass ordstyrar som er stolt over å representere moderne tabloid-tv. Ofte er "dagens tema" ganske banalt; Ari Behn - riktig mann for vår prinsesse?, Bananar - Helseskadelig eller energirik kost osv. Temmelig uinteressant titting ja. Men viktige ting blir og diskutert; kritikkverdige forhold i vårt helsevesen, våre relasjoner til krigførande styrker, etisk handel osv. Da er i alle fall potensialet til stades for ein sjelden gang å oppleve ein interessant debatt utan det store sirkuspreget. Uansett, eg skal ikkje gå nærare inn på korleis ordskiftet i desse programa foregår. Gjer deg opp dine eigne synspunkt heller.

Men interessant er likevel korleis Holmgang og Standpunkt trekk inn publikum i debatten. Dette foregår gjennom innsendte spørsmål på e-post, fjortiz-sms og innringte kommentarar som vi gjerne høyrer i midten og etter debatten. (ala "Hagen er vår mann, stå på!", "Nu må han derrre Stoltenberg få litt vett i skallen", "Av med Burkaen eller forsvinn frå landet vårt"). Utan at eg veit nøyaktig kven som ser på Holmgang og Standpunkt, verkar det som slike program i hovudsak tiltrekker seg personar med ekstreme meiningar og synspunkt. I alle fall viss ein skal dømme ut i frå "uhøgtidelege" spørjeundersøkelsar på programmet, meldingane som kjem fram på skjermen og kommentarane som strøymer ut frå høgtalar etter sending (ala "homofili er straff", "ungdommen i dag fortjener bank", "Islam er vår fiende" osv) Er virkeleg majoriteten av norge si befolkning fylt av eit slikt hat mot "dei andre"? Ein skremmande tanke som ikkje gir særleg håp for framtida. Likevel velger eg å tru at dei fleste av oss ikkje er ekstremistar og at det som kjem fram i desse sendingane gir eit feilaktig bilde av våre holdningar og ideal.

For kva er det som motiverar vanlege folk til å la si stemme blir høyrt på slike program? For det første er det dei sjølve som tek initiativet til å utrykke seg og ikkje tilfeldige personar som blir bedt om å seie si meining. Det er personar med såkalla "sterke meiningar" som deltek, dvs at personar som ikkje vil/ønsker/kan samanfatte sine synspunkt i ei klar setning vil avstå frå å delta. For det andre seier ikkje spørjeundersøkelsar noko om kven som stemmer, og i kva grad samme person benyttar stemmeretten utallige ganger. Kva (bortsett frå økonomien) skal stoppe ein person frå å ringe holmgang-nummeret 20 ganger i løpet av sendetida og stemme fram alternativet som verkar opplagt for vedkommande? For det tredje er desse alternativa spissfurmulert på ein slik måte at dei tiltrekker seg folk med bastante og ufråvikelige meiningar, og ikkje personar som velger å sjå verda med fleire fargenyansar enn svart/kvitt.

Første Holmgang etter presidentvalget i Usa var naturlegvis prega av det idiotiske/brilliante (stryk det som ikkje passar) utfallet. Spørsmålet som programledar spurte folket om var difor: "Gjorde amerikanerane riktig valg?" Undersøkelsar i forkant av presidentvalget viste ein klar favorisering av John Kerry som president. I følge desse undersøkelsane (ca 80% favør Kerry - riktignok Dagsavisene sine eigne undersøkelsar - like lite "vitenskapelige" som Holmgang) var Norge relativt samla i synet på at Dubja måtte ta sin hatt og gå frå embetet. Etter at resultatet frå Holmgang var klart viste det seg derimot at ca 70% av dei som ringte inn var meget fornøgd med valget.

Kven er det eigentlig som ser på Holmgang av oss? Er det krigshissande homofober, som går i kirka på søndager og ber til herren om at Carl Ivar Hagen må bli statsminister? Eller er desse minoriteten som klarer å framstille seg som Norges befolkning på grunn av ein aktiv sms-tommel og ein tjukk lommebok?

Kva dokumentarfilmar har til felles

2004-11-07T08:55:00.000-08:00

Dokumentarfilm-sjangeren har absolutt fått ei solid blomstringstid dei siste åra. Som eit slagkraftig redskap i kampen for politiske og sosiale endringar fungerar den særleg overbevisande. Kombinasjonen av stor-politikk og humor har vist seg å gjere sjangeren "tilgjengeleg" og "folkeleg" for mange av oss, noko som absolutt ikkje er negativt. Alt som kan vere med på å fremje sjølv det minste snev av politisk bevisstheit og engasjement, bør oppmuntrast uavhengig om du er einig eller ueinig i bodskapet dokumentaren fremjar. For politikk kan utvilsomt vere ei kjedelig smørje av påstander og kontradiksjonar som ofte stampar i ei abstrakt hengemyr, der du til sjuande og sist tek form av ein passiv og uengasjert "kjernevelgar". Derfor er det viktig at personar innanfor filmmiljøet tek i bruk slik ein "manipulativ" og populær sjanger som dokumentaren på alle måter er, for å rive deg ut av dvalelivet. Før du hopper arg opp av sofaen på grunn av ordet manipulativ her, er det viktig å påpeike at alle kunstartar i bunn og grunn er manipulative, og at det ikkje må sidestillast med kritikkverdige formar av løgn og humbug.

Med manipulativ meinast først og fremst forføring, dvs ein måte å styre/kontrollere vår merksemd mot element som er viktige for skaparen av verket. Ingen kunstverk kjem utan ein opprinneleg idè, og det er opp til deg og meg å søke denne i verket. Klarer derimot ikkje filmen, boka eller maleriet å gripe oss, er det ikkje nødvendigvis publikum sin feil, men sjølve kunstverket som ikkje klarer å manipulere oss i ønska retning. Og dette skjer relativt ofte. Mange filmar klarer å samle større grupper av personar kring den opprinnelege idèen, utan at det derimot er sagt at vurderinga av idèen verkar like samlande. Disputt rundt kontroversielle temaer vil alltid eksistere, noko som eg meinar er eit sunnheitsteikn. Skal vi utvikle oss, både som sjølvstendige individ og som medlemmar av ein større einheit (familien, nasjonen, verden - abstrakte begrep, i know), er kontrovers ofte medvirkande til at vi sett spørsmålsteikn ved våre etablerte "sanningar", våre handlingar og meir generelt vårt totale verdsbilete. Uavhengig om dette kan vere med på å skape sterkare skiljer mellom folk, er det dog betre at desse skiljelinjene kjem fram i lyset i staden for å ligge gjøymt under overflata. Ergo står vi alle friare til å forme meiningar, innta posisjonar og la vår stemme bli høyrt i større eller mindre samlingar.

Filmar generelt og politiske dokumentarfilmar spesielt kan vere med på å fremje ein slik kontrovers, og i løpet av den siste tida har blant anna filmskaperar som Michael Moore (Bowling for Columbine,Fahrenheit 9/11), Morgan Spurlock (Super Size Me), Robert Greenwald (Outfoxed -Rupert Murdoch's War on Journalism) gjort sitt for å forandre vårt syn på våpenkontroll, sittande presidentar, luguber hurtigmat og medie-etikk. Når Michael Wilson kjem med den påfølgande dokumentaren Michael Moore Hates America, ein "parodi" på filmstilen Michael Moore benyttar, søker han å redusere kredibiliteten til ein filmskapar som har tjent seg rik på å kritisere. Når dokumentaren "Swiftboat - veterans for truth" (eller noko sånn) kjem i forkant av det amerikanske presidentvalget, er det eit forsøk på å styre velgarane til å stemme republikansk. Felles for alle filmane er at dei søker å påvirke oss, og tek i bruk manipulative verkemiddel for å oppnå dette. Desse dokumentarane opptrer ofte under påskudd av å vere autentiske, dvs "den fulle og heile sanning" noko som så klart er grunnleggande feil. Ingen kunstverk kan avbilde røyndommen slik den er, derimot kan dei vere ein tolkning/vurdering av enkelte aspekt ved den. Lite revolusjonerande tanke. Sjølv om ein ikkje skal vere mistruande til alt som blir portretert (på langt nær), vil bevisstheit kring den politiske dokumentaren som ein unikt manipulerande sjanger, vere ein styrke for alle som søker å ta politiske avgjerdsler.

Men ofte er det vel sånn at ein velg å sjå dokumentar-filmar som underbygger eit opprinneleg standpunkt. Blir eg skulda for framstå som ein konservativ høgre-biatch (sic) her, er det fryktelig tåpelig og fullstendig feil.

Stolt hane med nydusja hår

2004-11-06T10:16:00.000-08:00

En kort presentasjon kan vel vere på sin plass, sjølv om dette ikkje skal vere ein blogg fylt med referanser til mitt liv og virke. Marven er ein ung mann med usagte ambisjonar i livet. Han (altså meg) studerer visstnok til å bli en medievitar,ein rikssynsar med akademisk autoritet. Livet er fullt av åpningar og kanskje blir det han som om 10 år står på den høge hesten og fordømmer folkelig reality-fjernsyn.Han oser negativitet frå før av, gi han likegodt eit tema å tygge i stykker. Sjølv om han er usikker på sofa-perspektivtet alltid vil medføre like god og underholdande lesing, er han temmelig sikker på at skriveformen alltid vil vere tøysete nynorsk. Som eit tillegg til ei eventuell masteroppgave om kulturjournalistikk vil denne bloggen vere ein artig bi-gescheft, uansett om han (3-persons marven) finn på å skrive om fenomen som befinn seg langt borte frå hans mediekvardag. Og litt positive tanker vil det uansett vere plass til.

dette sløve blikket skal kritisere og harselere